سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: خواجوی کرمانی که به نخل‌بند شاعران نیز شهرت دارد، در اواخر سده هفتم هجری در کرمان زاده شد.

زمان زایش او را به اختلاف بین ۶۶۹ - ۶۸۹ هجری ثبت کرده‌اند او در دوران جوانی خود جدا از کسب دانش‌های معمول روزگار مسافرت را نیز پیشه کرده و بازدیدهایی از مناطق اصفهان، آذربایجان، شام، ری، عراق و مصر نیز داشته‌ است و پس از بازگشت از این سفرهای طولانی در شیراز اقامت گزید.

او لقب‌هایی مانند خلاق المعانی و ملک الفضلا نیز داشته است. او در نیمه سده هشتم هجری در شهر شیراز درگذشت و در تنگ الله اکبر این شهر نزدیک رکناباد به خاک سپرده شد.

شعر خواجوی کرمانی شعری عرفانی است. مضامین عرفانی در غزلیات وی صریحاً بیان می‌شود، امّا در این اشعار که بر شاعران بعدی خود مانند حافظ تأثیرگذار هم بوده مبارزه با زهد و ریا و بی‌اعتباری دنیا و مافی‌ها از موارد قابل ذکر است. او در شعر به سبک سنایی غزل‌سرایی می‌کرده و در مثنوی نیز سعی داشته به تقلید از فردوسی حماسه‌سرایی داشته باشد.

این بوی بهار است که از صحن چمن خاست یا نکهت مشک است کز آهوی ختن خاست انفاس بهشت است که آید به مشامم یا بوی اویس است که از سوی قرن خاست این سرو کدام است که در باغ روان شد وین مرغ چه نام است که از طرف چمن خاست بشنو سخنی راست که امروز در آفاق هر فتنه که هست از قد آن سیم بدن خاست سودای دل سوخته لاله سیراب در فصل بهار از دم مشکین سمن خاست تا چین سر زلف بتان شد وطن دل عزم سفرش از گذر حب وطن خاست آن فتنه که چون آهوی وحشی رمد از من گویی ز پی صید دل خسته من خاست هر چند که در شهر دل تنگ فراخ است دل تنگی‌ام از دوری آن تنگ دهن خاست عهدی است که آشفتگی خاطر خواجو از زلف سراسیمه آن عهدشکن خاست