سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: جولز داسین فیلمنامه "ریفیفی میان مردان" را بر اساس داستانی از آگوست لوبرتون نوشت. او بهخاطر این فیلم جایزه بهترین کارگردانی را از جشنواره کن دریافت کرد.
شخصیتهای رمان برتون همه اهل آفریقای شمالی بودند. زمان ساخته شدن فیلم به دلیل درگیری بین فرانسه و الجزایر تهیهکنندگان فیلم تصمیم گرفتند، از یک کارگردان آمریکایی بخواهند تا با آمریکایی کردن شخصیتها، کمی فیلم را ملایمتر کند.
دلیل انتخاب این فیلم در این مجموعه اصلا به خاطر رمانش نیست، چرا که داستانی بسیار ضعیف دارد، اما اینکه داسین از روی داستانی نه چندان خوب، بلکه ضعیف، فیلمی ساخته که جایزه نخل طلا را از آن خود کند، جای شگفتی و تحسین دارد.
داستان درباره دزدی حرفهای به نام تونی است، که از زندان آزاد شده و به همراه دوستانش جو و ماریو نقشه سرقت از یک جواهر فروشی را میریزند. سزار متخصص باز کردن گاوصندوق هم در این سرقت آنها را همراهی میکند. سرقت بدون نقص انجام میشود اما در ادامه مشکلاتی به وجود میآید. پییر رقیب قدیمی تونی که او را به زندان انداخته بود، از ماجرای سرقت مطلع شده و به سراغ گروه سارقین میرود، تا جواهرات دویست میلیون مارکی را از چنگ آنها بیرون بیاورد. جو به لندن میرود، جواهرات را به پول تبدیل میکند و به پاریس بر میگردد. اما دار و دسته گروه رقیب، پسر جو را گروگان میگیرند و فیلم با یک مجادله (ریفیفی کلمه عامیانه فرانسوی به معنای مجادله است) تمام میشود.
برجستهترین و بحث انگیزترین صحنه فیلم، سکانس سرقت از جواهرفروشی است که حدود سی دقیقه طول میکشد. این صحنه در سکوت کامل اتفاق میافتد. زمانی این سکوت برجستهتر میشود که در صحنههای قبل و بعد از سرقت، شخصیتها مدام با هم حرف میزنند. سکوت، اختصاصا در صحنه سرقت به کار رفته و کارکرد دراماتیک فوق العادهای هم دارد. جالب است بدانیم که آهنگساز فیلم برای این سکانس موسیقی نوشته بود و جولز داسین این صحنه را یک بار با موسیقی و بار دیگر بدون موسیقی تماشا کرد و در آخر تصمیم گرفت که موسیقی در پس زمینه فیلم وجود نداشته باشد. البته نباید از نقش فیلمبردار و تدوینگر در به وجود آوردن این سکانس در کنار کارگردان غافل ماند.
فرانسوا تروفو، فیلمساز معروف فرانسوی، درباره "ریفیفی میان مردان" میگوید: " فیلم ساختاری شبیه تراژدیهای کلاسیک دارد. پرده اول: آماده سازی برای یک سرقت، پرده دوم: نتیجه سرقت، پرده سوم: مجازات، انتقام، مرگ. فیلم با اینکه بودجه اندکی دارد، اما کاملا موفق است و نشان میدهد که موفقیت یک فیلم به کارگردانش بستگی دارد نه به منابع مالی تولید یا حضور ستارگان سینما در آن."
این فیلم در لیست 10 فیلم منتخب نیویورک تایمز در سال 1996 نیز قرار گرفت.
انتهای پیام/
علیرضا سردشتی