یادداشتهای جشنواره فیلم فجر
نیمکتهای سینما خالی نمیماند...
نزهت بادی: ˝سینما نیمکت˝ گامی فراتر از ادای دین و احترام و ارجاع به سینما برنمیدارد و به تعریف و تبیین تازه و امروزی از سینما دست نمییابد.
نزهت بادی: ˝سینما نیمکت˝ گامی فراتر از ادای دین و احترام و ارجاع به سینما برنمیدارد و به تعریف و تبیین تازه و امروزی از سینما دست نمییابد.
نزهت بادی: در تمام طول فیلم ˝بادیگارد˝ پرویز پرستویی چنان حسی از وداع و دلتنگی را به نقشش میبخشد که گویی میداند برای آخرین بار در نقش قهرمان تسلیمناپذیر یک دوران ازدسترفته ظاهر میشود.
نزهت بادی: ˝خشم و هیاهو˝ ملودرامی ساده و معمولی به نظر میرسد که فاقد شور و تبوتاب یک عاشقانه جنایی است.
نزهت بادی: ˝اژدها وارد میشود˝ به طرز تحسینبرانگیزی موفق میشود قالب نامعمول روایی خود را در شکل بدیع و تازهای از استتیک بصری بیامیزد و جهانی وهمانگیز، هذیان گونه و رازآلود را خلق کند.
نزهت بادی: فیلم ˝من˝ را میتوان نوآری زنانه و امروزی با ساختاری معماگونه و تعلیقوار دانست که جای تبهکار مرد و ˝فم فتال˝ او تغییر کرده است
نزهت بادی: پرویز شهبازی هرچند ساختار فیلم را بر مبنای چیدمان تصادفی داستانکهای مختلف و پراکنده طراحی کرده اما در انتخاب آنها به سراغ رویدادهای تکراری و سطحی رفته است.
نزهت بادی: هرچند فیلم در داستانگویی، ساختار خطی و سرراستی دارد، اما با وارونه کردن الگوی کلاسیک و جابجایی نقش و کارکرد مؤلفههای رایج آن، به برداشت متفاوتی از مفهوم تغییر و ضرورت آن در زندگی دست مییابد.
نزهت بادی: فیلم ˝خواب تلخ˝ با برخورداری از لحن بینابینی و دوپهلوی خود میان شوخی و جدی موفق میشود مرز میان مرگ و زندگی را از میان بردارد.
نزهت بادی: فیلمی که میتوانست اثری تأملبرانگیز پیرامون چگونگی مواجهه با بحران میانسالی و تبعات آن باشد، به دلیل رویکرد پنهانکارانه فیلمساز، اثری مبهم و گنگ و نامفهوم به نظر میرسد.
نزهت بادی: فیلمساز در ˝شکاف˝ موفق نمیشود جهان یکپارچه و بههمپیوستهای را به وجود آورد که در آن انتخابها، دیدگاهها و برخوردهای تکتک افراد بر سرنوشت دیگران نقش و تأثیر مهمی دارد.