سرویس مد و لباس هنرآنلاین: تعریف معنای "فرهنگ" احتیاج به روزآمدی مداوم دارد. فرهنگ با بستگی عمیق به داشته‌ها، دستاوردها و رفتارهای اجتماعی، مفهومی سیال و مصداق‌هایی روز به روز پیدا می‌کند.

با این حال تقریباً به یقین می‌توان مدعی شد در همه جوامع انسانی و در طول تاریخ؛ "معماری و شهرسازی" و "پوشش مردم" جزو اولین و محسوس‌ترین شاخصه‌های فرهنگی جامعه شناخته می‌شوند. زبان، انواع هنرها (شامل موسیقی، نقاشی، نمایش و...)، غذا و خوراک، ادبیات، فناوری و... کم و بیش در مراحل بعدی، فرهنگ را نمایندگی می‌کنند.

به این ترتیب نباید لباس و البته هنر طراحی پارچه و لباس را در اندازه یک تجارت و فعالیت اقتصادی صرف یا سودآوری کوتاه‌مدت بازاری تنزل داد. این را برای کسانی گفتم که به برگزاری اولین دوسالانه طراحی و پارچه و لباس 1386 در محل موزه هنرهای معاصر تهران اعتراض داشتند و طراحی پارچه و لباس را مقوله‌ای جدای از هنر معاصر تعبیر می‌کردند، نگاهی که سرانجام این جشنواره را در سال‌های گذشته به بازارچه حراج محوطه بیرونی تالار وحدت کشاند. خوشحالم که برگزارکنندگان این دوره از جشنواره با درکی تازه از جایگاه پوشش در فرهنگ و هنر معاصر تلاش کرده‌اند با ورود به محوطه داخلی تالار و حفظ فاصله مناسب از مناسبات اقتصادی و تجاری، به جایگاه واقعی این عناصر اجتماعی نزدیک‌تر شوند. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بنا بر وظایف ذاتی خود موظف است بدون هیچ مماشات و مصلحت بینی اقتصادی و... به ارتقاء همه عناصر فرهنگی و هنری توجه نماید. دور از ذهن نیست که هنری با این وسعت کاربری در اولویت‌های خاص نهادهای فرهنگی و هنری باشد. موضوعی حیاتی با چنان درجه‌ای از اهمیت که می‌تواند میلیاردها ریال گردش مالی و اقتصادی را هم تحت‌الشعاع قرار دهد. به این معنی که حتی بدون فرض منافع اقتصادی و مالی، باز هم موضوع فرهنگ و هنر در پوشش و لباس (مثل اخلاق و امنیت ملی و...) به میزانی اهمیت دارد که می‌تواند همه اهل فن را علاقه‌مند و موظف نماید. این عریانی فرهنگی است که به تدریج به فرهنگ عریانی تبدیل می‌شود.

به عبارتی، هر پتانسیل فرهنگی این انرژی و آمادگی را دارد که به گودی‌ها، پستی‌ها و خلأهای فرهنگی سرازیر شود. تولیدات فرهنگی توأم با ارتقاء فرهنگ تنها راه امنیت فرهنگی و اجتماعی است. به ویژه پوشش و لباس، علاوه بر امنیت اجتماعی و اخلاقی، بزرگ‌ترین ضریب تأثیرگذاری در سواد بصری و نشاط عمومی محسوب می‌شود.

همچنین نباید از خاطر برد که فرهنگ ـ مثل فناوری و صنعت و... ـ قابلیت وارداتی ندارد و باید در هر بوم و سرزمینی به دست همان مردم و به تدریج تولید شود. این مهم می‌تواند مرز فعالیت‌های صنعتی و هنری لباس را به خوبی مشخص کند. نتیجه اینکه جشنواره مد و لباس پیش از آنکه از لحاظ صنعتی و اقتصادی حائز اهمیت باشد، به دلایل اجتماعی، فرهنگی و هنری باید مورد دقت قرار بگیرد. سعید فلاح‌فر، دبیر اجرایی اولین دوسالانه طراحی پارچه و لباس