به گزارش هنرآنلاین ، در ابتدای این مراسم، نظام‌الدین کیایی از صدابرداران پیشکسوت سینمای ایران که اجرای مراسم را بر عهده داشت، از سیدرضا میرکریمی مدیرعامل خانه سینما خواست تا پشت تریبون قرار بگیرد و سخنانی را ایراد کند.

میرکریمی نیز گفت: همانطور که نظام کیایی عزیز گفت، ما در یک محفل دوستانه و توأم با رفاقت به یاد یک عضو ممتاز و تاثیرگذار جامعه سینمایی جمع شدیم.

وی ادامه داد: معمولاً وقتی نام فامیلی اصغر بیچاره را می‌شنویم، در واقع حکایت از فروتنی و یک جور نگاه عرفانی دارد که این بیچارگی را وصل می‌کنند به کائنات و اینکه در مقابل صاحب هستی خود را ناچیز بداند. ولی کسانی که با اصغر بیچاره در طول زندگی مفید و پر از معرفتش آشنایی داشتند می‌دانند که ایشان چقدر چاره‌ساز بودند و همیشه به دنبال این بودند که مشکلات دوستان و همکارانش را حل کند، مسئله مهم‌تر اینکه انسان از شغل و موقعیتی که دارد لذت ببرد. یعنی اگر در سینماست، عکاسی می‌کند، اگر لازم است یک جا بازیگر مکمل باشد، چیزی بنویسد، کار دیگری بکند، آن لحظه را مغتنم بشمارد و کمتر غر بزند و نق بزند. بعضی از ما عادت کرده‌ایم وقتی به آرزوها و توقعاتی که از سینما داریم نمی‌رسیم، شروع می‌کنیم به داد و بیداد که اصلاً اوضاع خراب است و همه چیز دارد نابود می‌شود اما در واقع چیز زیادی نابود نمی‌شود. اولین چیزی که با گفتن این حرف‌ها نابود می‌شود روحیه خودمان و بعد روحیه دیگران است.

مدیرعامل خانه سینما افزود: خصوصیت و خصلت و اخلاق پسندیده اصغر بیچاره زبان زد بسیاری از سینماگران و دوستان است. اولاً در حرفه خودش ثابت قدم بود و همیشه سعی می‌کرد روحیه مثبت را به دیگران بدهد و در نهایت کسی که بعد از مرگ هم اجازه می‌دهد که از بدن او برای تحقیقات استفاده می‌شود و باز چاره‌ساز شود برای کسانی از این تحقیقات پزشکی می‌توانند استفاده کنند تا جان کسی در جایی نجات پیدا کند. این آدم ارزشمند، مستوجب تقدیر و قدردانی است. بازگویی خاطره‌های خوشش با خانه سینما بماند برای زمان‌های دیگر، چرا که همه اهالی سینما با او خاطراتی دارند. من میزبان نیستم. کسی از بین همکاران شما هستم که فقط مسئولیت شروع مراسم را به من سپردند. حتماً از دوستان نزدیک‌تر خاطرات شیرین‌تری خواهید شنید. مجدداً سپاس‌گزاری می‌کنم و آرزوی شادی می‌کنم برای روح ایشان.

سپس نظام کیایی از علی نیک رفتار، رئیس انجمن عکاسان سینمای ایران دعوت کرد که روی صحنه بیاید.

