به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی مدرسه تئاتر و تماشاخانه سه نقطه، در آغاز این نشست حاضران به احترام استاد بزرگ و پیشکسوت تئاتر ایران شرکت کنندگان در این پنل سی ثانیه قیام کردند .
محمود رضا رحیمی مجری دومین پنل تخصصی آینده پژوهی تئاتر ایران گفت : سال گذشته سیاستهای فرهنگی این پنل آغاز شده بود و برای رسیدن به آینده و فرصتها و تهدیدها باید از گذشته شروع کرد.
وی افزود :کتاب آینده پژوهی تئاتر ایران نوشته آقایان عقیل ملکی فر ، وحید ملکی فر و خانم مرضیه فخرایی کتابی است که در این پنل مورد بررسی قرار گرفته است کتاب چالش عجیب و زیادی به همراه دارد و چون کپی برداری است و بعد خلاقیت و آینده پنداری درهنر هم قابل تأمل و اجراست.
در ابتدای صحبت خود از آقای منصور براهیمی خواستند که توضیحاتی در مورد این کتاب بدهند . منصور براهیمی گفت : کتاب فوق رویکردی را مطرح میکند انتخابی را به خواننده میدهد تا رؤیا پردازی کند و رویکرد قابل ملاحظه ایای را انتخاب کند کتاب افق دیدی را نشان میدهد و میخواهد که تئاتریها به آن فکر کنند کتاب آینده پژوهی تئاتر ایران در یازده فصل تهیه و تدوین شده است و این اجازه را به مخاطب میدهد که در آینده به پژوهشهایی در زمینه تئاتردست یابد .
وی افزود : رؤیا پردازی کمک میکند که جامعه تئاتری به مشارکت بپردازد و رابطه گفتگو پذیر را پیشنهاد بدهد چهار رویکرد را برای آینده پژوهی مورد بحث قرارمید هد .
چهار رویکردی که در کتاب آینده پژوهی تئاتر ایران مطرح میشود رویکرد هنجاری است که در این رویکرد فرض بر رؤیا پردازی است که آیا میتوان امر ممکن را ناممکن کرد که در این هنگام وارد مرحله دوم و اکتشافی میشود که این مرحله میگوید نه چون ما بریک ساز و کار پایبند هستیم ما حوزه جبری را نمیتوانیم نادیده بگیریم . ولی در رویکردی هنجاری رؤیاها را میتوان به واقعیت نزدیک کرد و اینکه چه چیز اعتبار میدهد به رؤیا که به مرحله انگیزش اجتماعی میرسد . رؤیاها نه تنها اعتبار ندارند بلکه فاقد مشروعیت نیز هستند . که در این مورد ما دونوع شهروند داریم ساکن و شهروند، شهروندان به یکسری از قوانین متعهد هستند اما سکنه شاید تعهد نداشته باشند تئاتریها بااختلافات فکری و نسلی که با یکدیگر دارند معلمان نسل بعد ازما هستند که قرار است آینده را بسازند چون نسل ما آینده خود را پشت سر گذاشته است .
دکتر منصور براهیمی در ادامه صحبتهای خود در دومین پنل تخصصی آینده پژوهی تئاتر ایران گفت: به رقم همه مشکلات بحث آینده پژوهی تئاتر ایران است که تئاتر از امنیت بالایی برخوردار است و رویکردی چند صدایی دارد که بستر اصلی در این حوزه تئاتر است چون صدایی را دنبال میکند و به خیلی از عوامل دسترسی ندارد اگر بخواهیم به رؤیاها بیاندیشیم گستره تئاتر خصوصی امکاناتی را ایجاد میکند که میتوان به آینده رسید تماشگر فعلی میل به اجرا دارد . تئاتر خصوصی در دنیا به تئاتر جامعه محور معروف است برای اینگونه تئاتر در ایران بستر مناسبی وجود دارد . جامعه در تولید و مصرف سهیم است .
