سرویس معماری هنرآنلاین : جین گنگ طراح آمریکایی و مؤسس استودیوی طراحی گنگ در زمینه‌ی معماری و طراحی شهری در دو شهر شیکاگو و نیویورک مشغول به کار است. طراحی‌های گنگ بسیار مورد تقدیر قرار گرفته و پروژه‌های امسال او به طور گسترده ای در سراسر جهان دیده خواهند شد مانند طراحی غرفه در دوسالانه‌ی معماری ونیز، طراحی موزه هنرهای مدرن و طراحی مرکز هنر شیکاگو. جین گنگ در دوره‌ی تحصیلات خود در دانشگاه هاروارد، بر روی موضوع شهرها، بوم شناسی و متریال ها، متمرکز بود. او که با طراحی برج "آکوا" در شیکاگو اولین زنی محسوب می‌شود که آسمانخراش طراحی کرده، در سال 2011 در لیست جایزه نوابغ مک آرتور، قرار گرفت و به تازگی هم عنوان معمار زن برتر سال 2016 را از سوی موسسه "ای. آر" (The Architectural Review) دریافت کرد. .مجله‌ی بین المللی Designboom به تازگی با این معمار مصاحبه ای انجام داده که از این میان سرفصل‌هایی از سخنان او را مرور می‌کنیم.

شهرها و بافت اجتماعی عمودی

شهرها متفاوت هستند. بعضی شهرها در حال حاضر به اندازه‌ی کافی متراکم هستند، ولی در شهری مانند شیکاگو ساختمان‌ها به صورت پراکنده قرار گرفته‌اند. در آمریکای شمالی تراکم خیلی کمی را در نواحی مرکز شهر می‌بینیم. بخشی از وظیفه‌ی طراحی ساختمان‌های بلند مرتبه این است که به گونه ای باشند تا مردم زندگی در حومه‌ی شهر را رها کرده و به مرکز شهر بروند.

در برج آکوا، 700 خانوار زندگی می‌کنند بنابراین با توجه به این جمعیت انسان که در یک ساختمان زندگی می‌کنند، می‌توان گفت که زندگی خصوصی ندارند. پس وجود فضاهای عمومی، نیمه عمومی و فضاهای بیرونی خصوصی به همان اندازه ای مهم است که در محل زندگی قبلی آن‌ها، در حومه‌ی شهر وجود داشته. این برج بیش تر شبیه یک فضای منسجم و مشترک است.

چیزی که من در طراحی ساختمان‌های بلند مرتبه به آن علاقه دارم این است که چگونه می‌توانید از فضاهای بیرونی، مانند بالکن‌ها، استفاده کنید، تا یک محل اجتماع در داخل یک ساختمان خلق کنید. در شیکاگو متقاضیان زیادی برای زندگی در برج‌ها هستند، بنابراین می‌بینیم که فقط قشر خاصی در این ساختمان‌ها قرار نخواهد گرفت، ترکیبی از طبقات مختلف جامعه را خواهیم داشت.

درک اهمیت معماری در فضاهای عمومی از سوی کارفرمایان همیشه باید میلی از سمت کارفرمایان برای برداشتن حد و مرزها در طراحی، وجود داشته باشد. مثلاً یکی از کارفرمایان ما، باغ وحش لینکلن، با توجه به محیط سبز و طبیعی اطراف متوجه شد که وجود یک ساختمان دینامیک و پویا کلید جذب مردم به باغ وحش است. در این پروژه بیش‌ترین کار و وقت ما بر روی طراحی دریاچه صرف شد ولی در کنار آن باید یک سازه‌ی زیبا قرار می‌گرفت تا مردم را تشویق و وارد فضا کند. پس می‌توان گفت که معماری یک کلید برای کارفرمایان است.

آیا کارفرمایان به دغدغه‌های زیست محیطی توجه دارند؟ بله، این مسئله موضوعی است که ما همیشه در طراحی‌های خود وارد می‌کنیم و قبلاً این ما بودیم که مسائل زیست محیطی را برای کارفرمایانمان مطرح می‌کردیم ولی الان این مردم هستند که به خصوص فقط برای همین مسئله‌ی محیط زیست به پیش ما می‌آیند. چیزی که برای من در این مورد جالب است، مقایسه‌ی برخورد مردم آمریکای شمالی با مردم اروپا با مشکلات محیط زیست است مردم کشورهای اروپایی در رابطه با این موضوع بسیار هوشیار هستند. ولی چیزی که برای من مهم تر از آگاهی داشتن درباره‌ی مشکلات محیط زیستی است، ایجاد تنوع زیستی در فضاهای عمومی است. انسان‌ها به فضاهای سبز متنوع با محیط زیست های مختلف نیاز دارند تا این فضاهایی که به عنوان محل سکونت طراحی می‌کنیم، به زیستگاه آن‌ها تبدیل شوند.

رواج فضای جدید عمومی در بین مردم

ما کار این گونه طراحی‌ها را با گذاشتن یک جلسه‌ی ملاقات با گروه‌های مختلف جامعه شروع می‌کنیم و با این حرکت اولین انتقال ما به مردم انجام می‌شود و آن‌ها را جذب می‌کنیم.مردم اهمیت می‌دهند و ایده‌های خود را با ما به اشتراک می‌گذارند و ما شروع می‌کنیم که این ایده‌ها، به بهترین نحو استفاده کنیم. من فکر می‌کنم که ما جز آن دسته معدود گروه‌های معماری هستیم که با این روش به عنوان تعیین مسیری در آینده، استفاده می‌کنند و باید بگم که این کار هم هیجان انگیز و هم گاهی اوقات بی نظمی و سردرگمی ایجاد می‌کند. ولی واقعاً این روند ارزشش را دارد زیرا در آخر برای پروژه‌ی ما حمایت مردم را به ارمغان می‌آورد.

اخیراً در پروژه‌ی طراحی ایستگاه پلیس شیکاگو ما تصمیم گرفتیم بیش تر از این که به حرف‌های کارفرمای خود گوش بدهیم، به حرف مردم توجه کنیم و همین عامل باعث شده که الان جوی مناسب بین مردم منطقه با این ایستگاه برقرار است. ما آمدیم یکی از همین جلسات عمومی خود را با مردم برگزار کردیم، یکی از بین مردم گفت که یک آرایشگاه در ایستگاه پلیس قرار دهید و این فکر واقعاً عالی بود چون آرایشگاه‌ها یکی از فضاهایی هستند که تمام مسائل اجتماعی در آن‌ها مطرح می‌شود. و من متوجه شدم که این ایده به هیچ وجه نمی‌توانست از ذهن خودم خطور کند و فقط با صحبت کردن با مردمی توانستم به آن پی ببرم.