سرویس نمایش هنرآنلاین //
متن این نمایش اقتباسی آزاد از داستان "بهرام چوبینه" شاهنامه است. دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن در کتاب "زندگی و مرگ پهلوانان در شاهنامه" آورده است: "سرگذشت بهرام چوبینه در شاهنامه شبیه به سرگذشت مکبث در تراژدی شکسپیر است. هردوی اینان برجستهاند. هردو در جنگی بزرگ فاتح میشوند و هردو بر اثر غرور فتح و به سائقه بلندپروازی و ظهور رویتی که آن را تایید غیبی میشمارند بر پادشاه خود میشورند. هردو فائق میشوند و به پادشاهی میرسند و سرانجام نیز هردو پس از مدت کوتاهی دستخوش سقوط و زوال میشوند."
"من تمامی مردگان بودم" اگرچه اقتباسی از شاهنامه است، با این حال همه نمایش در فضایی امروزی و در یک قبرستان خودرو میگذرد و این موضوع شاید به این دلیل بوده که ارتباط بهتری میان نمایش و تماشاگر برقرار شود. البته نمایش در این زمینه تا اندازه ای پیروز است. این پیروزی بیشتر نتیجه طراحی صحنه مدرن و استفاده از آکسسوارهایی همچون اتاق خودرو در صحنه است که موضوع نمایش را با زندگی تماشاگر امروزی پیوند میدهد. با این حال تماشاگر با نمایشی ناتورالیستی یا رئالیستی روبهرو نیست، بلکه نمایشی پست مدرن را تماشا میکند که در آن به جای استفاده از الهمان، از عناصر ماتریالیستی استفاده شده است. علاوه بر آن در یکی دو صحنه از باد و پر و مانند اینها استفاده میشود که آلودگی هوای سالن را به همراه دارد و این امر برخی تماشاگران را میآزارد. تاکید نمایشنامه بر استفاده بیشتر از تصویر سازی به جای بهرهگیری از دیالوگ و گفتوگو است که این امر گرچه کارگردان را با سختی بیشتری مواجه میکند، اما به جذابیت نمایش میافزاید. با این حال همین موضوع باعث شده تا نمایش نیازمند تعویض صحنههای متعدد و طولانی باشد که ریتم کند نمایش را کندتر جلوه دهد. در این زمینه شاید بتوان گفت که نمایشنامه بیشتر به فیلمنامه شبیه شده است.
برجسته به عنوان کارگردان این نمایش توانسته به درستی از آکسسوارهای بی شمارش در طراحی میزانسن بهره بگیرد و توانمندی خود را در زمینه هماهنگ کردن صحنهها آزمایش کند. او چینش خوبی در صحنهها ایجاد کرده و با ایجاد تصویرهای کاربردی بر روی صحنه، مفهوم مورد نطر نمایش را به تماشاگر القا میکند. همچنین در طول نمایش از نور غیر تخت بهره میبرد. به طوری که طراحی نور در خدمت نمایش قرار گرفته و به عنوان کاتالیزوری در زمینه انتقال مفهوم به تماشاگر عمل میکند. اما گاهی مراحل خلق این تصویرها و گاهی خود این تصویرها بیش از اندازه طولانی میشوند و در این موارد تماشاگر از نمایش فاصله میگیرد. موضوعی که کمی به نمایش لطمه وارد میکند. با این حال در طراحی حرکات بازیگران و استفاده از اختلاف سطح و جابهجایی آکسسوارها و ایجاد تصویرهای نمایشی موفق عمل کرده است.
علیرضا مهران در نقش "چوبینه" دیالوگی ندارد و تنها با حرکت و فریادهایگاه و بیگاه شخصیت نمایشی را خلق کرده است. همین امر کار او را به عنوان بازیگر دشوارتر میکند و با این حال او از پس این نقش برآمده و آنالیز درستی از شخصیت را ارایه میدهد. او در طول نمایش نشان میدهد که با بدن و میمیک خود تا اندازه زیادی آشناست. بازیگر نقش گردیه، شهره مکری است. او نیز توانسته با تجزیه و تحلیل درست شخصیت، به نقش نزدیک شود؛ اما در ارایه آن به اندازه مهران موفق نیست. چه با اینکه بدن خود را تا اندازه زیادی میشناسد، اما در بیان با مشکلاتی همراه است و صدایش نیازمند کمی تربیت بیشتر است. برعکس او مسعود میرنیکزاد، ایفاگر نقش خسرو است که دارای بیانی خوب و صدایی تربیت شده است، اما هنوز در برخی لحظهها با بدن خود دچار مشکل است و باید آن را کمی بیشتر بشناسد.
با این همه تک تک اعضای گرده نمایش که از مشهد به جشنواره تئاتر فجر راه یافتهاند به خوبی از عهده وظایف خویش برآمده بودند و با زحمت فراوان، نمایش خوبی را پیش روی تماشاگر قرار دادند.
انتهای پیام/
ساسان پارسی