سرویس نمایش هنرآنلاین/ /

می‌­توان گفت که این نمایش با پرداختن به واقعه عاشورا، آن هم نه به شکل تعزیه، در ژانر تئا‌تر دینی قرار می‌­گیرد. نمایش، داستان سه مطرب را روایت می‌­کند که با ورود کاروان اسرای کربلا به شام، در لشگر یزید به جشن و سرور پرداخته و شادی و هیجان می‌­آفرینند. در میانه جشن، سرِ بر دار امام حسین (ع) قرآن می‌­خواند و مراسم جشن و پایکوبی بر هم می‌ریزد. در ادامه نمایش، سه مطرب متحول شده و دو نفر از آنان با فدا کردن جان خود به نفر سوم کمک می‌­کنند تا فرار کند و گواهی باشد بر بزرگی و عظمت و یارانش.

کوروش زارعی به عنوان کارگردان در این نمایش با بهره گرفتن از صحنه­‌ای با قابلیت جابه­‌جایی که فرزاد معافی آن را طراحی کرده است، به خوبی توانسته از بند میزانسن­‌های تکراری مرسوم در چنین نمایش­‌هایی رهایی یابد. او همچنین بخش­‌هایی از نمایش را با حرکات موزون همراه کرده تا از یکنواختی کار بکاهد که در این زمینه نیز موفق بوده است. اما نکته دیگری که در کارگردانی می‌­توان به آن اشاره کرد، ریتم کند نمایش در برخی صحنه­‌هاست. به ویژه در دو صحنه که مونولوگ اجرا می‌­شود، به اصطلاح تئاتری­‌ها، ریتم می‌­افتد. اما گذشته از آن زارعی نمایشی قابل قبول را ارایه کرده است.

درباره بازیگران، از نبود تمرکز و تپق­‌های‌گاه و بیگاه آنان که بگذریم، بازیگران درک درستی از شیوه اجرایی نمایش داشته و بازی­‌های زیبایی را ارایه می‌­دهند. به عنوان نمونه بازیگران سه شخصیت مطرب­‌ها در هماهنگی کامل تکنیک بازیگری خود را به اجرا می‌­گذارند. سیروس همتی، بازیگر نقش مطرب یک، طی ایفای نقش به خوبی نشان می‌­دهد که بدن و میمیک خود را به خوبی شناخته و از قابلیت‌های نمایشی­اش به درستی بهره می‌­برد. گرچه بیان او نیز تا اندازه زیادی پخته به نظر می‌­رسد، اما با حرکات بدن و صورتش بهتر کار می‌­کند و احساس شخصیت نمایشی‌­اش را به تماشاگر منتقل می‌­کند. همتی در این نمایش ثابت می‌­کند که بازیگر قابلی است و با هدایت بدنش می‌­تواند ایفاگر نقش‌­های پر تحرک باشد. همچنین امیر کربلایی­‌زاده با بازی در نقش مطرب دو پا به پای همتی پیش می‌­رود و میان آن دو که به نوعی بازیگران مقابل یکدیگر هستند، کنش و واکنش­‌های نمایشی شکل می‌­گیرد. هرچند در لحظه­‌های انگشت‌شماری از نمایش، شوخی­‌های آنان به دل نمی‌­نشیند، اما در کل بازی­‌های بدون سردرگمی آنان، تماشاگر را به دنبال نمایش می‌­کشاند. مجید امیری هم در نقش مطرب سه گرچه تحرک کم­تری از دو مطرب دیگر دارد، ولی هم­گام با آنان به روی صحنه می‌­آید. تنها موضوع این است که مونولوگ‌هایی که کمی ریتم نمایش را کند می‌­کرد، به وسیله همین بازیگر خوانده می‌­شود.

نکته دیگر در زمینه بازیگری نمایش معمای مطربان پریشان، بازی شرطه­‌ها است. در بازی شرطه­‌ها به استثنای رییس شرطه­‌ها‌گاه بازی‌های غلوآمیزی به چشم می‌­خورد که هیچ ضرورتی ندارد و از ارزش بازی بازیگران می‌­کاهد. اینکه بازیگری در تئا‌تر با اغراق همراه است، امری پذیرفتنی است. اما این اغراق نباید چنان باشد که جلب توجه کند، مگر در مواردی که کارگردان به عمد چنین روشی را بخواهد و یا بنا بر ضرورتی باشد. اما در این نمایش چنان به نظر می‌­رسد که اغراق­‌ها در بازیگری، بیش از آنکه به سود نمایش باشد، خسارت وارد می‌­کند.

اما اشاره به یک موضوع دیگر هم شاید خالی از لطف نباشد و آن این‌که در نمایشی که به زبان فارسی اجرا می‌­شود (هرچند برخی جمله‌ها و قرآن به زبان عربی بیان می‌­شد) و در دیالوگی که کاملا به زبان فارسی میان یکی از مطربان و رییس شرطه­‌ها و یا میان یکی از شرطه‌ها و رییس (تاکید می‌­کنم: دیالوگ به زبان فارسی) رد و بدل می‌­شود، چرا باید از واژه عربی "سیدی" به معنای "آقای من" با معادل فارسی "آقا" یا "قربان" استفاده شود؟ واژه سیدی در زبان فارسی چندان کاربردی ندارد و به نظر می‌­رسد که می‌­توان به جای آن از معادل­‌های فارسی پرکاربرد‌تر استفاده کرد.

انتهای پیام/

ساسان پارسی