سرویس سینما هنرآنلاین: قانون جهان با قدرت الهی خلق شده و بر مدار قانونی خاص ادامه دارد و خواهد داشت. انسان‌ها به عنوان مخلوقات خالق، تنها در چارچوب قانون الهی و مدنی می‌توانند به حیات ادامه دهد. اگر قانونی حاکم نباشد به قول قدیمی‌ها «سنگ روی سنگ بند نخواهد شد».

انسان از وقتی متمدن شد، قانون را سرلوحه خویش قرار داد، هر چند که عده‌ای همواره قانون گریز بوده، هستند و خواهند بود. آنانی که قانون را رعایت نمی‌کنند، هم خود را به دردسر می‌اندازند و هم دیگران را. هر مملکتی، با هر فرهنگ و سیاستی، برای خود قانونی دارد که اداره امور حول محور آن می‌چرخد. قبایل بدوی نیز برای خود قانونی داشته و دارند. در حیات وحش نیز زندگی بر اساس قانونی نانوشته جریان دارد.

هر کشوری یک قانون اساسی دارد که کلیت نظام را در بر می‌گیرد و قوانینی که در ادارات و بخش‌های مختلف دولتی و غیردولتی حاکم است. این قوانین برای احقاق حق و سهولت کار نوشته و اجرا می‌شوند. هنر پدیده‌ای است شگرف که قانون آن در ذاتش نهفته است. اگر هنرمندی برای خود هنری خلق می‌کند و قصد ارائه آن را ندارد، لزومی ندارد در چارچوب قانون دولتی هنرنمایی کند، اما اگر نیت دارد اثر هنری‌اش را به مخاطب ارائه دهد، باید قانون را رعایت کند.

در اکثر کشورها، برای ارائه هنر به مخاطب، قانونی وجود دارد که طبق آن عمل می‌شود، از نقاشی گرفته تا سینما. هنرمندان در کشورهای پیشرفته دارای سندیکاهایی هستند که اعضا طبق قانون آن عمل می‌کنند. بخش‌هایی که قانونی مصوب ندارند، همواره دچار مشکلات شده و می‌شوند. اگر در کشورهای صاحب سینما، به خصوص هالیوود پیشرفت‌ و موفقیت‌های بزرگی حاصل شده، به خاطر وجود قانون و عمل به آن است. سینمای ایران تاریخی صد ساله دارد، اما هیچ گاه قانون محکمی نداشته که طبق آن عمل شود. اگر قانونی وجود داشت، مطمئنا پیشرفت و موفقیت نیز حاصل می‌شد. چرا سینمای ایران نباید یک قانون مدون و مصوب داشته باشد؟ چرا نباید همه امور آن از مجرای قانونی بگذرد؟ مشکل بزرگ سینمای ایران بی قانونی است. این مهم باعث شده هر مسوولی که بر مسند آن می‌نشیند سلیقه‌ای برخورد کرده و مقررات خود را حاکم کند. متاسفانه بسیاری از دست اندرکاران سینمای ایران با تصویب قانونی برای سینما مخالفند، دلیل آنان برای این مخالفت اصلا قابل قبول نیست، حتی توجیه پذیر هم نیست. قانون برای بستن دست آنانی که می‌خواهند درست کار کنند نیست، برای جلوگیری از سوء استفاده، بی‌برنامگی، به هم ریختگی، هرج و مرج و دیگر موارد تخریب کننده است. عده‌ای که فقط به منافع خویش نگاه می نگرند، وجود قانون را بر نمی‌تابند، زیرا قانون به آنان اجازه هر کاری را نمی‌دهد. بی‌قانونی در سینما، هم باعث پسرفت این هنر ـ صنعت در ایران شده و هم بی‌برنامگی و بی‌عدالتی را در پی داشته است. اگر قانونی در سینما وجود داشته باشد، هر مسوول و دست اندرکاری نمی‌تواند فقط ساز خود را بزند. بی‌قانونی موجب شده عده‌ای که هنوز هنر سینما را خوب نمی‌شناسند، با ارائه آثار ضعیف و سخیف به نان و مقامی برسند، اما هنرمندان واقعی دست‌شان از همه چیز کوتاه بماند.

باید قانون مدون سینما توسط وزیر ارشاد به هیأت دولت برده و تصویب شود. سپس به صورت لایحه در صحن مجلس شورای اسلامی به تصویب برسد. اگر چنین قانونی تصویب و اجرا شود، سینمای ایران از سردرگمی و به هم ریختگی نجات خواهد یافت. قانون سینما باعث خواهد شد تغییر دولت‌ها موجب تغییر سیاست‌ها در سینمای ایران نشود. دست اندرکاران سینما نباید از قانون بگریزند، زیرا به نفع آنان است. حداقل نفع‌اش برای آنان این است که به خاطر ثبات برنامه‌ها در قانون، می‌توانند با خیال راحت فیلم خود را ساخته و روی پرده ببرند. هر کس یا سازمانی هم که بخواهد در برابر قانون سینما موضع بگیرد، دولت و دستگاه قضایی با آنها برخورد خواهد کرد. از طرف دیگر ثبات سیاست‌ها باعث می‌شود دست اندرکاران سینما برای بلند مدت برنامه‌ریزی کنند، زیرا با آمدن و رفتن دولت‌ها قانون سینما بدون تغییر خواهد ماند. تنها راه نجات سینمای ایران تصویب قانون در مجلس است. این را همه باید بدانند و بخواهند.

سیدرضا اورنگ