نیک رفتار نیز با عرض تسلیت درگذشت اصغر بیچاره، گفت: ما جمع نشدیم اینجا که مجلس ختمی باشد ولی آمدیم در واقع یاد یک هنرمند را زنده کنیم که می‌شود گفت تمام عمرش را صرف سینما کرد. زنده یاد اصغر بیچاره بیش از هفتاد سال در رشته‌های مختلف سینما فعالیت داشت، با عکاسی شروع کرد ولی در مقام بازیگر، تهیه کننده، کارگردان، مستندساز، نویسنده، موسیقی‌دان، گریم، دوبله و خیلی رشته‌های دیگر فعالیت داشت. کپی عکس‌های فیلم "دختر لر" اولین ورود ایشان به عالم سینما بود و با عکاسی فیلم "ناخدا خورشید" می‌شود گفت، خود را از حرفه عکاسی فیلم بازنشسته کرد. به جرات می‌توان گفت عکاسی فیلم در دورانی که ایشان شروع کردند پایه گذاری شد و اگر نخواهیم بگوییم اولین، در واقع جز اولین‌ها بودند. همیشه از ایشان به عنوان یکی از عکاسان سینما یاد شده و این عنوان در واقع حق ایشان هست که بگوییم اولین عکاس سینما. ایشان فیلم‌های خیلی زیادی را عکاسی کردند و زحمت خیلی زیادی برای پایه‌گذاری عکاسی سینما کشیدند. اگر ما اینجا به عنوان انجمن عکاسان سینما یا در سطح گسترده‌تر، رشته عکاسی فیلم فعالیت می‌کنیم، در واقع وام‌دار و مدیون ایشان هستیم. ایشان بزرگ‌ترین آرشیو عکس سینما را در اختیار داشت و به نظرم آرشیوی است که کمتر کسی یا می‌شود گفت اصلاً کسی این گنجینه را ندارد.

در ادامه مراسم، نظام کیایی از تورج بیچاره فرزند زنده یاد اصغر بیچاره خواست تا چند دقیقه‌ای صحبت کند، او ضمن تشکر از مدیر عامل خانه سینما، انجمن عکاسان سینمای ایران و افرادی که طی چند روز گذشته با خانواده بیچاره همدری کرده‌اند گفت: چیزی به اسم نه و نشدن در زندگی پدرم معنا نداشت. شاید به این دلیل بود که تمام زندگی پدرم و یا ما در اختیار سینما بود. سعی می‌کرد هرکاری را به هر شکل که شده انجام بدهد تا به اصطلاح روی زمین نماند. چیزی که از پدرم به خوبی یاد گرفتم حس کمک کردن به دیگران است. او حتی به افراد غیر سینمایی مثل خانواده کم بضاعت هم کمک می‌کرد. این حس همیاری به هم نوع را به خوبی از او یاد گرفتم. خاطره از او زیاد است اما این بخش از زندگی او برایم پر رنگ تر است.

محمد متوسلانی سخنران بعدی این مراسم بود. او در صحبت‌هایش بیان کرد: گفتنی‌ها را حداقل دوستان اشاره کردند. از سال 1337 تا همین اواخر با هم در ارتباط بودیم. یار همه بود و مهم تر از همه اینکه حضورش بسیار شیرین بود. خواستم پیشنهاد کنم به فرزند او غیر از اینکه خاطرات او را مکتوب کند، گفتارهای اصغر که درباره برخی مسائل طنز آمیز هم بود و اگر امکان دارد این گفتارها را مکتوب کند و اتفاق ماندگاری خواهد شد. ضمن اینکه امیدوارم هر چه زودتر گنجیه ماندگار دوربین‌ها و عکس‌هایش را به زودی در موزه ای ببنیم.

بعد از محمد متوسلانی، سیروس الوند چند دقیقه‌ای را درباره زنده یاد بیچاره صحبت کرد. او گفت: خبرنگار بودم و قرار بود پشت صحنه فیلمی را بنویسم، گفتن باید بروم خانه اصغر بیچاره. آن زمان به این نام فامیل فکر می‌کردم و برایم جالب بود. البته دلیل نمی‌شود، چون اگر قله الوند را ببنید و بعد به فامیل من نگاه کنید می‌بینید که باز بی رحم‌تر است نسبت به فامیل اصغر! وقتی سر صحنه حاضر شدم کسی را دیدم که فکر می‌کردم کارگردان است وقتی که دیدم همه دور او جمع شدند و دوستش دارند. او کارگردان آن فیلم نبود بلکه اصغر بیچاره بود. بار دیگر به لوکیشن فیلم دیگری رفتم، کنجکاو شدم. باز هم دیدم همه جا حرف اصغر بیچاره استو همه فیلمسازان و هنرمندان او را دوست دارند. تا رسید ومن فیلم ساختم و برای لوکیشن فیلم نمی‌توانستم امامزاده و زندان پیدا کنم و به نوعی اجازه فیلمبرداری داده نمی‌شد به اصغر بیچاره مراجعه کردم وبه فاصله کمی هر دو لوکیشن را برای ما درست کرد.

