سرویس نمایش هنرآنلاین //

متن این نمایش اقتباسی آزاد از داستان "بهرام چوبینه" شاهنامه است. دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن در کتاب "زندگی و مرگ پهلوانان در شاهنامه" آورده است: "سرگذشت بهرام چوبینه در شاهنامه شبیه به سرگذشت مکبث در تراژدی شکسپیر است. هردوی اینان برجسته­‌اند. هردو در جنگی بزرگ فاتح می‌­شوند و هردو بر اثر غرور فتح و به سائقه بلندپروازی و ظهور رویتی که آن را تایید غیبی می‌­شمارند بر پادشاه خود می‌­شورند. هردو فائق می‌­شوند و به پادشاهی می‌­رسند و سرانجام نیز هردو پس از مدت کوتاهی دستخوش سقوط و زوال می‌­شوند."

"من تمامی مردگان بودم" اگرچه اقتباسی از شاهنامه است، با این حال همه نمایش در فضایی امروزی و در یک قبرستان خودرو می‌­گذرد و این موضوع شاید به این دلیل بوده که ارتباط بهتری میان نمایش و تماشاگر برقرار شود. البته نمایش در این زمینه تا اندازه ­ای پیروز است. این پیروزی بیشتر نتیجه طراحی صحنه مدرن و استفاده از آکسسوارهایی همچون اتاق خودرو در صحنه است که موضوع نمایش را با زندگی تماشاگر امروزی پیوند می‌­دهد. با این حال تماشاگر با نمایشی ناتورالیستی یا رئالیستی روبه­‌رو نیست، بلکه نمایشی پست مدرن را تماشا می‌­کند که در آن به جای استفاده از اله­‌مان، از عناصر ماتریالیستی استفاده شده است. علاوه بر آن در یکی دو صحنه از باد و پر و مانند این­‌ها استفاده می‌­شود که آلودگی هوای سالن را به همراه دارد و این امر برخی تماشاگران را می‌­آزارد. تاکید نمایشنامه بر استفاده بیشتر از تصویر سازی به جای بهره‌­گیری از دیالوگ و گفت‌و‌گو است که این امر گرچه کارگردان را با سختی بیشتری مواجه می‌­کند، اما به جذابیت نمایش می‌­افزاید. با این حال همین موضوع باعث شده تا نمایش نیازمند تعویض صحنه‌­های متعدد و طولانی باشد که ریتم کند نمایش را کند‌تر جلوه دهد. در این زمینه شاید بتوان گفت که نمایشنامه بیشتر به فیلمنامه شبیه شده است.

برجسته به عنوان کارگردان این نمایش توانسته به درستی از آکسسوارهای بی­ شمارش در طراحی میزانسن بهره بگیرد و توانمندی خود را در زمینه هماهنگ کردن صحنه­‌ها آزمایش کند. او چینش خوبی در صحنه­‌ها ایجاد کرده و با ایجاد تصویرهای کاربردی بر روی صحنه، مفهوم مورد نطر نمایش را به تماشاگر القا می‌­کند. همچنین در طول نمایش از نور غیر تخت بهره می‌­برد. به طوری که طراحی نور در خدمت نمایش قرار گرفته و به عنوان کاتالیزوری در زمینه انتقال مفهوم به تماشاگر عمل می‌­کند. اما گاهی مراحل خلق این تصویر‌ها و گاهی خود این تصویر‌ها بیش از اندازه طولانی می‌­شوند و در این موارد تماشاگر از نمایش فاصله می‌­گیرد. موضوعی که کمی به نمایش لطمه وارد می‌­کند. با این حال در طراحی حرکات بازیگران و استفاده از اختلاف سطح و جابه­‌جایی آکسسوار‌ها و ایجاد تصویرهای نمایشی موفق عمل کرده است.

علیرضا مهران در نقش "چوبینه" دیالوگی ندارد و تنها با حرکت و فریادهای‌گاه و بیگاه شخصیت نمایشی را خلق کرده است. همین امر کار او را به عنوان بازیگر دشوار‌تر می‌­کند و با این حال او از پس این نقش برآمده و آنالیز درستی از شخصیت را ارایه می‌­دهد. او در طول نمایش نشان می‌­دهد که با بدن و میمیک خود تا اندازه زیادی آشناست. بازیگر نقش گردیه، شهره مکری است. او نیز توانسته با تجزیه و تحلیل درست شخصیت، به نقش نزدیک شود؛ اما در ارایه آن به اندازه مهران موفق نیست. چه با اینکه بدن خود را تا اندازه زیادی می‌­شناسد، اما در بیان با مشکلاتی همراه است و صدایش نیازمند کمی تربیت بیشتر است. برعکس او مسعود میرنیکزاد، ایفاگر نقش خسرو است که دارای بیانی خوب و صدایی تربیت شده است، اما هنوز در برخی لحظه­‌ها با بدن خود دچار مشکل است و باید آن را کمی بیشتر بشناسد.

با این همه تک تک اعضای گرده نمایش که از مشهد به جشنواره تئا‌تر فجر راه یافته­‌اند به خوبی از عهده وظایف خویش برآمده بودند و با زحمت فراوان، نمایش خوبی را پیش روی تماشاگر قرار دادند.

انتهای پیام/

ساسان پارسی