به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابطعمومی جایزهی ادبی چهل، در این مراسم از تندیس این جشنواره رونمایی شد. حسن عزیزی طراح تندیس در این مراسم به تشریح جزییات آن پرداخت.
عزیزی درباره تندیس و ویژگیهای آن گفت: تندیس ساختهای است حامل دو پیام. یکی تقدیر از کسی یا جریانی و موضوع دوم هم اعتباری است که جشنواره میخواهد بدهد. بنابراین مختصات اصلیای که میتواند داشته باشد حمل کردن این دو پیام است. اینها ملاکهای مفهومی است که در ساخت این تندیس به آن توجه داشتهام.
عزیزی که معماری خوانده و پیش از این نمایشگاههای مجسمه و همچنین مدادهایی که طراحی کرده را برگزار کرده درباره تندیس طراحی شده برای جایزه ادبی چهل گفت: این اولین تندیسی است که طراحی میکنم. کارهایی که انجام میدهم کارهایی است مثل طراحی مدادهای چوبی که تا به حال چند نمایشگاه برگزار کردهام و طراحی مجسمههای چوبی که دو نمایشگاه گروهی داشتهام. رشتهی اصلیام معماری است. خیلی وقتها طراحی تندیس را به طراحان گرافیک یا مجسمهسازها و معمارها سفارش میدهند. من در حوزهای بین معماری، مجسمهسازی و طراحی هستم.
او درباره اهدافی که در طراحی این تندیس داشته گفت: ما یک هدف داریم و آن اینکه شکلی از زندگی را در یک حجم متبلور کنیم. ولی تفاوتی که وجود دارد این است که تندیس جنبههای نمادین دارد. قرار است نماد یا سمبل بشود یا اساساً از یک نماد یا سمبل گرفته شود. منتها در این مورد اساس بر این بود که فکر کنیم ارزش و تفاخر پیشین وجود ندارد و ما میخواهیم یک حجمی را درست کنیم که این حجم قرار است تبدیل به ارزش شود. یعنی از نقطه صفر شروع کنیم.
عزیزی درباره متریال استفاده شده در این تندیس گفت: متریال این اثر چوب است. وقتی با فلز کار تندیس را شروع میکنید به طور مثال کار را از نقطه مثبت 20 شروع میکنید، در حالی که در چوب از نقطه مثبت 4 یا 5 شروع میکنید. اساساً هر چیزی که فلزی باشد در ذهن بشر ارزشمند است، چون یا از فلزات ارزشمند ساخته میشود یا به واسطه جزییاتی که ویژگیهای فلز دارد و قالبگیری میشود ارزشگذاری میشود. طراح تندیسی که با فلز شروع میکند از نقطه جلوتری شروع به کار کردن میکند. در لحظه صفر کاری که انجام میشود واجد ارزش است. اما وقتی که این را با چوب شروع میکنید ارزش چوب از هیزم شروع میشود تا به کارگیری آن در ساختمان. در جایزه ادبی چهل از من یک تندیس چوبی خواسته شد. من هم این دیدگاه آن قدر برایم مهم بود که فکر کردم چطور میتواند یک چوب آنقدر ارزشمند بشود که ارزشی را با خودش حمل کند که کسی که تندیس را دریافت میکند دوست داشته باشد آن را در خانه نگه دارد. نقطه شروع این بود.
او درباره حجم انتخاب شده برای این تندیس نیز گفت: اساساً وقتی به سراغ فرم یا حجم میرویم میتوانیم به دو گونه فرم برسیم. یکی احجام ارگانیک هستند و دیگری احجامی هندسی. یکی از مسائلی که قائل شدیم این بود که چون نویسندگی خودش موضوعی ارگانیک است به سمت حجمهای ارگانیک رفتیم. نویسدگی در عالم واقع اتفاق میافتد و شکل ارگانیک دارد. ما فکر کردیم که این تندیس یک ایجاز داشته باشد و اگر پیچیدگی هم دارد در نهایت به سادگی برسد. حجمی که انتخاب شد با همکاری مازیار تهرانی و جلال تهرانی از میان 15 حجم اتود شده انتخاب شد وگسترش داده شد. در این حجم گسترش و رویش را میبینیم.
لازم به ذکر است مکتب معاصر تهران بناست هرساله جایزهی ادبی چهل را برگزار و امیدهای ادبیات داستانی ایران را معرفی کند. این جایزه آثار داستان نویسان 35 تا 40 سالی را که حداقل سه کتاب منتشر کردهاند داوری میکند. سمیرا سپهرنیا دبیر اجرایی، مازیار تهرانی مدیر هنری، ابراهیم حسینی دبیر عکس و علی خدایی مشاور معتمد نخستین دوره جایزهی ادبی چهل هستند. این جایزه قرار است هرساله از میان داستاننویسان با شرایط ذکر شده 5 نفر را به عنوان امیدهای ادبیات ایران معرفی کند و تندیس جشنواره به آنها اهدا شود. اختتامیه جشنواره در نیمه اول اردیبهشت برگزار میشود که زمان دقیق آن متعاقباً اعلام میشود.