سرویس تجسمی هنرآنلاین: عاشق بود، به همین سبب هنرمند متفاوتی بود؛ درست می‌گویند بزرگان، جای استاد هیچ‌گاه پر نخواهد شد؛ جایی که چهل روز است خالی مانده اما شمیم عطر کویرهای خاکی و گنبدهای فیروزه‌ای که در بوم‌های کاهگلی‌اش به یادگار گذاشته همچنان فطرت آرامش‌جو و صلح طلب ایرانی را زنده نگاه خواهد داشت.

پیداست سخن از زنده یاد پرویز کلانتری‌ست که به موازات هنر والایش، معصومیت و اخلاق گراییش شهره بود؛ به یقین از معدود هنرمندانی بود که یادآوری می‌کرد پیش از او مارکو گریگوریان از متریال کاهگل بهره برده است، آنقدر بزرگ بود که بداند با این جور چیزها بزرگی کوچک نمی‌شود؛ به جهت همین امانت‌داری‌اش روایت او از تاریخ شفاهی هنر ایران مورد استناد است.

پویایی کودک درون استاد، وجه تشخص او بود؛ سرمایه جاودانه‌ای که در این روزگاران پرالتهاب نایاب است، همین نگاه و بینش پاک کودک‌واره او را خاص و متفاوت جلوه می‌داد آن سان که جوان‌ترها همیشه مشتاق گفتگو با مردی بودند که 85 بهار را چشیده بود. نمونه‌هایی بارز آن را از سال 1389 شاهد بودم که در دوسالانه نقاشی دامون‌فر افتخار تقدیر از یک عمر دستاورد هنری ایشان نصیب ما و جوانان زیر 25 سال ایران شد. بارها خودش پیشگام گفتگوهای الهام بخش با جوانان بود و برای درک کردن آنان و فهم زبان آنها وقت می‌گذاشت؛ بسیار دوست داشت با جوانان نمایشگاهی مشترک بگذارد که خودش آن را نمایشگاه‌گردانی کند که حسرتش به دلمان ماند.

پرویز کلانتری زنده است، زیرا "هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق"، باید یاد او و ارزش‌های والای اخلاقی هنری که به جای گذاشت را زنده داشت تا آیندگان بدانند ما خوشبخت بودیم در عصری می‌زیستیم که بزرگی مانند پرویز کلانتری می‌زیست.

یادش گرامی

سیف الله پویاراد

مدیر دوسالانه نقاشی دامون فر