یادداشتهای جشنواره جهانی فیلم فجر
عقبنشینی از ایدهای جسورانه... / نگاهی به فیلم "درساژ" ساخته پویا بادکوبه
نزهت بادی: فیلم زودتر از آنچه انتظارش را داریم، به ورطه همان کلیشههای رایج در بحث رابطه نوجوانها و خانوادههایشان میافتد.
نزهت بادی: فیلم زودتر از آنچه انتظارش را داریم، به ورطه همان کلیشههای رایج در بحث رابطه نوجوانها و خانوادههایشان میافتد.
نزهت بادی: "رضا" فیلمی کوچک، ساده و بیادعا اما دلنشین و دوستداشتنی و صمیمی است و آنقدر به خودش اطمینان دارد که برای اینکه دلمان را به دست آورد، نیازی نمیبیند که دست به کارهای عجیب و غریبی بزند.
نزهت بادی: فیلم در زمینه طراحی صحنه، فضاسازی و اجرای ایدههای نامتعارف بهشدت جسورانه و خلاقانه به نظر میرسد.
نزهت بادی: فیلم خیلی زود تضاد میان دو فضای موسیقی و جنایت را از یاد میبرد و یکسره بر زد و خورد و تعقیب و گریز و سرعت و انفجار و شلیک و کشتن متمرکز میشود.
نزهت بادی: فیلم زودتر از آنچه انتظار میرود، از نفس میافتد و خصلت رعبانگیزی و هولناکیاش را از دست میدهد
نزهت بادی: ارزش فیلم در این است که عادی بودن انسان را به اندازه بااستعداد بودن او ارتقا میبخشد و بهعنوان یک موهبت بزرگ به آن نگاه میکند.
نزهت بادی: فیلم را که میبینیم، گویی در همان جهان پرنور و زیبا و رنگارنگ نقاشیهای ون گوگ سیاحت میکنیم.
نزهت بادی: "مادباند" فیلمی درباره خشونت و تبعیض سفیدپوستها علیه سیاهپوستها نیست. هرچند نابرابریهای و تبعیضها را نیز نشان میدهد.
نزهت بادی: فیلم تیلور شریدان از لحاظ زیباییشناسی رنج از دست دادن، ما را به یاد فیلم "منچستر کنار دریا" میاندازد، اما به تأثیر ویرانگر آن فیلم دست نمییابد.
نزهت بادی: با جانبداری آشکار فیلمساز از یکی از قطبها توازن و تعادل قرینهوار اثرش از بین میرود.