به گزارش هنرآنلاین و به نقل از ایسنا، مجیدرضا مصطفوی کارگردان و دوست زندهیاد زوان قوکاسیان در نوشتاری که به صورت اختصاصی در اختیار ایسنا قرار داده است، نوشت: داستان، موضوعی تکراری است: عدم تحقق وعدهها در حفظ آثار و میراث شخصیتی فرهنگی پس از درگذشتش!
اصفهان ۱۴ ماه پیش یکی از مهمترین و برجستهترین چهرههای فرهنگی خود را پس از ۴۰ سال فعالیت مستمر و چشمگیر از دست داد. زاون قوکاسیان، منتقد، مدرس، نویسنده و پژوهشگر سینمای ایران پس از تحمل ۱۰ سال درد و رنج حاصل از بیماری اپیدمیشده این روزها، در نیمروز سرد اول اسفند سال ۹۴ در زادگاهش درگذشت.
در روز خاکسپاری طبق آیین مراسمهای اینچنینی در ایران، مدیران سیاسی و فرهنگی اصفهان با خطابههای سوزناک از حفظ میراث فرهنگی و هنری قوکاسیان گفتند؛ از تاسیس مجموعهای به یاد او برای تبدیلشدن به پاتوق فرهنگی برای جوانان و دوستداران سینما در شهر اصفهان.
پس از گذشت ۷ ماه و عدم پیگیری و پایبندی مدیران شهری به این ادعا، برخی از دوستان قدیمی زاون برای به نتیجه رساندن این مهم اعلام آمادگی کردند.
همایون اسعدیان، یونس تراکمه، محمدرحیم اخوت، علی خدایی، رضا مهیمن و... در شهریور سال ۹۴ با تشکیل جلسهای در اصفهان هیات موسسین "بنیاد فرهنگی زاون قوکاسیان"را که هدف از ایجاد آن گردآوری و حفظ آثار او و ایجاد مکانی برای ساماندهی کتابخانه و آرشیو فیلم و تاسیس آموزشگاهی در آینده برای هنرجویانی که به دلیل عدم بضاعت مالی نمیتوانند در مراکز آکادمیک سینما تحصیل کنند، تشکیل داده و جهت ثبت و انجام مراحل قانونی اقدام کردند.
متاسفانه در مرحله بعدی به دلیل نداشتن مکان مشخص و عدم معرفی آن برای تاسیس این بنیاد، انجام تشریفات قانونی مسکوت مانده است. همچنین تلاشهای محمد اطبایی و دکتر خسرونشان نیز برای رایزنی با مدیران اداره کل میراث فرهنگی اصفهان برای اختصاص مکانی (حتی محدود و کوچک) تا این لحظه به نتیجه نرسیده است.
شهری که اکثر فعالیتهای فرهنگی و هنری سه دهه اخیر در آن، از برگزاری جشنوارههای فیلم، تئاتر و ادبیات تا سمپوزیومهای تجسمی و تاسیس دانشگاههای هنر و مدارس فیلمسازی به همت و یاری قوکاسیان فقید شکل گرفته است، اکنون از تخصیص یک اتاق برای نگهداری و استفاده جوانان از کتابها، آرشیو بیبدیل فیلم و موسیقی، دستنوشتهها، مقالات و پژوهشهای متعدد او (از جمله درباره هنرهای عاشورایی)، نوارهای صوتی گفتوگوی او با هنرمندانی که بعضا در قید حیات نیستند و سالها برای جمعآوری آنها تلاش کرده بود (پروژه تاریخ شفاهی سینمای ایران)، تابلوها و هدایای داخلی و بینالمللی و یادگاریهای شخصی زاون دریغ میکند.
شاید در اینجا باید به مدیران فرهنگی یادآوری کرد که تاسیس این بنیاد، حفظ میراث مهم فرهنگی و هنری فردی است که با مردم و در کنار مردم زیسته و تاثیر مهمی بر شکلگیری نگاه عمیقتر به سینما در بین جوانان و نوجوانان گذاشته است.
زاون سالها صادقانه در شهر اصفهان بدون کوچکترین چشمداشتی فعالیت کرد و دغدغهای بالاتر از سینما و تربیت و پیشرفت نسل نو حتی تا همین اواخر با تنی دردمند نداشت. ارمغان او همیشه برای اطرافیان و دانشجویانش آگاهی و دانش بود و تمام زندگی و عمر خود را صرف پژوهشهایی زمانبر و طاقتفرسا کرد و آثاری جمعآوری کرده و به رشته تحریر درآورده است که در عرصه فرهنگ و هنر ایران جریان ساز بودهاند. او در طول عمر خود از سینما هیچ طرفی نبست و پدرانه و با از خودگذشتگی هر آنچه از نظر مادی و معنوی در توان داشت نسبت به شاگردان و اطرافیانش دریغ نمیکرد.
اگر باوری وجود دارد که آثار خلقشده توسط هنرمندان بهخصوص در حوزه پژوهشی و نوشتاری (که متاسفانه از مظلومترین قشر جامعه هنری هستند) فقط به پدیدآورنده و اطرافیانش تعلق ندارد و میتواند سالها منبع استفاده گروه کثیری از دانشجویان و علاقهمندان قرار گیرد، تا فرصت باقی است و این آثار پراکنده نشده و از بین نرفتهاند، جزماندیشی را که در هنگام حیات زاون نیز برای فعالیتهای او وجود داشت کنار بگذارند و به این حرکت ماندگار فرهنگی که درشان یک "معلم و انسان شریف"است، یاری رسانند."
گفتنی است؛ زاوان قوکاسیان، منتقد، مستندساز و مدرس سینما اول اسفند ۱۳۹۳ براثر بیماری سرطان در اصفهان درگذشت.