وی در پاسخ به این سؤال که چرا اکثر سالنها نمایش کمدی اجرا میشود گفت : سلیقهها متفاوت است و متاسفانه جو جامعه تئاتری به سمت اقتصاد دلالی پیش میرود و اگر ما تئاتر کاربردی بیاوریم در گستره وسیع دراماتورژی در همه ابعاد مانند رویاهای آینده ببینم در دل آن همه رویاها به واقعیت تبدیل میشود دلهرآور است که تئاتر ایران یاوری ندارد و چاره این است که خودمان برایش فکری کنیم و اتحادی بین جامعه تئاتری ایجاد کنیم تا آینده درخشانی را برای تئاتر ایران بسازند .
حسین پارسایی کارگردان تئاتر و دبیر اجرایی تماشاخانه ایرانشهر در ادامه مبحث آینده پژوهی تئاتر ایران گفت : آسیبهای جدی در حوزه تئاتر ایران وجود دارد که ناشی از عوامل نبود استراتژی و چشم انداز دانست و اینکه در هر حرکتی ما عادت به برنامه دراز مدت نداریم و همیشه به آنچه در رویاهای ماست در حوزه تئاتر و هنر چشم انداز در واقعیت را باید جستجو کرد نه آنچه که در خیال و توهم است . نسبت به چیزی که داریم باید عمل کنیم کسی که در تئاتر جز هنرمندان آن نیست . چراما درگیر گذشته و اکنون خود هستیم قاعدتاً تا سرنوشت حوزه فرهنگ به دلیل تسلط حوزه دولتی تحت تأثیر خط قرمزهاست نمیتوان تصمیم درستی در مورد آینده گرفت.
وی افزود : چراجامعه ما در حوزه اجرا فراموش میکند که امروز در حوزه پژوهش و تولید و اجرا متکی به نیاکان خود است بنابراین در سطوح متوسط با افرادی مواجه هستیم که بی آنکه بدانند چه خواستههایی دارند خود را متعلق به این عرصه میدانند . ظرفیت پنهانی در تئاتر کشور که با بخش دولتی همسویی ندارد به دلیل اینکه جامعه مصرف کننده بیش از تولید کننده است و انرژی ما صرف آنها میشود . پیشنهاد بنده این است که ضمن کوچک سازی ساختار مدیریتی کشور برون سازی کردن آن است زمانی که مسئولیت به هنرمند داده شود بیشتر مراقب است با اتفاقاتی در بخش خصوصی تئاتر و ایجاد تماشاخانههای خصوصی افتاده هنرمند دیگر وابسته دولت نیست بلکه دولت وابسته هنرمند است . ما یک تولید انبوه در حوزه تئاتر داریم و نباید حوزه محتوا را قربانی ساختار کنیم .
مدیریت فرهنگی با سیاستها همسو و یکپارچه نیست و بازدارنده هستند . و کمترین بودجه فرهنگی کشور به بخش فرهنگی اختصاص دارد و میتوان مدلهای تجربه شده در کشورهای توسعه یافته الگو برداری کرد و نیز نظارت را برعهده تماشاخانههای خصوصی گذاشت و تسهیلات ویژه ایای برای گروهها قائل شد .
وی در ادامه گفت : اگر مدیریت کلان در هر حوزه کارهای خود را صرف کارهای فرهنگی کند و به تماشاخانهها اجازه داده شود که به سلیقه خودش نمایش را انتخاب کند ومخاطب محوری راکه جزو حلقه مفقود تئاتر کشور است را میتوان اینگونه رواج داد .
