سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالری ایوان اخیرا میزبان نقاشیهای کودکان کار بود و تنپوشهایی که این نقاشیها بر آن چاپ شده بودند، نقاشیهایی که آرزوها و دغدغههای کودکانهای را ارائه میدادند که حق بدیهی هر کودکیست که پای به این جهان هستی میگذارد؛ نمایشگاه هر چند لبریز از رنگ و نقش های زیبا بود اما درد و رنجی را بازگو می کرد که هر انسانی را به فکر و اندوه فرو می برد؛ ایران عزیز ثروتمندتر از آن است که کودکی در آن برای گذران زندگی به کار و بیگاری مجبور باشد، اما این واقعیت بیرونی ست، گویا پتانسیل های توسعه در کشورمان همچنان مغفول است و سرمایه گذاری های بالقوه ای که می تواند سرانه بودجه خانوار ایرانی را ارتقا دهد بالفعل نشده است و ما به سان خیلی دیگر از کشورها مجبوریم شاهد پدیده های غم انگیز کودکان کار باشیم.
به گمانم تا رفع این نقص بزرگ، باید به یاری انجمن های خیریه کودکان کار برآمد و از برپایی چنین نمایشگاههایی استقبال و حمایت کرد، زیرا تنها هنر می تواند روح زخم خورده این نازنینان کوچک را التیام بخشد و آنها را بالغ و باطراوت راهی جامعه کند؛ هنر در نقش درمانگر و مرحم شاید بتواند دخترک زیبای گلفروش و پسرک باوقاری که شیشه اتومبیل می شوید را امیدوار و خوش بین به آینده راهی فردا کند؛ کمااینکه در بخش دیگری از نمایشگاه کودکان کار در گالری ایوان، مجموعه عکس هایی به تماشا بود که دختری را روایت می کرد که خود روزگاری یک کودک کار بوده است، او اکنون به آسایش و رفاه نسبی رسیده و به یاری و قوت قلب بخشیدن به کودکان نازنین کار شتافته است.
در عین حال ضروریست به رویکرد انسان دوستانه و شوق انگیز گالری ایوان اشاره کنم که سهم خود از فروش هر نمایشگاه را سخاوتمندانه به خیریه ها اهدا می کند که در این روزگاران وانفسا درس آموز است؛ زنده باد و پررهرو باد چنین اقدامات شایسته و بالنده ای که شمیم مهربانی را در فضای جامعه پرتنش امروز می پراکند. آری همچنان هنر می تواند پنجره امیدبخش همدردی جامعه باشد و به یادمان بیاورد که بنی آدم اعضای یکدیگرند.