سرویس مد و لباس هنرآنلاین : مریم زمانی دارای لیسانس طراحی پارچه و لباس است و فوق لیسانس خود را در رشته پژوهش هنر و با گرایش طراحی لباس دریافت کرده است. او که طراحی لباس را در دانشگاه‌های آزاد و علمی کاربردی تدریس می‌کند در گفت‌و‌گو با هنرآنلاین گفت: در حال انجام یک کار تحقیقاتی روی لباس اجتماع هستم و علاوه بر آن طراحی لباس را هم به صورت سفارشی انجام می‌دهم.

او با اشاره به تغییرات پوشش مردم در چند سال اخیر گفت: چون این تغییرات دستاورد خود مردم است و به صورت خودجوش صورت گرفته می‌توانیم بگوییم مثبت است. البته مسائل فرهنگی را نمی‌توانیم از جامعه و سیاست جدا کنیم بنابراین باید توجه کرد که این ساختار حرکت درستی دارد یا نه. کسانی که روی فرهنگ و ساختارهای کشور کار می‌کنند باید به این موضوع توجه داشته باشند تا اتفاق مثبتی رخ دهد در غیر این صورت نتیجه منفی است.

زمانی ادامه داد: این تغییرات تا به حال خوب بوده است چون مردم به آن نیاز دارند. لباس مردم ما سیاه و خاکستری است ولی حالا تنوعی در لباس‌ها به وجود آمده و رنگ وارد آن شده است. اما باید توجه داشت که این لباس‌ها از کجا برداشت شده است تا این نیاز به تغییر به راه غلط نرود.

این طراح لباس ادامه داد: منبعی که لباس‌ها بر اساس آن طراحی شده است هم داخلی بوده و هم خارجی. از سوی دیگر ما در حال ورود به جامعه جهانی هستیم و نمی‌توانیم از آن تأثیر نگیریم. آدم‌ها زیبایی را دوست دارند و هرچه زیباست را بر اساس سلیقه خود انتخاب می‌کنند. غرب‌گرایی در کشور ما سابقه 150 ساله دارد و نمی‌توان این گرایش را به زور از خاطره مردم پاک کرد چون نتیجه معکوس خواهد داشت.

زمانی افزود: استفاده از المان‌های سنتی هم بسیار کلیشه‌ای شده و تا به حال جواب خوبی نداده است. اگر می‌خواهیم کار مفیدی در این زمینه انجام دهیم اول باید به مردم بفهمانیم که میهن‌دوستی را با استفاده از فرهنگ ایران تقویت کنند. اگر این‌طور باشد مردم ترجیح می‌دهند از نمادها و فرهنگ کشور خود استفاده کنند، اما الان شرایط برعکس است و عده‌ای به دنبال گرایش‌های غربی می‌روند و حتی استفاده از بعضی سمبل‌ها را قوی‌تر از خود غربی‌ها پیگیری می‌کنند. ما باید ایران‌دوستی را به معنی شناخت سمبل‌ها و محصولات ایرانی، میان مردم جا بیندازیم و بعد همه این مشکلات خودبه‌خود حل می‌شود.

این مدرس دانشگاه افزود: حدود 15 یا 20 سال پیش گرایشی در پوشش مردم ما به وجود آمد که به نام تیپ هنری شناخته شد. عده‌ای با رفتن به شهرهای مختلف و بررسی پوشاک آن‌ها و شناخت نمادهای ایرانی به این نتیجه رسیدند که می‌توانند از آن‌ها در لباس خود استفاده کنند و گرایش خوبی در پوشش جامعه به وجود آوردند. اما پس از آن عده دیگری بدون مطالعه و تحقیق این طرح‌ها را با مدهای غربی ترکیب کردند و لباس جدیدی به وجود آوردند که ناموزون بود و از نظر زیبایی‌شناسی مشکل داشت.

زمانی ادامه داد: تولیدکننده‌ای که فقط به فکر بازار بود و فرهنگ را نمی‌شناخت آن جریان‌های هنری را با فرهنگ غربی ترکیب کرد و آسیب‌های فرهنگی و اجتماعی به وجود آورد. تولیدکننده پوشاک، فرهنگ پوشش را در جامعه گسترش می‌دهد، بنابراین کارهایی که در این سال‌ها انجام شد سلیقه اجتماع را بد کرد. هنوز هم اتفاق‌های بدی در این زمینه می‌افتد و تولیدکنندگان لباس بر اساس کاتالوگ‌های خارجی یا سریال ترکی که با استقبال مواجه شدند به طراح لباس سفارش کار می‌دهند. شاید بتوان به تولیدکننده حق داد که به فکر سرمایه خود باشد، اما من طراح احساس می‌کنم با این کار به مملکت خود خیانت می‌کنم.