به گزارش خبرنگار موسیقی هنرآنلاین ، آمانوئل ملیک اصلانیان، از استادان بزرگ موسیقى نوین ایران، به‏ سال 1292 شمسى در شهرستان تبریز متولد شد، وى با تشویق پدر و مادر خود از سن ده سالگى به فراگیرى موسیقى پرداخت و پس از گذشت سال‏ها از تحصیل وى، او توانست یکى از زبده‏ترین و بهترین نوازندگان پیانو شود و افتخارات فراوانى براى میهن خود کسب کند.

ملیک اصلانیان، تحصیلات موسیقى را ابتدا در ایران نزد هنرمندى بنام آماتونى آغاز کرد و حدود چهار سال پیانو را نزد وى فراگرفت و از سن چهارده سالگى به آلمان رفت و تحصیلات خود را در یکى از دبیرستانهاى شهر هامبورک به نام گوته به پایان برد و از سال 1935 تا 1937 در کنسرواتوار هامبورک مشغول تحصیل در رشته پیانو و آهنگ‏سازى شد. پس از اتمام دوره کنسرواتوار، از سال 1938 تا 1943 به مدت پنج سال در آکادمى دولتى آلمان مشغول تحصیل شد که رشته‏هاى فوق و رهبرى ارکستر را به اتمام رسانید و در همین ایام، در رشته موسیقى فلسفى و روانشناسى نیز مطالعات عمیق و قابل توجهى نمود.

از استادان ملیک اصلانیان که وى پیانو را زیر نظر آنان فراگرفت، مى‏توان از:پروفسور «فیشر»، (FISHER) و پروفسور «آزوگه»،(AUZORGEH) نام برد که از بزرگترین موزیسین‏هاى آلمان به‏شمار مى‏رفتند.

ملیک اصلانیان، پس از اتمام تحصیلات خود، در کنسرواتوار دولتى «کلرشل» مشغول تدریس گردید و در همان سال به ریاست مدرسه پیانوى هامبروگ منتخب شد.

وى، از همین سال، کنسرت‏هاى متعددى را به صورت دوره‏اى در بیشتر شهرهاى ممالک اروپایى مثل: برلین، هامبورگ، لایپزیک، فرانکفورت، اشتوت کارت، پراگ، پاریس و چند شهر دیگر اجرا نمود که در تمام این شهرها به نام یک پیانیست بزرگ و خلاق ایرانى با استقبال عمومى مواجه گشت و به قدرى قطعات سنگین «باخ» و «بتهوون» را خوب اجرا کرد که روزنامه‏هاى وقت آن زمان نوشتند:

«منظور بتهوون از این قطعه، همین بوده که ملیک اصلانیان هنرمند ایرانى اجرا کرد».

امانوئل ملیک اصلانیان، پس از قریب بیست و چهار سال اقامت در آلمان به کشور خود ایران مراجعت نمود و دیدارى از پدر و مادر خود از نزدیک نمود ولى همین دیدار و عشق به ایران منجر به ترک اروپا از طرف وى گردید و در ایران ماندگار شد.

اصلانیان به موسیقى ایرانى بسیار علاقمند و آوازهاى ایرانى را بسیار ماهرانه با پیانو مى‏نواخت و مى‏گفت: «ما غیر از موسیقى محلى، داراى موسیقى پربار دیگرى نیز هستیم که کشورهاى دیگر فاقد آن مى‏باشند و این همان دستگاهها و ردیف‏ها و گوشه‏هایى است که مى‏توان از هر یک آنها استفاده‏ها و برداشت‏هاى فراوانى کرد».

اصلانیان، آثار فراوان و متعددى ساخت که هر کدام معرف ذوق ظریف و حساس او بوده، از جمله: آهنگهایى در چهارگاه، اصفهان و قطعاتى فانتزى و قطعه‏اى براى ارکستر، براى ارائه و اجرا در جشن هزاره بوعلى سینا، فیلسوف و موسیقیدان بزرگ ایرانى و غیره مى‏باشد.