او ادامه داد: اصغر بیچاره زمانی عکاس فیلم "فرار از تله" بود و به کارگردان گفت اجازه بده از فینال فیلم عکس نگریم، چون فینال غافلگیر کننده است و بهتر است عکسی نداشته باشد اما تهیه کنندگان از او عکس می‌خواستند، عکس را گرفت و در اختیار جلال مقدم قرار داد که اگر او صلاح دانست منتشر شود. یا زمانی که فیلم "ناخدا خورشید" را عکاسی می‌کرد با قاطعیت می‌گفت این فیلم از بهترین و ماندگارترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران خواهد شد. اصغر چطور این را تشخیص داد؟ چرا که سناریو کاملی هم در اختیار نداشت. او از گفت‌و‌گو با ناصر تقوایی تشخیص داد که فیلم خوبی است.

پوری بنایی از بازیگران پیشکسوت سینمای ایران سخنران بعدی مراسم بود. او در سخنان کوتاهی ضمن تسلیت به خانواده اصغر بیچاره گفت: خاطرات زیادی از اصغر بیچاره دارم. هیچ وقت محبت‌های او را فراموش نمی‌کنم. یک روز برای فیلمبرداری فیلمی با خانه ما تماس گرفته بود و مادرم منزل بود و سراغ من را از مادرم گرفت و چون منزل نبودم به مادرم گفت: بهش بگید بیچاره زنگ زد. دو- سه ساعت بعد آقای شاپور غریب زنگ می‌زنند و با مادرم صحبت می‌کنند و پیغام می‌گذارند که بگویید غریب تماس گرفت. من رسیدم خانه مادرم گفت: پوری جان تو کجا کار می‌کنی که سر و کارت با بیچاره‌ها و غریب‌ها است؟! گفتم مادر جان این‌ها عزیزان من هستند و مورد علاقه و احترام من هستند. افتخار می‌کنم به تمام همکاران عزیزم.

عبدالله علیخانی آخرین سخنران این مراسم بود. او گفت: یکی از حسن‌های اصغر بیچاره رفتار پر محبت او با تمامی سینمایی‌ها بود و هر مشکلی درساخت فیلم برایمان پیش می‌آمد به او مراجعه می‌کردیم. زمانی که ما به سینما آمدیم کسی مثل او دست ما را گرفت و به مسائل مادی فکر نمی‌کرد. اصغر بیچاره نامی است که در سینمای ایران جاودان می‌ماند و یکی از کسانی است که به سینمای ایران کمک کرده است.

در آخر فیلم مستندی از زندگی اصغر بیچاره به کارگردانی اردشیر شلیله به نمایش گذاشته شد.

بهمن فرمان آرا، شهاب الدین عادل، ابوالحسن داوودی، حافظ احمدی، سعید پور صمیمی، رضا بابک، منوچهر اسماعیلی، حبیب اسماعیلی، مهدی میامی، مرتضی شایسته، مریم معترف، حسن غفاری، مسعود زنده روح، مجید خمسه، هادی پویان، کوروش پیرو، سیامک زمردی مطلق، منصور ضابطیان، رضا مهاجر، بهروز صادقی، حسن آقا کریمی، حسن رضایی، محمد بدرلو، سمیه جعفری فرامرز روشنایی، بهرام کاظمی، کامران قدکچیان از جمله هنرمندان حاضر در این مراسم بودند.