نزهت بادی: شهرام مکری در فیلم ˝اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر˝ با بهرهگیری از ساختار تکهتکه و متقاطع این مجال را مییابد که میان آدمهای مختلف گذر کند و برای لحظاتی کوتاه در داستان زندگیشان مکث کند.
نزهت بادی: فیلم ˝یحیی سکوت نکرد˝ به خاطر انتخاب یک کودک به عنوان راوی داستان تیرهبختی آدمی، اثری تلختر و اندوهبارتر به نظر میرسد.
نزهت بادی: آنچه از تماشای فیلم ˝دوران عاشقی˝ به دست میآید، ترسیم دنیایی مضمحل، تیرهوتار و رو به تباهی است که در آن با روابطی متزلزل و سست و ناپایدار روبرو هستیم.
نزهت بادی: میتوان فیلم ˝اعترافات ذهن خطرناک من˝ را اثری درباره یکی از بزرگترین ترسهای بشری یعنی خودفراموشی و ازخودبیگانگی دانست.
نزهت بادی: با فیلمی مواجه هستیم که بر اساس عبارت کهنالگوی داستانپردازی یعنی یکی بود، یکی نبود...دنیای خود را میسازد.
نزهت بادی: ˝نهنگ عنبر˝ فیلمی است که دستمایه داستانی طنازانه و شیرین خود را از دل نمایش زندگی یک فرد معمولی در جریان تغییر و تحولات زمانه به دست میآورد.
نزهت بادی: میتوان گفت فیلم چیزی نیست جر تصاحب لحظات فرّار و سیّال و گذرا از کسی که دوستش داریم، اما هر لحظه احتمال از دست دادن او وجود دارد.
نزهت بادی: فیلمساز در ˝روز مبادا˝ تمام تلاش خود را کرده است تا چنان واقعیت و درام را به هم بیامیزد که در مسیر طبیعی زندگی دخالت مستقیمی نداشته باشد.
نزهت بادی: میتوان فیلم ˝قصهها˝ را اثری خودارجاعانه دانست که بخشی از شناخت و آگاهی ما نسبت به سرگذشت شخصیتها را از دل کنکاش و واکاوی در فیلمهای قبلی فیلمساز برآورده میسازد.
نزهت بادی: لحن بینابینی و دوپهلوی فیلم ˝من دیهگو مارادونا هستم˝ که مدام میان مرز کمدی و تراژیک حرکت میکند، از دل رویکرد وارونهسازی موقعیتها برمیآید و پیوسته شاهد جابجایی میان موقعیتهای مضحک و تراژیک هستیم.
