به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی کتابشهر ایران، سید ناصر حسینیپور، جوانترین جانباز و آزاده جنگ تحمیلی است که خاطرات سالهای اسارتش را در "پایی که جا ماند" روایت کرده است، این آزاده سرافراز به مناسبت هفته دفاع مقدس میهمان "دورهمی کتابشهر ایران" بود، حسینیپور در این دورهمی که با حضور حامد شفیق، مدیرعامل کتابشهر ایران و بیگدلی، کارگزار کتابشهر آیتالله کاشانی برگزار شد، ضمن بازدید از کتابشهر شماره دو تهران، با روی گشاده و صمیمی از نزدیک با مشتریانی که به این کتابفروشی آمده بودند، گپ و گفت داشت، او در این دیدار با آنها عکس یادگاری گرفت و کتاب خود را امضا کرد، حسینیپور با آنکه هنوز اثراث و عوارض جنگ را بر جسم و روحش دارد و سرفههایش یادآور استنشاق گاز خردل در میدان نبرد است، در گرماگرم صحبت ساعاتی توصیه پزشکی "پرهیز از سخنرانی طولانی مدت" را فراموش کرد و آنقدر با حوصله به پرسشها پاسخ گفت که در ماشین و هنگام خداحافظی نزدیک منزلش در خیابان فلسطین با سرفههای پی در پی و شدید ما را نگران کرد، ضمن آرزوی سلامتی برای این یادگار سالهای جنگ و حماسه، مشروح گزارش این دورهمی را در زیر میخوانید:
حسینیپور در دورهمی کتابشهر به مناسبت هفته دفاع مقدس با بیان اینکه روایت از جنگ مثل میوه خریدن نیست که میوههای خوب را از بد سوا کنید، اینجا باید خوب و بد را با هم بردارید. تصریح کرد: در جنگ اینطور نبود که خداوند یک مشت بچه نمازشبخوان دائم الذکر "خوشگل" با ریش آنکارد تراشیده باشد، که دائم عبادت کنند و مجالی برای جنگیدن نداشته باشند، در جنگ همه جور آدم هست، در عرصه حساس نبرد نابرابر، انسانهایی که به لحاظ ظاهر مسئلهدار بودند، جلوتر از برخی انسانهای مدعی بودند.
نویسنده "پایی که جا ماند"، با تاکید بر اینکه ادبیات و سینما نباید انسانهای جنگ را تراشیده و اتوکشیده دربیاورند، تصریح کرد: مهم عاقبت انسان است و اینکه کسی در انسان بودن به انتها برسد، یک وقتی انسانی خوب شروع میکند اما به ته نمیرسد، پس انسانهای جنگ را نباید تراشیده و اتوکشیده دربیاوریم که گویی جنگ مختص به همین افراد بود، در این صورت، نسل جدید و آن جوان هویمتال میگوید اینها دست نیافتنی هستند پس من هیچ تلاشی نمیکنم تا به رفتار و منش آنها برسم، آن روز، روز مرگ ادبیات دفاع مقدس است.
حسینیپور با اشاره به این باورش که تاکنون بار اصلی ترویج و گسترش فرهنگ دفاع مقدس در ایران روی دوش مستند، فیلم، تئاتر و دیگر ژانرهای هنری نبوده، بلکه بر دوش کتاب بوده است، اظهار داشت: تنها ادبیات است که جزء به جزء و کلمه به کلمه دفاع مقدس را روایت کرده است، ای کاش دستاندرکاران ترویج ارزشهای دفاع مقدس مثل فعالان حوزه نشر عمل میکردند.
وی افزود: بسیاری از فیلمهای دفاع مقدس ضد جنگ هستند، چرا که در اغلب آنها، سربازان بعثی به درستی معرفی نمیشوند، آنها یک مشت ابله، ترسو و بزدل هستند که رزمنده ایرانی با اسلحه کلاش 30 تیر یک گروهان از آنها را درو و یا اسیر میکند، اگر سربازان بعثی چنین بودند، جنگ هشت سال طول نمیکشید و ما 219 هزار شهید نداشتیم، با این نمایش ضعیف اینطور القا میشود که رزمندگان ما کار شاقی در مقابل دشمن نکردند.
جوانترین رزمنده جانباز جنگ تحمیلی در واکنش به پرسش یکی از حضار که حاکی از مقایسه جوانان دوران جنگ و امروز بود، خاطرنشان کرد: قبول ندارم که وقایع جنگ برای این نسل نقل نشده و یا این نسل روحیه شهادتطلبی ندارد، زمان جنگ 36 میلیون جمعیت داشتیم که از این تعداد تنها یک میلیون و 600 هزار نفر جنگ را اداره کردند و بس! درحالیکه در آن زمان جوانان دیگر هم بودند، امروز که 80 میلیون جمعیت داریم، به همین میزان جمعیت بچههای مسجدی، هیئتی و نسل انقلابی است، علاوه بر این تردید ندارم جوانانی که به خاطر ظاهرشان رپی یا هویمتال شناخته میشوند، به خاطر داشتن باورهای شیعی عاشورایی در روز خطر برای ملت ایران عزتآفرین هستند.
او که دورهای دبیری بخش ادبیات شورای عالی امنیت ملی را به عهده داشته است، ضمن تاکید مکررش بر پرهیز از سوالهای سیاسی، در پاسخ به پرسش یکی از حضار با این مضمون که "برخی معتقدند ما ایرانیها در روزگار صلح مشکلاتمان بیشتر میشود، اما وقتی به ما حمله میشود خیالمان راحت است، چرا باید جنگ و دشمن مشترک باشد تا ما بتوانیم با هم کار کنیم؟"، خاطرنشان کرد: ملت ایران ذاتاً زمانیکه در شرایط سخت قرار می-گیرد، امتحان خوبی پس میدهد، مثلاً اگر تحریمها نبود امروز مردم ایران به این درجه از قدرت و استقلال دست نمییافت، و چه خوب گفت آقای آلنفریدمن که "آمریکایی اگر عاقل بودند ایران را تحریم نمیکردند، آنها با اینکار به خودشان ظلم کردند، چون ایران ملتی است که وقتی تحریم میشود به همه تکنولوژیها دست پیدا میکند ولی اگر تحریمها نباشد برای رسیدن به آن تلاش نمیکند".
وی ادامه داد: در صحبت آلن فریدمن منظور اصلی من به خوبی پیداست، ما تحریمها را به فرصت تبدیل کردیم و موفق شدیم به بخش عظیمی از نداشتههایمان که در آسایش برای تحقق آنها به خود زحمت ندادیم، رسیدیم، این ضعف که فقط در محدودیتها به فکر چاره میافتیم، یک واقعیت انکارپذیر است.
به گفته حسینیپور، وقتی مناسبتهای ملی ما از چنگ دولت بیرون میآید، میبینید چقدر شفافیت و زلالیت دارد، اینجا دیگر با پدیدهای مثل سفارش روبرو نمیشوید، خدا را شکر! که محرم و عاشورای این ملت دولتی نشد که اگر میشد همین بلایی را که بر سر دیگر مناسبتها آوردند، بر سر این قصه هم میآوردند.
این نویسنده ادبیات دفاع مقدس، در ادامه با انتقاد از قصور نهادهای دولتی و حاکمیتی مرتبط با دفاع مقدس در پاسداشت، حفظ و نشر ارزشهای دفاع مقدس، یادآور شد: کتابهای مردمی مثل پایی که جا ماند، بابانظر، دا و ... حاصل زحمات نهادهای مرتبط با دفاع مقدس نیستند، شاید اغلب مسئولان حتی این کتابها را نخوانده باشند، این کتابها محصول زحمات پرچمداران مردمی و بسیجی ادبیات دفاع مقدس مثل مرتضی سرهنگی، علیرضا کمرهای، هدایتالله بهبودی و دیگران است که با پایهگذاری دفتر ادبیات و هنر مقاومت توانستند روایان صادق دفاع مقدس را شناسایی و خاطرات آنان را مکتوب و چاپ کنند و این ارزشها را جلوتر از نهادهای مرتبط با دفاع مقدس پیش ببرند.
وی افزود: درحالیکه همه انتظار داشتیم و داریم که این قبیل کتابها را نهادهایی مثل بنیاد حفظ آثار و ارزش-های دفاع مقدس سپاه و ارتش چاپ کنند که حق هم همین است، اما اگر این نهادها به وظایف خود عمل می-کردند در نهایت جامعه آنها را نهادهای وظیفهشناس میشناخت.
حسینی پور با ابراز تأسف از غلبه نگاه اقتصادی بر نگرش مدیران نهادهای مرتبط با دفاع مقدس، اظهار کرد: فقدان نگاه انقلابی به کتاب، موجب میشود این کتابها در برخی از عرصههای عمومی ترویج نشود، آن وقت عدهای میگویند آثار خوب و خواننده تشنه نداریم، درحالیکه هم آب موجود است و هم تشنه عطش دارد، اما توزیعکننده نیست.
نویسنده کتاب "پایی که جا ماند"، با بیان اینکه اگر کشور را به کبوتر تشبیه کنیم یک بال این کبوتر فرهنگ و بال دیگرش اقتصاد است، تصریح کرد: آنچه ما را در رأس کشورهای جهان نشان میدهد، صادرات نفت، پسته، قالی و ... نیست، بلکه صادرات فرهنگ مقاومت و پایداری ملت ایران است که برای همه ملتهایی که میخواهند در برابر نظام سلطه و ظلم بایستند، ضروری است.
حسینیپور یادآور شد: متاسفانه این کبوتر با بال فرهنگی شکسته و افتان و خیزان پرواز میکند، مسئولان فرهنگی و مدیرانی که مسئولیت آنان ترویج این فرهنگ است، به خاطر اینکه بسیجی باور نبودند و نیستند، در ترویج و اشاعه آن کوتاهی کردند، اما ذات فرهنگ عاشورایی اینقدر حقانیت دارد که بدون کار مسئولان فرهنگی هم به خانهها رسوخ پیدا میکند، ملت ایران به خاطر داشتن همین فرهنگ ریشهای، ملتی حماسهساز و جهادگر است، حتی اگر عدهای ظاهر جوانان این کشور را نپسندند.
این نویسنده ادبیات دفاع مقدس در پاسخ به پرسش یکی از حضار مبنی بر اینکه اگر امروز هم فرزندان در موقعیت مشابه دفاع مقدس بخواهند مثل شما تصمیم بگیرند، واکنش شما چگونه خواهد بود؟ گفت: سعی کردهام فرزندانم را با عشق به شهادتطلبی در مسیر دفاع از حق، ولایت، مملکت و ناموسم تربیت کنم؛ گفت: به پسرم میگویم "هر زمان آقا (رهبر معظم انقلاب) اجازه بدهد، برو و در مقابل گروههای تروریستی مثل النصره و داعش بجنگ"، همیشه دعا میکنم دلبستگی به دنیا فرزندانم را از شهادت گریزان نسازد، چون روزی میرسد که این ملت مثل زمان جنگ به جوان شهادتطلب نیاز پیدا میکند، اگر خدای نکرده این روحیه در جوانان ما نباشد، برای این کشور، مصیبت است.