سرویس تئاتر هنرآنلاین: سیروس همتی نمایشنامه‌نویس، بازیگر و کارگردان تئاتر طی دو ماه گذشته روزهای پر کاری را پشت سر گذاشته است؛ او این روزها نویسندگی و کارگردانی نمایش "صبح‌بخیر" و نویسندگی نمایشی به نام "کلارینت" را در مجموعه تئاترشهر برعهده داشته است. سیروس همتی با ارائه توضیحاتی در مورد متن نمایشنامه "کلارینت" که روایت‌گر داستان یک زن نوازنده که یکی از مردم آسیب‌دیده جنگ در منطقه سردشت است به خبرنگار هنرآنلاین گفت: آنچه در جنگ وجود دارد عشق است و من برای کسانی که تئاتر جنگ را زیربنای عشق نمی‌بینند متاسفم. دفاع به خاطر عشق به وطن و سربازانی که از جان خود و عزیزترین کسان‌شان می‌گذرند.

او ادامه داد: به لحاظ سنی در دوران جنگ کشورمان بودم و بسیاری از عزیزانم را به همین خاطر از دست دادم.

همتی با اشاره به حذف بخشی از متن اثرش در اجرای "کلارینت" خاطرنشان کرد: تماشاگران ما در تئاترهای جنگی به دنبال مسائل نابی هستند که امکان بیان آنها از دید مسئولین امکان‌پذیر نیست. موضوعاتی که بتوان آنها را بیان کرد تا هم هنرمند و هم تماشاگر از دیدن آنها لذت ببرد. موضوعات کلیشه‌ای و ابتدایی که تاکنون بسیار به آنها پرداخته شده و باعث می‌شود تا مخاطبان دیگر با این نوع کارها ارتباط برقرار نکند، چراکه با خود فکر می‌کند پیش از این هم آثاری بهتر را دیده‌اند بنابراین نیاز تماشاگر امروز ما بیان ناگفته‌هاست. ناگفته‌هایی که گاهی اجازه بیان آنها نیست.

این کارگردان تئاتر افزود: در اجرای نمایش دو صحنه از متن حذف شده که برای اجرا باید حذف می‌شد. وقتی نمایشنامه‌ای چاپ و منتشر می‌شود باید هفت‌خوان رستم عبور کند بر این اساس نباید متنی که چاپ شده و از زیر ذربین رد شده در اجرا به سلیقه ناظران و یا گروه اجرایی حذف شود. من کارگردانم و در این شرایط کار کردم، بنابراین این حذفیات را پذیرفتم چون گذشته از اینکه کار به مدت یک هفته در این سالن اجرا می‌شد و گروهی 15 نفره برای آن زحمت کشیده بودند. نمی‌توان از تئاتری که حمایت نمی‌شود انتظارهای بالایی داشت.

او در بخش دیگری از سخنان خود در مورد نمایش "صبح‌بخیر" اظهار کرد: سعدی روایتی دارد که در آن مرگ را به زیباترین شکل برای خوانندگانش تصویر کرده است؛ به گونه‌ای که کسی که آن را می‌خواند می‌گوید اگر مرگ آنقدر زیباست پس مرا بکشید. در فیلم‌هایی مانند "مهر هفتم" برگمان دیده‌ام مرگ به شکل نمادین ترسناک و مرد تصویر شده است؛ این فکر را داشتم که آن را متفاوت‌تر از آنچه هست نشان بدهم. من تلاش داشتم کار ماندگار انجام دهم و مرگ را متفاوت نشان بدهم.

همتی در رابطه با کش‎هایی که در طراحی صحنه به کار گرفته شده توضیح داد: مرگ ما را احاطه کرده است،ما از آن رهایی نداریم، هر روز چه بخواهیم چه نه آن را می‌بینیم! مرگ دایره زندگی ما را تنگ‌تر می‌کند مانند کش‌هایی که کاراکترها در آن گیر افتاده‌اند و مرتب تنگ‌تر می‌شود. تنها کسی که در این کش‌ها گیر افتاده فرمانده است.

این نمایشنامه‌نویس بیان کرد: سرباز با خفه کردن کسی که آواز خوبی دارد و برداشتن وسائل او و بستن‌اش به درخت فکر می‌کند، از دست کسی که فرمانده از آواز او عذاب می‌کشد راحت شده است. اما زمانی که داس را بیرون می‌کشد متوجه می‌شود که این شخص عادی نیست و او مرگ فرمانده است، بنابراین نشان دادن فرمانده بعد از این تصویر از ارزش آن کم می‌کند.

نویسنده نمایشنامه "ریحانه" در مورد بازی دو بازیگر در نقش فرمانده عنوان کرد: علی برجی در زمان اجرای جشنواره فجر همراه ما بودد و در اجراهای عمومی آقای امینی با ما همراه شدند. من هیچ‌گاه بازیگرانی که با من کار می‌کردند را رها نمی‌کنم و دوست داشتم هردو بازیگر حضور داشته باشند و این اتفاق سخت نبود.