سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: در سال 1967 ماسترویانی، در مقابل دوربین یکی از بزرگترین کارگردانهای ایتالیا، لوکینو ویسکونتی قرار گرفت و نقش "مورسو" را در فیلم بیگانه بازی کرد.
بیگانه یکی از رمانهای مهم قرن بیستم به حساب میآید که در سال 1942 منتشر شد. کامو در مقدمه این رمان مینویسد: "در جامعه ما هر کس که در تدفین مادر نگرید، خطر اعدام تهدیدش میکند."
ویسکونتی یکی از بهترین کارگردانهایی بود که در میان کارگردانهای ایتالیایی توانست سنت نئورئالیسم را برای دوران معاصر پربارتر کند، بدون اینکه ارتباطش را با واقعیات روز از دست بدهد.
ویسکونتی از کارگردانهایی ست که اقتباس سینمایی از آثار ادبی را به خوبی اجرا میکند و در این زمینه تبحر خاصی دارد. ده سال قبل از اینکه بیگانه را بسازد، دست به اقتباس از "شبهای سفید" داستایفسکی زد و موفق شد که بر شهرت خود بیفزاید. فیلمی با دکورهای تئاتری، انعکاس نورهایی عجیب، تصاویر اکسپرسیونیستی که با قصه انتخاب شده بود، همه و همه به فیلم کمک کرد تا در فضایی افسانهای و رویایی فرو رود.
اما بیگانه ویسکونتی از دید بسیاری از منتقدان، فیلم خوبی به حساب نیامد و فیلم با مخالفان زیادی روبرو شد.
قصه، قصه مورسو بوروکراتی فرانسوی است که در الجزایر زندگیاش را میگذراند. او در یک روز آفتابی بدون هیچ انگیزه قبلی یک بومی را به قتل میرساند. او قرار است به زودی محاکمه شود، در حالی که دلیلی برای جنایتش پیدا نمیشود...
آنچه در "بیگانه" ویسکونتی برجسته جلوه میکند فیلمبرداری درست و ثبت تصاویر بجا و مناسب است. "آفتاب" در کشور الجزایر و در سراسر این فیلم عنصر کلیدی به حساب میآید. شاید تنها عنصری که مورسو را ترغیب به قتل یک انسان میکند. این آفتاب در همه صحنهها دیده میشود: در روشنایی روز، در سایهها و در سایه روشنها. این رویکرد تصویر پردازانه باعث بهوجود آمدن فضایی میشود که تلاش نکردن مورسو را برای ادامه زندگی پذیرفتنی میکند. او در یک چنین فضایی نمیجنگد چون بر حق و از پیش برنده است.
ژان پل سارتر فیلسوف و نویسنده فرانسوی در مقدمهای بر این رمان مینویسد: "ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ اﺛﺮ آﻗﺎی ﮐﺎﻣﻮ ﺗﺎزه از ﭼﺎپ ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻪ زﯾﺎدی را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﮐﺮد. اﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺗﮑﺮار میشد ﮐﻪ اﯾﻦ اﺛﺮ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺘﺎﺑﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ از ﺟﻨﮓ ﺗﺎﮐﻨﻮن ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪه".
ویسکونتی با شناختی که بر آثار مهم ادبیات داشت، سعی در به تصویر کشیدن آنها داشت و با کارگردانی قدرتمند خود و استفاده از تصاویر شاعرانه، آثار مهم و بزرگی در تاریخ سینمای جهان به جا گذاشت.
انتهای پیام/
علیرضا سردشتی