سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: در سال 1967 ماسترویانی، در مقابل دوربین یکی از بزرگ‌ترین کارگردان‌‏های ایتالیا، لوکینو ویسکونتی قرار گرفت و نقش "مورسو" را در فیلم بیگانه بازی کرد.

بیگانه یکی از رمان‌‏های مهم قرن بیستم به حساب می‌‏آید که در سال 1942 منتشر شد. کامو در مقدمه این رمان می‌‏نویسد: "در جامعه ما هر کس که در تدفین مادر نگرید، خطر اعدام تهدیدش می‌کند."

ویسکونتی یکی از بهترین کارگردان‏‌هایی بود که در میان کارگردان‏‌های ایتالیایی توانست سنت نئورئالیسم را برای دوران معاصر پربارتر کند، بدون اینکه ارتباطش را با واقعیات روز از دست بدهد.

ویسکونتی از کارگردان‏‌هایی ست که اقتباس سینمایی از آثار ادبی را به خوبی اجرا می‌کند و در این زمینه تبحر خاصی دارد. ده سال قبل از اینکه بیگانه را بسازد، دست به اقتباس از "شب‏‌های سفید" داستایفسکی زد و موفق شد که بر شهرت خود بیفزاید. فیلمی با دکورهای تئاتری، انعکاس نورهایی عجیب، تصاویر اکسپرسیونیستی که با قصه انتخاب شده بود، همه و همه به فیلم کمک کرد تا در فضایی افسانه‌‏ای و رویایی فرو رود.

اما بیگانه ویسکونتی از دید بسیاری از منتقدان، فیلم خوبی به حساب نیامد و فیلم با مخالفان زیادی روبرو شد.

قصه، قصه مورسو بوروکراتی فرانسوی است که در الجزایر زندگی‏‌اش را می‏‌گذراند. او در یک روز آفتابی بدون هیچ انگیزه قبلی یک بومی را به قتل می‌‏رساند. او قرار است به زودی محاکمه شود، در حالی که دلیلی برای جنایتش پیدا نمی‏‌شود...

آنچه در "بیگانه" ویسکونتی برجسته جلوه می‌کند فیلمبرداری درست و ثبت تصاویر بجا و مناسب است. "آفتاب" در کشور الجزایر و در سراسر این فیلم عنصر کلیدی به حساب می‌آید. شاید تنها عنصری که مورسو را ترغیب به قتل یک انسان می‏‌کند. این آفتاب در همه صحنه‌‏ها دیده می‏‌شود: در روشنایی روز، در سایه‌‏ها و در سایه روشن‏‌ها. این رویکرد تصویر پردازانه باعث به‌وجود آمدن فضایی می‏‌شود که تلاش نکردن مورسو را برای ادامه زندگی پذیرفتنی می‏‌کند. او در یک چنین فضایی نمی‌‏جنگد چون بر حق و از پیش برنده است.

ژان پل سارتر فیلسوف و نویسنده فرانسوی در مقدمه‏‌ای بر این رمان می‏‌نویسد: "ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ اﺛﺮ آﻗﺎی ﮐﺎﻣﻮ ﺗﺎزه از ﭼﺎپ ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ زﯾﺎدی را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﮐﺮد. اﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺗﮑﺮار می‌شد ﮐﻪ اﯾﻦ اﺛﺮ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺘﺎﺑﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ از ﺟﻨﮓ ﺗﺎﮐﻨﻮن ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪه".

ویسکونتی با شناختی که بر آثار مهم ادبیات داشت، سعی در به تصویر کشیدن آن‏ها داشت و با کارگردانی قدرتمند خود و استفاده از تصاویر شاعرانه، آثار مهم و بزرگی در تاریخ سینمای جهان به جا گذاشت.

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی