سرویس نمایش هنرآنلاین/ /
میتوان گفت که این نمایش با پرداختن به واقعه عاشورا، آن هم نه به شکل تعزیه، در ژانر تئاتر دینی قرار میگیرد. نمایش، داستان سه مطرب را روایت میکند که با ورود کاروان اسرای کربلا به شام، در لشگر یزید به جشن و سرور پرداخته و شادی و هیجان میآفرینند. در میانه جشن، سرِ بر دار امام حسین (ع) قرآن میخواند و مراسم جشن و پایکوبی بر هم میریزد. در ادامه نمایش، سه مطرب متحول شده و دو نفر از آنان با فدا کردن جان خود به نفر سوم کمک میکنند تا فرار کند و گواهی باشد بر بزرگی و عظمت و یارانش.
کوروش زارعی به عنوان کارگردان در این نمایش با بهره گرفتن از صحنهای با قابلیت جابهجایی که فرزاد معافی آن را طراحی کرده است، به خوبی توانسته از بند میزانسنهای تکراری مرسوم در چنین نمایشهایی رهایی یابد. او همچنین بخشهایی از نمایش را با حرکات موزون همراه کرده تا از یکنواختی کار بکاهد که در این زمینه نیز موفق بوده است. اما نکته دیگری که در کارگردانی میتوان به آن اشاره کرد، ریتم کند نمایش در برخی صحنههاست. به ویژه در دو صحنه که مونولوگ اجرا میشود، به اصطلاح تئاتریها، ریتم میافتد. اما گذشته از آن زارعی نمایشی قابل قبول را ارایه کرده است.
درباره بازیگران، از نبود تمرکز و تپقهایگاه و بیگاه آنان که بگذریم، بازیگران درک درستی از شیوه اجرایی نمایش داشته و بازیهای زیبایی را ارایه میدهند. به عنوان نمونه بازیگران سه شخصیت مطربها در هماهنگی کامل تکنیک بازیگری خود را به اجرا میگذارند. سیروس همتی، بازیگر نقش مطرب یک، طی ایفای نقش به خوبی نشان میدهد که بدن و میمیک خود را به خوبی شناخته و از قابلیتهای نمایشیاش به درستی بهره میبرد. گرچه بیان او نیز تا اندازه زیادی پخته به نظر میرسد، اما با حرکات بدن و صورتش بهتر کار میکند و احساس شخصیت نمایشیاش را به تماشاگر منتقل میکند. همتی در این نمایش ثابت میکند که بازیگر قابلی است و با هدایت بدنش میتواند ایفاگر نقشهای پر تحرک باشد. همچنین امیر کربلاییزاده با بازی در نقش مطرب دو پا به پای همتی پیش میرود و میان آن دو که به نوعی بازیگران مقابل یکدیگر هستند، کنش و واکنشهای نمایشی شکل میگیرد. هرچند در لحظههای انگشتشماری از نمایش، شوخیهای آنان به دل نمینشیند، اما در کل بازیهای بدون سردرگمی آنان، تماشاگر را به دنبال نمایش میکشاند. مجید امیری هم در نقش مطرب سه گرچه تحرک کمتری از دو مطرب دیگر دارد، ولی همگام با آنان به روی صحنه میآید. تنها موضوع این است که مونولوگهایی که کمی ریتم نمایش را کند میکرد، به وسیله همین بازیگر خوانده میشود.
نکته دیگر در زمینه بازیگری نمایش معمای مطربان پریشان، بازی شرطهها است. در بازی شرطهها به استثنای رییس شرطههاگاه بازیهای غلوآمیزی به چشم میخورد که هیچ ضرورتی ندارد و از ارزش بازی بازیگران میکاهد. اینکه بازیگری در تئاتر با اغراق همراه است، امری پذیرفتنی است. اما این اغراق نباید چنان باشد که جلب توجه کند، مگر در مواردی که کارگردان به عمد چنین روشی را بخواهد و یا بنا بر ضرورتی باشد. اما در این نمایش چنان به نظر میرسد که اغراقها در بازیگری، بیش از آنکه به سود نمایش باشد، خسارت وارد میکند.
اما اشاره به یک موضوع دیگر هم شاید خالی از لطف نباشد و آن اینکه در نمایشی که به زبان فارسی اجرا میشود (هرچند برخی جملهها و قرآن به زبان عربی بیان میشد) و در دیالوگی که کاملا به زبان فارسی میان یکی از مطربان و رییس شرطهها و یا میان یکی از شرطهها و رییس (تاکید میکنم: دیالوگ به زبان فارسی) رد و بدل میشود، چرا باید از واژه عربی "سیدی" به معنای "آقای من" با معادل فارسی "آقا" یا "قربان" استفاده شود؟ واژه سیدی در زبان فارسی چندان کاربردی ندارد و به نظر میرسد که میتوان به جای آن از معادلهای فارسی پرکاربردتر استفاده کرد.
انتهای پیام/
ساسان پارسی