سرویس موسیقی هنرآنلاین: هنرمندان و گروههای هنری، تمام سختیها را به جان میخرند، به امید آنکه هنرشان را به سمع و بصر مردم برسانند. هنر، برای دیده و شنیده شدن است. این حق هنرمند و علاقهمندان به هنر است. این حقی است که باید به آنان داده شود، اگر نشود، هنرشان را از طریق دیگری که در چارچوب قانونی جای ندارد عرضه خواهند کرد.
هر کشوری قانون خود را دارد و دولتها طبق آن عمل میکنند. جمهوری اسلامی ایران نیز قانونی دارد که مردم به آن رای دادهاند تا کشور مطابق آن اداره شود. رییس جمهور، وزرا، وکلا، مدیران و همه مسوولان و مدیران قوههای دیگر نیز مقید به اجرای آن هستند. اگر غیر از این باشد، بیقانونی حاکم خواهد شد و هر کسی ساز خود را خواهد زد. بر طبق قوانین، وزارت ارشاد اختیاراتی دارد که باید در چارچوب این اختیارات عمل کند. یکی از اختیارات وزارت ارشاد، دادن مجوز اجرای موسیقی صحنهای و غیرصحنه ای به هنرمندان و گروههای عرصه موسیقی است. هر کس یا هر گروه موسیقی که میخواهد اجرایی داشه باشد، خود را موظف میداند مجوزهای لازم را کسب کند. این مجوز، اجازه اجرا را به آن شخص یا گروه میدهد. با کسب این مجوز خوانندگان و گروههای موسیقی مقدمات کار را فراهم میآورند و با خرجهای نسبتا کلان خود را آماده اجرا میکنند. بعضی از آنها در شهرها و سالنهای مشخصی که در مجوز اشاره شده، روی صحنه رفته و کارشان را اجرا میکنند.
متاسفانه برخی از گروههای موسیقی با وجود کسب مجوزهای لازم و هماهنگی با ارگانهای مربوطه، به هر دلیلی جلوی اجرای آنها گرفته میشود. چرا چنین اتفاق میافتد؟ چرا باید چنین اتفاقی بیفتد؟ مسوول این کار کیست؟
وزارت ارشاد میگوید، وظیفه وزارتخانه دادن مجوز بوده که داده شده. این یعنی گروههای موسیقی طبق قوانین جمهوری اسلامی اجازه اجرای کنسرت را داشتهاند. اگر کار آنها قانونی است، چه ارگانی یا شخصی و به چه دلیلی به خود حق داده کنسرتها را لغو کند؟ وقتی کاری روال قانونی خود را طی کرده، تمام مراجع قانونی موظف هستند به آن عمل کنند، اما چرا گاهی این اتفاق نمیافتد؟ با لغو کنسرتها، فقط هنرمندان عرصه موسیقی هستند که ضرر مالی و آسیب روحی میبینند و علاقهمندان هنر که از دیدن هنرنمایی هنرمندان محروم میشوند. آنچه مسلم است یا وزارت ارشاد به وظایف قانونی خود عمل نکرده و یا ارگان یا شخصی که کنسرت را لغو کرده پا را از مدار قانونی فراتر نهاده. لغو کنسرتهای مجوز دار موسیقی، مکرر دارد اتفاق می افتد و هیچ ارگانی به آن اهمیت نداده و قدمی برای حل این مشکل که دیگر معضل شده بر نمیدارد. لغو مکرر کنسرتهای موسیقی، هنرمندان این عرصه را دچار مشکلات فراوان روحی و مالی کرده است. یک هنرمند، به خصوص کسانی که در عرصه موسیقی فعال هستند، برای ارائه هنر خود احتیاج به آرامش دارند. با این اوصاف کدام هنرمندی میتواند هنرش را، آن گونه که باید و شاید اجرا کند؟ اتفاق دیگر در عرصه موسیقی که بسیار دردآور است، این است که شخص یا ارگانی به خود حق میدهد تا تعیین تکلیف کند نوازندگان بانو در گروههای موسیقی حضور نداشته باشند! این حرکت بسیار زشت و توهین آمیز است، نه تنها به ساحت هنر، بلکه به مقام والای بانوان این سرزمین فرهنگ خیز. طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، زنان حق دارند در کنار مردان به فعالیتهای اجتماعی، سیاسی، هنری، ورزشی و غیره بپردازند. این حقی است که جمهوری اسلامی به آنان داده و کسی نباید و نمیتواند این حق را بگیرد. همان طوری که یک بانو میتواند، پزشک، استاد، معلم، مهندس، وزیر، وکیل و دهها شغل دیگر داشته باشد، میتواند نوازنده هم باشد. چرا برخی به خود اجازه میدهند به ساحت آنان توهین کنند؟! زخمهای که مردان بر تار میزنند، زنان هم، همان را میزنند، آرشهای که مردان میکشند را میکشند، سازی که مردان مینوازند، مینوازند، با همان نتها، پس مشکل چیست؟! طبق قانون،حجاب خود را نیز بهتر از همیشه حفظ میکنند تا بیقانونی نکرده باشند. این بانوان محترم که همه قوانین را رعایت میکنند، چرا در حقشان چنین ظلمی را روا میدارند؟ آنانی که حکم میدهند در فلان شهر یا در فلان کنسرت، بانوان نوازنده حضور نداشته باشند، طبق کدام قانون حکم صادر میکنند؟ آیا بالاتر از قانون اساسی، قانون دیگری وجود دارد؟
در جمهوری اسلامی برای فعالیت قانونی مردان و زنان منعی وجود ندارد. امروزه بانوان زیادی در عرصه موسیقی فعال هستند که الحق کارشان ستودنی است. روا نیست با بانوانی که چارچوب قانونی را رعایت کرده و به حداقل حق خود قانع هستند، این گونه رفتار شود.
لغو مکرر کنسرتهای موسیقی و ممانعت از نوازندگی بانوان، مشکلی است که باید حل شود، اگر حل شدنی نیست با صدای بلند اعلام کنند تا تکلیف همه روشن شود. وزارت ارشاد باید به طور جد به این قضیه ورود کرده و این مشکل بدتر از هزار معضل را یک بار برای همیشه از میان بردارد.
سیدرضا اورنگ