ایوب آقا خانی مدرس و پژوهشگر نیز در باره دومین پنل تخصصی مدرسه تئاترو تماشاخانه سه نقطه در مورد کتاب آینده پژوهی تئاتر ایران گفت : کتاب حاضر کتاب کاربردی و مناسبی نیست و حاصل موهومات ذهن نویسندگان بوده و کاملاً دور و بری از تجربه زیستی تئاتر است ولی محورهای حرکت آن مشخص است و بهتر است که هنر آینده نگری را در تئاتر ایران جدی بپنداریم نویسنده دنبال مطرح کدرن خود است و فقط میتوان آن را صرفاً مطالعه کرد وبا آینده تئاتری که مد نظر ماست فاصله دارد زیرا تئاترلحظه به لحظه از نظرتعریف و ساختار تغییر میکند .
وی گفت : برای آینده تئاتر ایران این راهکارها را مناسب میدانم و به نظر من برای آینده تئاتر یکی ازمهم ترین ها وارد شدن آموزش و پرورش است مانند کشورهای توسعه یافته بچهها باید از کودکی با نمایش و هنر بازیگری آشنا بشوند تا بتوانند بحران هنر را در آینده سازماندهی کنند .
وی افزود : طراحی ساز و کاری که سیستماتیک و اتوماتیک باشد و فرد نتواند در آن تنزل پیداکند و باید در چارچوب فرهنگی مشخص شود بدون تردید باانجام یک نظر سنجی این امر امکان پذیر خواهد بود .
ونیز گفت : برای داشتن آینده در تئاتر راههایی پیدا کنیم که تأثیر گذشته را بتوانیم به آینده ببریم تئاتر یک آیین صرفاً هنری است و باید دنبال راههایی باشیم تا آثار آن را در جامعه ببینیم و بسنجیم فرم تأثیر گذار است یا محتوا؟ از نظر من تکنیک کاربردی تر است تا محتوا برای اینکه هیچ چیزی وجود ندارد که بتواند به راحتی تکنیک معنا را به مخاطب منتقل کند و سؤال ذهنی ما این باشد که تئاتر تکنیک محور باشد یا محتوا محور .
ایوب آقاخانی مدرس دانشگاه گفت : پالوده کردن عمیق فضای آموزشی خصوصاً در دانشگاهها در جذب دانشجو و هم در مقوله استادی مراسم و آیینی را باید دارا باشد و نکته دیگر کنترول فضای نشر است زیرا بیشتر کتابهای موجود دیگر پاسخگوی نیازمخاطب نیست . تولید فرهنگی ما وابسته به ایدئولوژی شده است . پژوهشها بنیان علمی ندارند و افرادی هم که وارد این عرصه میشوند از فقر فرهنگی رنج میبرند .تئاترما از ریشه مشکل دارد و بنای آن مدیریتها هستند .
وی افزود : ریشهها قابل ترمیم نیستند که مقطع خود را در الویت قرار دهند تا ریشهما تقویت شوند چون در حوزه فرهنگ ما جریان بهانه جو داریم که باید درمان شود و هرگونه حرکت زیرساختی را این جریان بهانه جو دچار مشکل میکند
رحیمی مجری دومین پنل تخصصی آینده پژوهی تئاتر ایران گفت : تئاتر کاربردی نیاز به تخیل دارد اگر تخیل را در تماشاگر بالا ببریم به مرحله تفکر میرسد و عدم وجود تخیل را صرفاً لذت نبردن تماشاگر از نمایشها میداند .
اضافه میشود دومین پنل تخصصی آینده پژوهی تائر ایران یکشنبه دهم بهمن از ساعت سیزده الی هفده به مدت چهار با حضور سرکار خانم دکتر نرگس یزدی ، آقایان جلال تهرانی ،منصور براهیمی و علی پور عیسی با موضوع دراماتورژی با تاکید بر چیستی و چریی دراماتورژی در تئاتر ایرن برگزار میشود.
علاقه مندان برای حضور در پنل های یادشده و رزرو صندلیمیتوانند باشماره تلفنهای 88952440 و ٨٨٩٥٢٣٨٤ تماس حاصل نموده و یا ازطریق سایت تیوال نسبت به خرید اینترنتی بلیت این پنل ها اقدام کنند.