سرویس سینما هنرآنلاین: بازیگری، هم فن است و هم هنر. هر کسی که بخواهد وارد این عرصه شود باید توانایی‌های خاصی داشته باشد. یک بازیگر عالی، کسی است که بتواند همزمان جسم و روح خویش را در کنترل داشته باشد. اگر چنین توانایی وجود نداشته باشد، هرگز به یک بازیگر تاثیرگذار تبدیل نخواهد شد. پیش از تولد سینما و تلویزیون، بازیگران روی صحنه نمایش به هنرنمایی می‌پرداختند. به خاطر دور بودن از تماشاگران، مجبور بودند با حرکات غلو شده بازی خود را اجرا کنند. در تئاتر امروز نیز به این گونه عمل می‌شود. پس از تولد سینما، چون چهره بازیگران در یک قاب محدود قرار می‌گرفت، آنان برای تاثیرگذاری بیشتر روی تماشاگر و انتقال حس مجبور شدند از صورت خود نیز بازی بگیرند. صورت یک انسان دارای خطوط درشت و ریز بسیاری است. وقتی کسی می‌خندد یا می‌گرید خطوط چهره او کاملا مشخص است، اما بازی با صورت تنها به گریه و خنده ختم نمی‌شود. چون در قاب سینما و تلویزیون، مخاطبان چهره بازیگران را از نزدیک می‌بینند و حتی در نماهای بسته‌تر که خطوط ریز چهره نیز به چشم می‌آید، نقش آفرینان باید توانایی داشته باشند از چهره خود بازی بگیرند تا روی تماشاگران تاثیر بگذارند.

بازیگری که نتواند از چهره خود بازی بگیرد، هرگز نمی‌تواند به هنرمندی موفق تبدیل شود. اکثر قریب به اتفاق بازیگران مطرح دنیا در سینما و تلویزیون، کسانی هستند که می‌توانند با زبان صورت با مخاطبان ارتباط برقرار کنند. بی‌شک رابرت دنیرو را باید سلطان بازی چهره دانست. این بازیگر بزرگ، آنچنان مسلط بازی می‌کند که همگان را به تحسین واداشته و می‌دارد. بی‌جهت نیست که سال 2015 او را به عنوان بزرگ‌ترین بازیگر تاریخ سینما معرفی کردند. آنچه بازی رابرت دنیرو را از دیگر بازیگران ممتاز کرده، توانایی او در بازی گرفتن از خطوط چهره خویش است. دنیرو در نقش‌های متفاوتی بازی کرده که اکثر آنها مورد توجه قرار گرفته است. وی هر حسی را با استفاده از خطوط چهره به مخاطب انتقال می دهد. برای او فرقی ندارد در کدام نقش بازی می‌کند، آنچه برایش مهم است انتقال حس درست به تماشاگر است، گاهی در قالب بوکسور فیلم "گاو خشمگین" گاهی سرباز از جنگ برگشته "راننده تاکسی" و گاهی در نقش یک کارآموز مسن در فیلم "کارآموز".

دنیرو حتی در نقش‌های کمدی نیز موفق است، زیرا می‌داند چگونه از توانایی‌های خویش بهره ببرد. زبان صورت، فنی است که باید آموخته و تمرین شود. کسی بدون آموزش و تمرین نمی‌تواند در آن مسلط شود. رابرت دنیرو شاگرد لی استراسبرگ بزرگ است، بازیگر و استادی که توانست هنرمندان بزرگی را به عالم سینما معرفی کند، بازیگرانی که هر کدام در تاریخ سینما جایگاه مهمی دارند.

دنیرو در مکتب استراسبرگ آموخت چگونه از عضلات صورت خود بهره برده و روی مخاطبان تاثیر بگذارد. رسیدن به جایگاه والای بازیگری، بدون آموختن و تمرین مدام، امکان‌پذیر نیست. اگر بازیگری چون رابرت دنیرو بر قله بازیگری ایستاده، به خاطر آموزش درست و ممارست سنگین است. بازیگری که تلاش نکند به جایی نخواهد رسید. به جرات می‌توان گفت، فاکتوری که بازی بازیگران را از یکدیگر متفاوت می‌کند استفاده درست و حرفه‌ای از زبان صورت است. تفاوت عمده بازیگران ایرانی با بازیگران مطرح جهان، استفاده نکردن از زبان صورت است. بازیگران ایرانی توانایی آن را ندارند تا با چهره خود بازی کرده و از خطوط آن برای انتقال حس به مخاطب به درستی استفاده کنند. در قاب سینما و تلویزیون، بازیگران به مخاطبان بسیار نزدیک هستند، برای همین بازیگری که نتواند از خطوط چهره‌اش بهره لازم را بگیرد، هرگز نمی‌تواند روی مخاطبان تاثیر گذاشته و به هنرمندی محبوب و صاحب سبک تبدیل شود. برای همین است که رابرت دنیرو به عنوان سلطان بازیگران انتخاب شده است. قدرت بازی وی آنچنان است که هنرمند توانایی چون دانیل دی‌لوئیز، برنده چهار اسکار، او را الگوی بازیگری خود می‌داند.

سیدرضا اورنگ