به گزارش خبرنگار موسیقی هنرآنلاین ، آمانوئل ملیک اصلانیان، از استادان بزرگ موسیقى نوین ایران، به سال 1292 شمسى در شهرستان تبریز متولد شد، وى با تشویق پدر و مادر خود از سن ده سالگى به فراگیرى موسیقى پرداخت و پس از گذشت سالها از تحصیل وى، او توانست یکى از زبدهترین و بهترین نوازندگان پیانو شود و افتخارات فراوانى براى میهن خود کسب کند.
ملیک اصلانیان، تحصیلات موسیقى را ابتدا در ایران نزد هنرمندى بنام آماتونى آغاز کرد و حدود چهار سال پیانو را نزد وى فراگرفت و از سن چهارده سالگى به آلمان رفت و تحصیلات خود را در یکى از دبیرستانهاى شهر هامبورک به نام گوته به پایان برد و از سال 1935 تا 1937 در کنسرواتوار هامبورک مشغول تحصیل در رشته پیانو و آهنگسازى شد. پس از اتمام دوره کنسرواتوار، از سال 1938 تا 1943 به مدت پنج سال در آکادمى دولتى آلمان مشغول تحصیل شد که رشتههاى فوق و رهبرى ارکستر را به اتمام رسانید و در همین ایام، در رشته موسیقى فلسفى و روانشناسى نیز مطالعات عمیق و قابل توجهى نمود.
از استادان ملیک اصلانیان که وى پیانو را زیر نظر آنان فراگرفت، مىتوان از:پروفسور «فیشر»، (FISHER) و پروفسور «آزوگه»،(AUZORGEH) نام برد که از بزرگترین موزیسینهاى آلمان بهشمار مىرفتند.
ملیک اصلانیان، پس از اتمام تحصیلات خود، در کنسرواتوار دولتى «کلرشل» مشغول تدریس گردید و در همان سال به ریاست مدرسه پیانوى هامبروگ منتخب شد.
وى، از همین سال، کنسرتهاى متعددى را به صورت دورهاى در بیشتر شهرهاى ممالک اروپایى مثل: برلین، هامبورگ، لایپزیک، فرانکفورت، اشتوت کارت، پراگ، پاریس و چند شهر دیگر اجرا نمود که در تمام این شهرها به نام یک پیانیست بزرگ و خلاق ایرانى با استقبال عمومى مواجه گشت و به قدرى قطعات سنگین «باخ» و «بتهوون» را خوب اجرا کرد که روزنامههاى وقت آن زمان نوشتند:
«منظور بتهوون از این قطعه، همین بوده که ملیک اصلانیان هنرمند ایرانى اجرا کرد».
امانوئل ملیک اصلانیان، پس از قریب بیست و چهار سال اقامت در آلمان به کشور خود ایران مراجعت نمود و دیدارى از پدر و مادر خود از نزدیک نمود ولى همین دیدار و عشق به ایران منجر به ترک اروپا از طرف وى گردید و در ایران ماندگار شد.
اصلانیان به موسیقى ایرانى بسیار علاقمند و آوازهاى ایرانى را بسیار ماهرانه با پیانو مىنواخت و مىگفت: «ما غیر از موسیقى محلى، داراى موسیقى پربار دیگرى نیز هستیم که کشورهاى دیگر فاقد آن مىباشند و این همان دستگاهها و ردیفها و گوشههایى است که مىتوان از هر یک آنها استفادهها و برداشتهاى فراوانى کرد».
اصلانیان، آثار فراوان و متعددى ساخت که هر کدام معرف ذوق ظریف و حساس او بوده، از جمله: آهنگهایى در چهارگاه، اصفهان و قطعاتى فانتزى و قطعهاى براى ارکستر، براى ارائه و اجرا در جشن هزاره بوعلى سینا، فیلسوف و موسیقیدان بزرگ ایرانى و غیره مىباشد.
وى علاقه فراوانى به حافظ و سعدى داشت و طى سالیان دراز که از وطن خود ایران دور بود، هیچگاه کتابهاى این شاعران بزرگ ایران را از خود دور نمىداشت و در کشورهاى اروپایى با توجه به محیط و جو نامساعد و دور از بسیارى اخلاقیات، هیچگاه، لب به مشروبات الکى نزد و هر وقت که پشت پیانو قرار مىگرفت، همه چیز این جهان خاکى را فراموش مى کرد، حتى خودش را نیز از یاد مىبرد و در عالمى از زیبایىها، در جهانى بىانتها از ذوق و هنر مغروق مىگشت، وقتى از او در اینباره پرسیده شد؟ وى جمله معروف بتهوون را که گفته بود: «من با موسیقى به خدا نزدیک مىشوم و براى مردم از خالق یکتا الهام مىگیرم»، تکرار می کرد و مى گفت: «موسیقى، یک هنر ظریف و احساسى و آسمانى است که هرکس با احساس و ذوق مخصوص خود، میتواند به خداوند نزدیک شود».
اصلانیان، در کنسرتهاى متعددى که براى مؤسسات خیریه اعانه جمعآورى مىشد شرکت مىکرد و در آنها سلو مىنواخت، دو بار براى دانشآموزان بىبضاعت، یک بار در تالار فرهنگ نیز در سالهاى آخر فعالیتهاى خویش براى کمک شرکت کرد و پس از مدتى از وى جهت تدریس در هنرستان عالى موسیقى دعوت بهعمل آمد که وى شاگردان بزرگى را تربیت و به جامعه موسیقى کشور تحویل داد.
ملیک اصلانیان که حدود بیست و چهار سال در آلمان اقامت داشت از آن زمان تعریف مىکند «در سال 1940 بود که جنگ بینالملل دوم جریان داشت، شبى من در یکى از سالنهاى فرهنگى شهر برلین مشغول اجراى کنسرت بودم و این مصادف بااولین شب حملات هوایى متفقین به برلین بود که یکباره صداى مهیبى برخاست و انفجار بمبها، تمام شیشههاى سالن را شکست و دیوارها را به لرزه درآورد، ولى من که هنگام نواختن عادت دارم غرق در موسیقى شوم اهمیت ندادم و به نواختن ادامه دادم و غیر از تنى چند که آنها هم خیلى زود به سالن باز گشتند، اکثریت کامل مردم سالن را به هنگام بمباران ترک نگفتند و این نشانه علاقه مردم آلمان را به موسیقى مىرساند، دیگر اینکه در یکى از کنسرتهایم برق سالن را به خاطر ناشى از جنگ و بمباران یکباره میان انجام کنسرت خاموش کردند ولى من بدون قطع کنسرت به آن ادامه دادم و در تاریکى کنسرت را قطع نکردم که همین امر موجب تشویق و استقبال مردم و مطبوعات آلمان قرار گرفت.
حادثهایى هم که نزدیک بود منجر به مرگم شود و آن اینکه، پس از سقوط برلن، در یکى از دهات که مورد محاصره قواى متفقین قرار گرفته بود، هواپیمائى یکباره از بالاى سرم گذشت و تیراندازى از طرف آن به سوى مردم شروع شد و گلولهاى هم از بغل گوش من عبور کرد و عینک مرا به زمین پرت کرد و نزدیک بود که به مغز من اصابت نماید که به خیر گذست». وى با یک دختر ایرانى مقیم آلمان که جهت تحصیل به آن دیار سفر کرده بود ازدواج کرد. امانوئل ملیک اصلانیان، یکى دیگر از خادمین موسیقى نوین ایران است که خیلى بىسر و صدا به فرهنگ صوتى کشور خدمات ارزندهاى نمود.
پایان پیام/46