سرویس موسیقی هنرآنلاین: جشنواره سی و یکم؛ متفاوت، ارزشمند و تجربه‌ای گران‌بها برای صنعت بسیار جوان موسیقی کشور، تمام شد. روزهایی که اجرای ارکستر سمفونیک تهران و رهبری تاباکوف به وجدمان آورد، نیامدن شجاعت خان، حالمان را گرفت و آن‌قدر به آنتونیو رِی، اُولِی گفتیم تا او هم بگوید " اُولِی ایران". جشنواره سی و یکم، اراده‌ای بود که سال‌هاست اهالی موسیقی دارند تا شنیده شوند و برای شروع آن نام‌های بزرگی به روی صحنه آمدند تا اعلام کنند که می‌خواهند فصل دلچسب موسیقی را در بهمن‌ماه، باشکوه برگزار کنند. اجراهای بی‌نظیری چون فیض علی فیض، بارتولومی و بیتمن، انزو فاواتا، تریو ارمنستان و آنتونیو رِی، نشان داد که مخاطب حرفه‌ای موسیقی در ایران کم نیست و برای برنامه‌هایی که گمان می‌رفت تا با استقبال کم مواجه باشد، می‌شود با خیال راحت کنسرت برگزار کرد و نگران پر شدن سالن‌ها نبود. یونیفرم گرافیکی جشنواره اعم از پوستر و بروشور و کارت و... همگی از کیفیت عالی و اطلاعات نسبتاً دقیقی برخوردار بود و زمان‌بندی اجراها تا حد ممکن به طور منظم و عمدتاً بدون بی‌نظمی برگزار شد، اهالی رسانه برای تهیه گزارش از اجراها با کمترین مشکل روبه‌رو شدند تا روابط عمومی جشنواره نمره خوبی از این جهت گرفته باشد. اتفاق بسیار خوب و البته کمی که افتاد اجرای موزیسین‌های خارجی با موزیسین‌های ایرانی بود. انزو فاواتای ایتالیایی برنامه بسیار گوش‌نوازی را به همراه هنرمندان بسیار جوان ایرانی برگزار کرد که مخاطب را و حتی خود هنرمند ایتالیایی را شگفت‌زده کرد. حضور هنرمندانی چون فاواتا که در موسیقی جزو شاخص‌ها به حساب می‌آیند و تمایل آن‌ها برای برگزاری کنسرت و تهیه آلبوم با هنرمندان ایرانی یک فرصت است و این فرصت نباید از دست برود. اجرای آنتونیو رِی و سهراب پورناظری اگرچه با زمان تمرین اندک همراه بود اما می‌تواند شروع خوبی برای یک یا چند اثر " واقعاً تلفیقی" و برگزاری کنسرت‌های متعدد باشد که این اتفاق سطح سلیقه موسیقایی جامعه را بالا خواهد برد و دست آخر کمتر شاهد کارهای سخیف و بی‌مایه خواهیم بود. بارتولومی و بیتمن سطح خاصی از موسیقی را به نمایش گذاشتند که مخاطب تشنه موسیقی راک در داخل کشور با یک تلفیق خوب روبه‌رو می‌کند و شاید بازار پرمخاطبی را برای تهیه‌کنندگان داخلی ایجاد کند تا تهیه آلبوم این نوع از موسیقی هم بازار فروش را در کشور ایجاد کنند. فیض علی فیض و موسیقی‌اش با اینکه برای مخاطب ایرانی چیز جدیدی نیست و پیش از این حتی در تلویزیون هم شاهد آن بوده چنان مورد استقبال قرار گرفت که پس از پایان کنسرت، مخاطب غایب را پشیمان کند از ندیدن آن. اما همه این اتفاقات خوب و دوست‌داشتنی بنا بود تا به نقطه عطفی منتهی شود و پایانی باشکوه را برای جشنواره سی و یکم رقم بزند. ایده جایزه باربد که بسیار به‌جا بوده و باید سال‌ها پیش از این اتفاق می‌افتاده امسال و به همت تیم مدیریت جشنواره بالاخره اجرایی شد تا زین پس موسیقی ایران هم صاحب تندیسی شود تا انگیزه‌ای باشد برای موزیسین‌های ایرانی. ترکیب پرتعداد داوران نیز نشان می‌داد که اهالی موسیقی نیز برای اجرای این پروژه کمر همت بستند. البته که این دوره، نخستین دوره این جایزه است و بی‌شک نواقصی داشته و ترجیح همه دوستداران موسیقی بر این است که تا نیمه پر لیوان را ببینند اما باید قبول کرد که این دسته‌بندی برای اهدای جوایز و این ترکیب‌بندی برای داوری بسیار جای بازنگری دارد. تقسیم‌بندی بخش‌ها و سبک‌های موسیقی در مواردی بسیار عجیب بود، و در بخش‌های مهمی از موسیقی اصلاً جایزه‌ای وجود نداشت. گرچه قرار نیست کام کسانی که برای برگزاری این جشنواره زحمت کشیده‌اند تلخ شود، اما باید گفت که سی و یکمین جشنواره موسیقی با تمام نظم و اتفاقات مثبتی که داشت در شب اختتامیه نواقصی را به همراه داشت که شاید برطرف کردن آن‌ها جشنواره سال آینده را چشمگیرتر کند.

طاها افشین