سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: این فیلم بر اساس رمان کاهیگه از شوگوئورو یاماموتو ساخته شد و یکی از بهترین اقتباسهای کوروساوا هم به حساب میآید.
"ریش قرمز" آخرین همکاری توشیرو میفونه و آکیرا کوروساوا بعد از مدتها همکاری طولانی بود که با هم داشتند. اگرچه این فیلم را بسیاری در فهرست بهترینهای کوروساوا قرار نمیدهند، اما زیباییها و پیام انسانی فیلمی که دو سال فیلمبرداری آن طول کشید تا وسواسهای کوروساوا اعمال شود، غیر قابل انکار است.
ریش قرمز در 1966 کاندید جایزه گلدن گلوب آمریکا برای بهترین فیلم خارجی شد که البته جایزه را نبرد. این آخرین فیلم سیاه و سفید کوروساوا هم به حساب میآید.
فیلم داستان دکتری جوان به نام یاسوموتو است که به بیمارستانی منتقل میشود که ریاست آن را شخصی به نام ریش قرمز بر عهده دارد. بیمارستان پر است از بیماران فقیر و بیچیزی که توان پرداخت مخارج درمان بیماری خود را ندارند. روش دیکتاتورمآبانه ریش قرمز برای اداره بیمارستان و فقر ترسناکی که محیط آنجا را پر کرده، دکتر یاسوموتوی مغرور را که پدرش برای سلاطین نسخه مینوشته، سرِ لج میاندازد. او میخواهد از آنجا برود اما کم کم چهره واقعی ریش قرمز هویدا میشود...
در واقع ریش قرمز استادی است که قدم به قدم با سالکش همراه میشود تا به او بفهماند که علم فراتر از اوراقی است که او در ناکازاکی آموخته است و حتی در شریک شدن آنها هم بخل میورزد. از نظر بصری هم "ریش قرمز" بسیار جذاب است. کادرهایی که در اتاقهای درمانگاه خیریه هستند یا بیرون از آن در بیشتر صحنهها یاسوموتو را در خود دارد که هر بار در زاویهای در گوشه کادر به صحنه نگاه میکند. یاسوموتو هم مانند شاگردی است که قرار است حکمت بیاموزد و هدفش را پیدا کند.
"ریش قرمز" را بیشتر منتقدان اثری دربست متعلق به سینمای ژاپن با ارائه همان سنتها و آئینها و خلق و خوهای جامعه قدیمی ژاپنی، که بی توجه به مکان و زمان است، میدانند؛ فیلمی که میتواند برای هر تماشاگری در هر کجای دنیا، حرف و پیام به همراه داشته باشد.
کوروساوا در "ریش قرمز"، داستانهای پراکندهای را به خوبی در یک داستان جای داد که روایتهای هر روزه زندگی هستند و از ضعفها و تواناییها، دردها و امیدهای بشری میگویند. روایتی ساده اما جذاب که هم تلخ است و هم شیرین و امیدبخش و اگر به سال تولید فیلم توجه کنیم که نزدیک به نیم قرن پیش از این است، ارزشهای فیلم کوروساوا را بیش از پیش در مییابیم.
انتهای پیام/
علیرضا سردشتی