محمد مهدی انوشفر؛ پیشکسوت هنر سفال در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری هنر ایران درباره سفال کاربردی و جایگاه آن گفت: اینکه گروهی از هنرمندان جوان آثاری قابل قبول با کیفیت و لعاب خوب خلق میکنند و میتوانند آنها را بفروشند بسیار خوب است.
وی درباره نقش کاربردی هنر سفال در تاریخ نیز اظهار کرد: تا همین صد سال قبل سفال صد در صد کاربردی بود. شاید از بین همه کارهایی که ساخته میشد یک درصد چیزی شبیه مجسمه نیز ساخته میشد که مصارف محدودی نیز داشت. در دورانی که دانشگاه نیز تاسیس شد شمار سانی که سفال کار میکردند بسیار محدود بود آن سالها من بودم، مرحوم عربعلی شروه، فیضیان و یک خانم فنلاندی به نام الینا سرانیان؛ هیچکس دیگر سفال کار نمیکرد.
این هنرمند ادامه داد: پس از انقلاب بود که سفال گسترش پیدا کرد و خوشبختانه ادامه یافت. شاید دلیل این امر نیز این بود که سفال نیاز مردم است. زمانی سفالگر باید هر روز کار میکرد و با مردم ارتباط داشت اما در دوران قاجار این روند کم شد و در دوران پهلوی نیز به طور کلی سفال از بین رفت. علاقه مردم به این متریال و لعابهای مختلف آن باعث شد که سفال دوباره احیا شود تا اینکه دوباره به زندگی آنان باز گردد.
انوشفر درباره آثار هنری- کاربردی و تفاوت آن با کارهای هنری صرف نیز گفت: کار هنری کاربردی طراحی دارد و فرم جزییات آن درست است و برای منظوری خاص مورد استفاده قرار میگیرد اما کار هنری ممکن است هیچ کاربردی نداشته باشد و البته تنها یک نمونه نیز از آن وجود دارد.
وی درباره تاثیر آثار هنری- کاربردی و رواج آن میان مردم نیز گفت: وجود این آثار در محیط زندگی مردم در طولانی مدت تاثیر فراوانی دارد. شما در مرحله اول فقط یک پرنده میبینید که در ویترین خانهتان قرار دارد اما مسئله فقط همین نیست و این پرنده همچنان ادامه خواهد داشت و تاثیرگذار خواهد بود.
دارنده نشان درجه یک هنری در ادامه سخنان خود درباره سفال سنتی نیز اظهار کرد: سفال سنتی مدتهاست که شکست خورده است چون متاسفانه هنرمندان این حوزه سواد آکادمیک ندارند و هیچ راهکاری را نیز نمیپذیرند. من بارها پیشنهاد دادم که از استادان دانشگاه برای آموزش استفاده کنند و طراحی بیاموزند اما سفالگران سنتی هیچ علاقهای به این موضوع نشان نمیدهند و وضعیت این سفال همانی است که میبینید.
انوشفر درباره اینکه چه نکتهای برای حفظ سفال هنری کاربردی در جایگاه کنونی باید رعایت شود نیز گفت: کل زندگی فکر کرد است. شما راجع مشکلات فکر میکنید و آنها را حل میکنید. فکر کرد اساس کار است؛ سفال نیز هنر دشواری است و به فکر و همین طور صبر و تحمل بسیاری نیاز دارد. جوانانی که من میشناسم و آثار کاربردی آنان را دیدهام فکر کردن بلدند و میتوانند امور مربوط به سفال را درک کنند. فقط امیدوارم تشویقهای دیگران آنان را از مسیر اصلی منحرف نکند زیرا تشویق بی مورد بزرگترین آفت هنرمند است.
انتهای پیام/ 65/