محمد مهدی انوشفر؛ پیشکسوت هنر سفال در گفت‎وگو با خبرنگار خبرگزاری هنر ایران درباره سفال کاربردی و جایگاه آن گفت: اینکه گروهی از هنرمندان جوان آثاری قابل قبول با کیفیت و لعاب خوب خلق می‎کنند و می‏توانند آنها را بفروشند بسیار خوب است.

وی درباره نقش کاربردی هنر سفال در تاریخ نیز اظهار کرد: تا همین صد سال قبل سفال صد در صد کاربردی بود. شاید از بین همه کارهایی که ساخته می‌شد یک درصد چیزی شبیه مجسمه نیز ساخته می‎شد که مصارف محدودی نیز داشت. در دورانی که دانشگاه نیز تاسیس شد شمار سانی که سفال کار می‎کردند بسیار محدود بود آن سال‌ها من بودم، مرحوم عربعلی شروه، فیضیان و یک خانم فنلاندی به نام الینا سرانیان؛ هیچکس دیگر سفال کار نمی‌کرد.

این هنرمند ادامه داد: پس از انقلاب بود که سفال گسترش پیدا کرد و خوشبختانه ادامه یافت. شاید دلیل این امر نیز این بود که سفال نیاز مردم است. زمانی سفالگر باید هر روز کار می‏کرد و با مردم ارتباط داشت اما در دوران قاجار این روند کم شد و در دوران پهلوی نیز به طور کلی سفال از بین رفت. علاقه مردم به این متریال و لعاب‎های مختلف آن باعث شد که سفال دوباره احیا شود تا اینکه دوباره به زندگی آنان باز گردد.

انوشفر درباره آثار هنری- کاربردی و تفاوت آن با کارهای هنری صرف نیز گفت: کار هنری کاربردی طراحی دارد و فرم جزییات آن درست است و برای منظوری خاص مورد استفاده قرار می‌گیرد اما کار هنری ممکن است هیچ کاربردی نداشته باشد و البته تنها یک نمونه نیز از آن وجود دارد.

وی درباره تاثیر آثار هنری- کاربردی و رواج آن میان مردم نیز گفت: وجود این آثار در محیط زندگی مردم در طولانی مدت تاثیر فراوانی دارد. شما در مرحله اول فقط یک پرنده می‎بینید که در ویترین خانه‎تان قرار دارد اما مسئله فقط همین نیست و این پرنده همچنان ادامه خواهد داشت و تاثیرگذار خواهد بود.

دارنده نشان درجه یک هنری در ادامه سخنان خود درباره سفال سنتی نیز اظهار کرد: سفال سنتی مدت‎هاست که شکست خورده است چون متاسفانه هنرمندان این حوزه سواد آکادمیک ندارند و هیچ راهکاری را نیز نمی‎پذیرند. من بارها پیشنهاد دادم که از استادان دانشگاه برای آموزش استفاده کنند و طراحی بیاموزند اما سفالگران سنتی هیچ علاقه‏‎ای به این موضوع نشان نمی‏‌دهند و وضعیت این سفال همانی است که می‎بینید.

انوشفر درباره اینکه چه نکته‎ای برای حفظ سفال هنری کاربردی در جایگاه کنونی باید رعایت شود نیز گفت: کل زندگی فکر کرد است. شما راجع مشکلات فکر می‌کنید و آنها را حل می‎کنید. فکر کرد اساس کار است؛ سفال نیز هنر دشواری است و به فکر و همین طور صبر و تحمل بسیاری نیاز دارد. جوانانی که من می‎شناسم و آثار کاربردی آنان را دیده‎ام فکر کردن بلدند و می‎توانند امور مربوط به سفال را درک کنند. فقط امیدوارم تشویق‌های دیگران آنان را از مسیر اصلی منحرف نکند زیرا تشویق بی مورد بزرگترین آفت هنرمند است.

انتهای پیام/ 65/