فیلمسازی ریشهدار در آبوخاک اجدادی...
نزهت بادی: نمایش سه فیلم کوتاه ناصر تقوایی فرصت خوبی برای تجدید دیدار با فیلمسازی است که به طرز منحصربهفرد از دل عناصر بومی و اقلیمی زادگاهش اصالت ملی را یادآوری میکند.
نزهت بادی: نمایش سه فیلم کوتاه ناصر تقوایی فرصت خوبی برای تجدید دیدار با فیلمسازی است که به طرز منحصربهفرد از دل عناصر بومی و اقلیمی زادگاهش اصالت ملی را یادآوری میکند.
نزهت بادی: فیلم به همان اندازه که اثری درباره سینماست، درباره تئاتر نیز است و پیوندی عمیق و جاودانه را میان سینما و تئاتر برقرار میکند.
نزهت بادی: فیلم با وجود روایت مستندش از طرح معماگونه و ماجراجویانهای برخوردار میشود که مخاطب را در جایگاه یک کارآگاه قرار میدهد.
نزهت بادی: فیلمساز موفق میشود آن سویه پنهان عکسها را آشکار نماید و سکوت و بیصدایی آنها را معنادار جلوه دهد.
نزهت بادی: فیلم بیش از آنکه حدیث نفس یک فرد باشد، دریچهای گشوده به دگرگونی در درک و فهم زیستن به حساب میآید.
نزهت بادی: فیلم، ترجیح میدهد داستانی سرراست و ساده و راحت را بازگوید و درگیر جدیت و تلخی و سنگینی در لحن نشود.
نزهت بادی: داستانهای فیلم چنان ساده و فاقد عمق و قابل پیشبینی هستند که اساساً نیازی به کلنجار رفتن و سر درآوردن ندارند.
نزهت بادی: بزرگترین دستاورد فیلم این است که نشان میدهد نیروی لایزال خیالپردازی میتواند به روند یکنواخت و ملالآور زندگی حسی از اشتیاق و شگفتی ببخشد.
نزهت بادی: فیلم بجای اینکه دنیای داستانیاش را پیرامون شخصیتها و روابط میان آنها و احساساتشان شکل دهد، درام و شخصیتها را فدای تاریخنگاری و مستندوارگیاش میکند.
نزهت بادی: فیلم به خوبی موفق میشود حس زنده بودن شهدا را القا کند که حتی با دستهای بسته میتوانند دست گمشدگان در راه را بگیرند و به آرامش برسانند.