سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: واهه آرمِن درباره آخرین مجموعه شعرش "اسب‌ها در خواب شاعران را سواری می‌دهند" گفت: مجموعه‌ی "اسب‌ها در خواب شاعران را سواری می‌دهند" را در دو بخشِ "شاعری در سنگر" و "سربازی در کتابخانه" گرد آورده‌ام، بنابراین پُرواضح است که درون مایه‌ی اصلی اشعار این مجموعه جنگ‌های بی‌پایان در جهان و آثار و پیامدهای آن بر زندگی و روان مردم، بر روابط اجتماعی و خانوادگی و حتی بر هنر است.

او گفت: در چنین اوضاعی پر رنگ بودن دایره‌ی واژگانی ای که به آن اشاره کردید طبیعی است. اگرچه این پررنگی و تکرارِ برخی واژه‌ها شاید خسته کننده است، مثل جنگ، غمناک است، مثل جنگ و نفرت انگیز است، مثل جنگ، که اگر چنین است، پس تا حد زیادی به هدفم در این مجموعه رسیده‌ام. آرمن در ادامه توضیح داد: در این کتاب، من اشاره‌ی مستقیم به جنگی خاص ندارم. در این مجموعه نیز مانند دیگر مجموعه‌هایم هیچ مرزبندی و مرزی میان آدم‌ها وجود ندارد. برای هر انسان و به‌خصوص هر هنرمند متعهدی، جنگ دردی فراگیر و صلح تسکینی فراگیر است.

آرمن در پاسخ به اشاره هنرآنلاین که شعرهای این مجموعه را می‌توان به لحاظ تماتیک در دو جرگه ساده و متخیل قرار داد، گفت: کاملا درست است. در این مجموعه در کنار شعرهایی که حاصل تخیل شاعرانه و نگاه هوشمندانه‌ شاعر به دنیای پیرامونش است، شعرهایی می‌بینیم که شاید از لحاظ خلقِ شعریت و به‌خصوص زیبایی‌شناسی آن‌قدرها عمیق و چشم‌نواز نیستند. فکر می‌کنم مهم آن است که هیچ کدام از اشعار این دو گروه ساختگی و غیرواقعی نباشند و چه این و چه آن، نتیجه‌ کلنجار شاعر با خودش و با آن‌چه که در درونش می‌گذرد باشد.

شاعر مجموعه شعرهای "بال‌هایش را کنار شعرم جا گذاشت و رفت" و "پس از عبوردرناها" گفت: برای من عالی‌ترین شکل زیبایی می‌تواند محصول اندیشه و خیالم باشد. این شکل از زیبایی که آفریده‌ی هنر است، برای من بالاتر از زیبایی واقعیت عینی، یا همان زیبایی طبیعت قرار دارد.

شاعر مجموعه شعرهای "باران بگیرد می‌رویم" و "دوست دارم گاهی شاعر نباشم" گفت: این دو گونه شعر ماهیتا فاصله‌ بسیاری با هم دارند، اما شاید حضور هم‌زمان آن‌ها در مجموعه‌ی "اسب‌ها در خواب شاعران را سواری می‌دهند" نتیجه‌ی تلاش ناخودآگاه من برای استحکام بیشتر ساختارِ کل اثر و زیباتر کردن آن بوده. درست مثل مُشتی مروارید غلطان و نخِ ساده‌ای که نه زیبایی خاصی دارد نه حتی دیده می‌شود، اما با همان نخ مرواریدها را به رشته می‌کنیم تا بهتر و زیباتر دیده شوند.