سرویس سینما هنرآنلاین: تلویزیون، بی‌شک پر مخاطب‌ترین رسانه عصر حاضر است. تعداد بی‌شمار کانال‌های تلویزیونی و ماهواره‌ای در جهان شاهد این مدعاست. بسیاری از مردم اوقات فراغت خود را پای گیرنده‌های تلویزیونی می‌گذرانند. عده‌ای برنامه‌های مورد علاقه خود را نگاه می‌کنند و گروه زیادی هر چه از گیرنده پخش شود را می‌بینند. این دسته را می‌توان عشق تلویزیون نام نهاد، همان گونه که علاقه‌مندان دو آتشه سینما را عشق سینما می‌نامیم.

طرفداران بسیار شبکه‌های تلویزیونی باعث شده مدیران شبکه‌ها در رقابتی نزدیک، هر روز و یا هر لحظه سریال‌ها و برنامه‌های جذابی را طراحی کنند تا از قافله عقب نمانند. سریال‌های تلویزیونی، به خاطر جذابیت‌های بصری و داستانی جای ویژه‌ای در بین مخاطبان این رسانه فراگیر دارند. از همان سال‌های نخست که تلویزیون پا به خانه‌های مردم گذاشت، ساخت سریال‌ها و فیلم‌های تلویزیونی در دستور کار قرار گرفت، زیرا به علاقه مخاطبان به فیلم‌های داستانی کاملاً واقف بودند. این تجربه را از سینما کسب کردند. سینما نیز هنگامی فراگیر شد که فیلم‌های داستانی روی پرده رفتند.

مخاطب‌شناسی و احترام به مخاطب راز موفقیت کشورهای صاحب سینما و مدیران شبکه‌های تلویزیونی است. شبکه‌های معروف تلویزیونی جهان، برای هر گروه سنی و هر طیفی از اجتماع برنامه یا سریالی برای پخش دارند، زیرا می‌دانند برای جلوگیری از ریزش مخاطب و جذب بینندگان بیشتر، باید به همه جامعه نگاه داشته باشند، نه فقط بخش یا بخش‌هایی از آن. این شبکه‌های موفق، نه تنها مردم کشور خود را راضی نگه می‌دارند، بلکه سایه سنگین خود را روی شبکه‌های تلویزیونی اکثر کشورهای جهان انداخته و می‌اندازند. آنها حاضر نیستند حتی یک مخاطب شبکه خود را از دست دهند.

در کشور فرهنگ‌پرور ایران، ده‌ها سال است آنتن‌های تلویزیون روی پشت بام‌ها نصب شده، اما ده‌ها سال نوری از کشورهای صاحب تلویزیون عقب هستیم! وقتی تلویزیون ایران، مانند تلویزیون کشورهای پیشرفته، به انواع سیستم‌ها مجهز است، چرا نمی‌تواند لااقل با فاصله‌ای کمتر در پی آنها حرکت کند؟

ایران و مردم آن فرهنگ غنی خود را دارند، با آداب و سنن خویش. با داشتن چنین پشتوانه قوی، چرا مدیران و دست اندرکاران تلویزیون نمی‌توانند برنامه و سریال‌های جذاب و پر محتوایی برای این مردم با فرهنگ و دوستدار هنر بسازند و روی گیرنده‌ها بفرستند؟!

مردم ایران تلویزیونی می‌خواهند که هم شانه به شانه شبکه‌های مختلف تلویزیونی موفق جهان حرکت کند و هم فرهنگ ایران زمین را حفظ و گسترش دهد. این خواسته بزرگی نیست که عملی نشود. باید سریال‌هایی در شبکه‌های صدا و سیما تولید شود که نشان دهنده زندگی مردم باشد. مردم باید معنی آن را درک و باور کنند که تلویزیون آینه تمام قد زندگی و اجتماع آنان است. متاسفانه صدا و سیما به جای حفظ و تقویت سنت‌های مردم، خواسته یا ناخواسته دارد آنها را از بین می‌برد.

کپی کردن نعل به نعل از برنامه‌ها و سریال‌های خارجی، بدون تطبیق دادن با زندگی مردم، آفتی است که سنت‌های دینی و ملی را نابود می‌کند. برخی از مخاطبان ایرانی هستند که تمام برنامه‌ها و سریال‌های تلویزیونی را با دقت می‌بینند، حتی آگهی‌های بازرگانی را. این عده به تلویزیون عادت کرده‌اند. در ایام اخیر در تلویزیون اتفاقی افتاد که باعث شد این مخاطبان نیز دست از عادت دیرین خود بردارند. آنچه باعث خرق این عادت شد، پخش مجموعه «در حاشیه 2» بود،مجموعه‌ای بسیار ضعیف، با قصه‌ها و بازی‌های تکراری و غیرقابل تحمل که حتی این گروه از بیننده‌ها نیز نتوانستند به تماشای آن بنشینند! ساخت و پخش این مجموعه با توجه به حواشی و اتفاقاتی که پیرامون سری اول آن روی داد، نشان از بی‌ توجهی مدیران صدا و سیما به خواست مردم، منتقدان و دلسوزان داشت. آنان عادت کرده‌اند که خلاف جهت آب شنا کنند! ساخت و پخش «در حاشیه 2» دهن کجی آشکار مدیران صدا و سیما و دست اندرکاران تولید مجموعه بسیار ضعیف و بی محتوای «حاشیه2» به مردم بود!

سید رضا اورنگ