وى علاقه فراوانى به حافظ و سعدى داشت و طى سالیان دراز که از وطن خود ایران دور بود، هیچگاه کتاب‏هاى این شاعران بزرگ ایران را از خود دور نمى‏داشت و در کشورهاى اروپایى با توجه به محیط و جو نامساعد و دور از بسیارى اخلاقیات، هیچگاه، لب به مشروبات الکى نزد و هر وقت که پشت پیانو قرار مى‏گرفت، همه چیز این جهان خاکى را فراموش مى کرد، حتى خودش را نیز از یاد مى‏برد و در عالمى از زیبایى‏ها، در جهانى بى‏انتها از ذوق و هنر مغروق مى‏گشت، وقتى از او در این‏باره پرسیده شد؟ وى جمله معروف بتهوون را که گفته بود: «من با موسیقى به خدا نزدیک مى‏شوم و براى مردم از خالق یکتا الهام مى‏گیرم»، تکرار می کرد و مى‏ گفت: «موسیقى، یک هنر ظریف و احساسى و آسمانى است که هرکس با احساس و ذوق مخصوص خود، میتواند به خداوند نزدیک شود».

اصلانیان، در کنسرت‏هاى متعددى که براى مؤسسات خیریه اعانه جمع‏آورى مى‏شد شرکت مى‏کرد و در آن‏ها سلو مى‏نواخت، دو بار براى دانش‏آموزان بى‏بضاعت، یک بار در تالار فرهنگ نیز در سال‏هاى آخر فعالیت‏هاى خویش براى کمک شرکت کرد و پس از مدتى از وى جهت تدریس در هنرستان عالى موسیقى دعوت به‏عمل آمد که وى شاگردان بزرگى را تربیت و به جامعه موسیقى کشور تحویل داد.

ملیک اصلانیان که حدود بیست و چهار سال در آلمان اقامت داشت از آن زمان تعریف مى‏کند «در سال 1940 بود که جنگ بین‏الملل دوم جریان داشت، شبى من در یکى از سالن‏هاى فرهنگى شهر برلین مشغول اجراى کنسرت بودم و این مصادف بااولین شب حملات هوایى متفقین به برلین بود که یک‏باره صداى مهیبى برخاست و انفجار بمب‏ها، تمام شیشه‏هاى سالن را شکست و دیوارها را به لرزه درآورد، ولى من که هنگام نواختن عادت دارم غرق در موسیقى شوم اهمیت ندادم و به نواختن ادامه دادم و غیر از تنى چند که آن‏ها هم خیلى زود به سالن باز گشتند، اکثریت کامل مردم سالن را به هنگام بمباران ترک نگفتند و این نشانه علاقه مردم آلمان را به موسیقى مى‏رساند، دیگر این‏که در یکى از کنسرت‏هایم برق سالن را به خاطر ناشى از جنگ و بمباران یکباره میان انجام کنسرت خاموش کردند ولى من بدون قطع کنسرت به آن ادامه دادم و در تاریکى کنسرت را قطع نکردم که همین امر موجب تشویق و استقبال مردم و مطبوعات آلمان قرار گرفت.

حادثه‏ایى هم که نزدیک بود منجر به مرگم شود و آن این‏که، پس از سقوط برلن، در یکى از دهات که مورد محاصره قواى متفقین قرار گرفته بود، هواپیمائى یکباره از بالاى سرم گذشت و تیراندازى از طرف آن به سوى مردم شروع شد و گلوله‏اى هم از بغل گوش من عبور کرد و عینک مرا به زمین پرت کرد و نزدیک بود که به مغز من اصابت نماید که به خیر گذست». وى با یک دختر ایرانى مقیم آلمان که جهت تحصیل به آن دیار سفر کرده بود ازدواج کرد. امانوئل ملیک اصلانیان، یکى دیگر از خادمین موسیقى نوین ایران است که خیلى بى‏سر و صدا به فرهنگ صوتى کشور خدمات ارزنده‏اى نمود.

پایان پیام/46