نزهت بادی: برای عیاری واقعیت همان چیزی نیست که به چشم میآید و همه دقت و وسواس و سختگیری و انضباطی که در اجرای موبهموی واقعیت از خود نشان میدهد، برای این است که احساسات سیال، نامتعین و دستنیافتنی را از درون وقایع بیرون بکشد.
نزهت بادی: آنقدر فیلم ناتوان از نزدیک شدن به شخصیتها و نفوذ به درونیات آنهاست که تماشاگر تا آخر نمیفهمد اساساً میخواهد درباره چه چیزی حرف بزند.
نزهت بادی: در مواجهه با چنین فیلمی باید اجازه داد سحر و جادوی آن ما را در بربگیرد و اگر این سرسپردگی و تسلیم در برابر فیلم رخ دهد، تازه لایه اصلی خود را نشان میدهد.
نزهت بادی: فیلم را میتوان تاریخچهای از رویدادهای مهم سینمایی در طول عمر اورسن ولز دانست که نیما قلیزادگان سعی کرده است بهواسطه تحلیل کارنامه فیلمسازیاش مسیر عجیب و غریب او را پیش چشمانمان بازسازی کند.
نزهت بادی: فیلم "خانه دختر" هر چیزی ندارد، عنوان هوشمندانهای دارد که تهدیدها و خطرات پیش روی یک دختر را از جامعه اطرافش به محدوده امن خانهاش نیز میکشاند.
نزهت بادی: به نظر میرسد که ابراهیم مختاری به دنبال این است تا مستندساز را در جوار پیرمرد ساده اما خردمند به درک متفاوتی از نحوه مواجهه با ثبت جهان پیرامونش برساند.
نزهت بادی: تأکید فیلمساز بر ایجاد غرابت و آشناییزدایی از یک مکان معروف و شناختهشده در ابتدای فیلم حس اندوه و حسرت ناشی از خشک شدن دریاچه ارومیه را با نوعی بهت و حیرت توأمان میسازد.
نزهت بادی: فیلم میخواهد حسی از بداهه و طبیعی بودن از جریان زندگی را القا کند اما نمیتواند روایت را به صورت سیر نامنظم و پیشبینیناپذیری از جریان سیال و تداعی آزاد زندگی ارائه دهد.
نزهت بادی: فیلم "ماجان" نسبت به نمونههای مشابه حرف تازهای برای گفتن ندارد و دست به همان قطببندی کلیشهای مادر فداکار و پدر سنگدل میزند.
نزهت بادی: فیلم از جایی که قدم در مسیر سینمای فرهادی میگذارد و دوباره پای چالشهای اخلاقی را وسط میکشد، به تمامی از دست میرود.
