یادداشتهای جشنواره فیلم فجر
فیلمی دوپاره از سرخوشی تا اندوهناکی... / نگاهی به "ایتالیا ایتالیا"
نزهت بادی: کاوه صباغزاده نمیتواند این دولحنی بودن فیلم را به یک تمهید فرمی در داستان تبدیل کند.
نزهت بادی: کاوه صباغزاده نمیتواند این دولحنی بودن فیلم را به یک تمهید فرمی در داستان تبدیل کند.
نزهت بادی: فیلم گرفتار درک سطحی و سادهانگارانه از مفهوم بحران اخلاقی در سینمای فرهادی است.
نزهت بادی: "رگ خواب" تکنگاری درخشانی است درباره زیباییشناسی زوال و تباهی و ایستادن بر قله تابناک اضمحلال.
نزهت بادی: فیلمساز بیش از آنکه به دنبال ثبت و طرح مستندات تاریخی باشد، درصدد خلق موقعیتهای ملتهب و بغرنجی است که مردان داستانش در آن گرفتار شدهاند.
نزهت بادی: بزرگترین امتیاز فیلم از میان برداشتن فاصله و شکاف میان مخاطب و دنیای فیلم است.
نزهت بادی: فیلم با وجود کاستیهایش به دلیل اینکه میکوشد تا با ایده جسورانهاش پیشنهاد تازهای به حال و هوای یکنواخت سینما بدهد، اثری دیدنی به حساب میآید.
نزهت بادی: رامبد جوان فیلمش را با ایده جسورانه و رادیکالی آغاز میکند اما بجای اینکه در طول مسیر آن را عمیقتر کند و گسترش دهد، پا پس میکشد.
نزهت بادی: در فیلم هاتف علیمردانی نه آباجان به شناخت تازهای درباره اطرافیانش میرسد و نه دیگران درک متفاوتی از او را پیدا میکنند.
نزهت بادی: فیلم همایون اسعدیان درگیر همان تلقی ملودراماتیکی است که سالهاست سینمای رئالیسم اجتماعی از آن رنج میبرد
نزهت بادی: ایده اصلی فیلم در میان فضای مغشوش و بلاتکلیف فیلم گم شده و از دست رفته است و به ثمر نمینشیند.