به گزارش هنرآنلاین، در فواصل شعرخوانی شاعران مجری برنامه حمیدرضا سبحانی نژاد که خود از هنرجویان آموزشگاه سمندریان بوده، درباره ی زندگی و هنر پدر تئاتر ایران، استاد حمید سمندریان سخن گفت و اظهار کرد: استاد سمندریان جزو معدود هنرمندان عرصه ی نمایش کشور بود که به رغم داشتن وجه های شناخته شده در جهان بیشتر عمر خود را درکشور به آموزش و پژوهش در زمینه تئاتر پرداخت.
وی ادامه داد: به جرأت میتوان گفت سه نسل از بازیگران تئاتر و سینمای کشور به طور مستقیم یا غیرمستقیم در مکتب او هنرآموزی کرده اند. او در سال 1310 متولد شد و در دوران نوجوانی و جوانی فعالیّت خود را در زمینه تئاتر در تهران با عبدالحسین نوشین، حسین خیرخواه و نصرت کریمی از اساتید آن روزگار آغاز کرد.
سمندریان برای ادامه تحصیلات راهی کشور آلمان شد و در آنجا علاوه بر دریافت مدرک کارشناسی تأسیسات شوفاژ، به تحصیل در رشته بازیگری و کارگردانی تئاتر در کنسرواتوار هامبورگ پرداخت. استاد سمندریان پس از بازگشت به ایران ترجمه ی متون فاخر و مدرن ادبیات نمایشی را درپیش گرفت و با عشق و علاقه، به دور از هرگونه حاشیه های فعالیت های هنریش را گسترش داد.وی در رشته فن بیان نیز استادی بی همتا به حساب می آمد.
سبحانی نژاد در خصوص شخصیت این هنرمند فقید افزود: استاد در کارگاه ها و کلاسهایش همواره سعی داشت بضاعت و توانایی هنرجویانش را بشناسد و آنان را در راه شکوفایی استعدادهایشان هدایت نماید. سمندریان بی توقع و دلسوز همانند پدری مهربان تمام آموخته هایش را به شاگردانش منتقل می کرد.
در ادامه محمدعلی حضرتی در راستای بررسی ادبیات افغانستان به خوانش و تحلیل غزل های دهه ی 70 و نیمه 80 محمدکاظم کاظمی هراتی پرداخت و اظهار کرد: غزل های کاظمی سیری منطقی و تکاملی دارد چراکه او از شاعر دردمند و به نوعی آزردهی افغانی دهه ی 60 به شاعری با نگاه فلسفی به انسان در دهه ی 70 و اوایل 80 تبدیل می شود. کسی که تنها روایتگر رنج مردم و مهاجران افغانستان نیست و نگاه کلی تر به انسان دارد. استفاده از اسطوره ها در لایه های پنهان شعر، اسطوره هایی که منحصر به جهان اسطوره نیستند و تا روزگار ما تداوم یافته اند و مابه ازای بیرونی دارند، وسعت اندیشه و کاربرد کارکردهای اجتماعی در غزل، وطن پرستی و تکیه بر داشته های میهنی در آثار جدیدتر او همچنان دیده م یشود. حضرتی سپس به تفسیر چند غزل از کاظمی پرداخت.
سپس شاعران دیگر به قرائت اشعار خود پرداختند.
انتهای پیام/64