سرویس موسیقی هنرآنلاین: در اولین شب خردادماه 95 کیهان کلهر پس از 6 سال دوری از صحنه تالار وحدت، بار دیگر در این محل حاضر شد تا به همراه سه نوازنده دیگر کنسرت "پردگیان باغ سکوت" را اجرا کند.
او که آخرین کنسرت خود در ایران را به همراه اردال ارزنجان، نوازنده ترک ساز باقلاما اجرا کرده بود، این بار در کنار نوید افقه، نوازنده تنبک؛ علی بهرامی فرد، نوازنده سنتور و هادی آذرپیرا، نوازنده تار قرار گرفت تا قطعاتی را در دستگاههای همایون و شور اجرا کند.
پس از صحبتهای کوتاه کلهر و ابراز خوشحالی او از اجرای کنسرت در ایران، برنامه با پیشدرآمد "سرمست" ساخته علی بهرامیفرد آغاز شد. همنوازی چهار ساز با اجرای ملودی یکسان چند دقیقهای به آرامی ادامه یافت تا پس از مدتی به اجرایی پر انرژی برسد. پایان این قطعه به تک نوازی سنتور متصل شد و پس از آن نوبت به نوازنده تار رسید که دقایقی بر روی صدای ملایمی از سنتور به تکنوازی بپردازد.
با تبدیل شدن این بخش به سؤال و جواب میان تار و سنتور، نوبت به اجرای رنگ "پریشان" اثر هادی آذرپیرا رسید و همه سازها در فضایی شاد به اجرا پرداختند. این رنگ به تکنوازی کمانچه منتهی شد تا مشتاقان صدای ساز کلهر پس از گذشت دقایقی از آغاز کنسرت موفق به شنیدن آوای کمانچه نوازنده مورد علاقه خود شوند. در ادامه این بخش گاه شنونده تکنوازی کمانچه بودیم و گاه سایر سازها برای اجرای چهارمضراب به کلهر میپیوستند. وقتی تار و سنتور به گفتوگو پرداختند کلهر روی دسته کمانچه ضربه میزد یا با تکنیک پیزیکاتو آنها را همراهی میکرد، در حالی که نوازنده تنبک هم با ضربه زدن روی بدنه ساز صداهایی متفاوت ایجاد میکرد.
همه قطعات این کنسرت بدون فاصله و به صورت به هم پیوسته اجرا شدند و پس از دو نوازی سنتور و کمانچه نوبت به اجرای قطعهای ملودیک رسید. اجرای آهنگ " عیبت مه گین" بر اساس ملودی کرمانجی، برای حاضران در سالن یک تجربه جدید بود زیرا برای نخستین بار شنونده آواز کیهان کلهر بودند. در این قطعه آرام، کلهر کلامی ساده را خواند و پس از آن ملودی این قطعه برای مدتی طولانی تکرار شد در حالی که نوید افقه به اجرای ریتمهای متنوع و سریع بر روی این آهنگ آرام و کشیده پرداخت. عدم ارتباط تنبکنوازی با ملودی که در حال اجرا بود، فضای عجیبی را به وجود آورد و به نظر میرسید هر کدام از نوازندگان مشغول کار خویش است.
آخرین بخش این کنسرت به اجرای قطعه "طرقه" اختصاص داشت. آهنگی ساخته شده بر اساس موسیقی مقامی شمال خراسان که برای بسیاری از ما آشنا است. کلهر این قطعه را سال 1377 در آلبوم "شب، سکوت، کویر" اجرا کرد و پس از آن بار دیگر در سال 1387 در آلبوم "شهر خاموش" که با همراهی کوارتت زهی آمریکایی اجرا شد شنونده این قطعه زیبا بودیم. کلهر که در آلبومهای قبلی طرقه را با سه تار اجرا کرده بود، این بار این قطعه را با کمانچه نواخت.
با پایان یافتن کنسرت، تشویقهای طولانی حاضران در سالن باعث شد گروه بار دیگر به صحنه برگردند و به اجرای قطعهای دیگر بپردازند تا تماشاگران با رضایت سالن را ترک کنند.
مریم درویش