نزهت بادی: فیلم از ابتدا تا انتها در حد همان ایده جذاب باقی میماند و شخصیتها فقط در فیلم گذاشته شدهاند تا ماجرای مستند لاکپشتها از پسزمینه داستانی برخوردار شوند، اما اساساً داستانی در کار نیست.
نزهت بادی: فیلم به کمک این جریان که موفق میشود بزرگ شدن یک نوجوان را با ایجاد حس مسئولیت و وظیفه تداعی کند، گام رو به جلویی برمیدارد.
نزهت بادی: تلخی و گزندگی فیلم مهران مدیری به دلیل لحن رئالیستیاش نوعی خشم و نفرت و غرور نسبت به مردم را منعکس میکند.
نزهت بادی: فیلمساز همچون ناظری بیاعتنا و خنثی فقط وضعیت تلخ و دشوار شخصیتها را دنبال میکند و زشتیها و سیاهیها و تلخیها را به تصویر میکشد.
نزهت بادی: فیلمساز میتوانست از شکل تکراری رواییاش که تکیه بر موقعیتهای آشنا و رایج دارد، خارج شود و کشمکشهای دوگانه میان پدر و دختر را به عرصه اجتماعی پیرامونشان پیوند بزند.
نزهت بادی: غزاله سلطانی نتوانسته است دادهها و گزارههای اجتماعی مورد نظرش را به موقعیتهای مناسب داستانی تبدیل کند.
نزهت بادی: مشکل فیلم این است که نمیتواند میان سبکسریها و خلبازیها و جفنگگوییهای شخصیتها و اوهام و خیالات مرگبار و وحشتزدهشان، تناسب برقرار کند.
نزهت بادی: "ویلاییها" فیلم دلنشینی است و تماشاگر را با خود همراه میکند اما قدم رو به جلویی در راستای طرح مباحث زنانه در جنگ برنمیدارد.
نزهت بادی: فیلم از جایی ضربه میخورد که با تمرکز بر سابقه بیماری روانی خسرو دست به قطببندی آشکار و واضحی میزند.
نزهت بادی: فیلم میتوانست در زمینه واکاوی معضلات دوری اعضای خانواده از یکدیگر قدم تأثیرگذاری بردارد، اما تمام تمرکزش را بر معمایی کردن ماجرا میگذارد.
