سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: این فیلم بر اساس رمان کاهیگه از شوگوئورو یاماموتو ساخته شد و یکی از بهترین اقتباس‌‏های کوروساوا هم به حساب می‌آید.

"ریش قرمز" آخرین همکاری توشیرو میفونه و آکیرا کوروساوا بعد از مدت‌ها همکاری طولانی بود که با هم داشتند. اگرچه این فیلم را بسیاری در فهرست بهترین‏‌های کوروساوا قرار نمی‏‌دهند، اما زیبایی‏‌ها و پیام انسانی فیلمی که دو سال فیلمبرداری آن طول کشید تا وسواس‏‌های کوروساوا اعمال شود، غیر قابل انکار است.

ریش قرمز در 1966 کاندید جایزه گلدن گلوب آمریکا برای بهترین فیلم خارجی شد که البته جایزه را نبرد. این آخرین فیلم سیاه و سفید کوروساوا هم به حساب می‌‏آید.

فیلم داستان دکتری جوان به نام یاسوموتو است که به بیمارستانی منتقل می‏‌شود که ریاست آن را شخصی به نام ریش قرمز بر عهده دارد. بیمارستان پر است از بیماران فقیر و بی‏‌چیزی که توان پرداخت مخارج درمان بیماری خود را ندارند. روش دیکتاتورمآبانه ریش قرمز برای اداره بیمارستان و فقر ترسناکی که محیط آنجا را پر کرده، دکتر یاسوموتوی مغرور را که پدرش برای سلاطین نسخه می‌‏نوشته، سرِ لج می‏‌اندازد. او می‏‌خواهد از آنجا برود اما کم کم چهره‏ واقعی ریش قرمز هویدا می‏‌شود...

در واقع ریش قرمز استادی است که قدم به قدم با سالکش همراه می‏‌شود تا به او بفهماند که علم فراتر از اوراقی است که او در ناکازاکی آموخته است و حتی در شریک شدن آن‏ها هم بخل می‌‏ورزد. از نظر بصری هم "ریش قرمز" بسیار جذاب است. کادرهایی که در اتاق‏‌های درمانگاه خیریه هستند یا بیرون از آن در بیشتر صحنه‏‌ها یاسوموتو را در خود دارد که هر بار در زاویه‎ای در گوشه کادر به صحنه نگاه می‌‏کند. یاسوموتو هم مانند شاگردی است که قرار است حکمت بیاموزد و هدف‏ش را پیدا کند.

"ریش قرمز" را بیشتر منتقدان اثری دربست متعلق به سینمای ژاپن با ارائه همان سنت‏‌ها و آئین‏‌ها و خلق و خوهای جامعه قدیمی ژاپنی، که بی توجه به مکان و زمان است، می‏‌دانند؛ فیلمی که می‏‌تواند برای هر تماشاگری در هر کجای دنیا، حرف و پیام به همراه داشته باشد.

کوروساوا در "ریش قرمز"، داستان‏‌های پراکنده‌‏ای را به خوبی در یک داستان جای داد که روایت‏‌های هر روزه زندگی هستند و از ضعف‏‌ها و توانایی‏‌ها، دردها و امیدهای بشری می‏‌گویند. روایتی ساده اما جذاب که هم تلخ است و هم شیرین و امیدبخش و اگر به سال تولید فیلم توجه کنیم که نزدیک به نیم قرن پیش از این است، ارزش‏‌های فیلم کوروساوا را بیش از پیش در می‏‌یابیم.

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی