سرویس سینمایی هنرآنلاین: جف وکسلر پسر هاسکل وکسلر روز یکشنبه با تأیید خبر درگذشت پدرش در فیس‌بوک نوشت: او در آرامش در خواب از دنیا رفت.

به گزارش ورایتی، وکسلر در دوران کاری خود که حدود شش دهه ادامه داشت، دو بار برنده اسکار بهترین فیلمبرداری شد: در 1966 برای فیلم "چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟" به کارگردانی مایک نیکولز و 10 سال بعد برای فیلم "در راه افتخار" به کارگردانی هال اشبی. او فیلمبردار مستند کوتاه "مصاحبه با سرباران کهنه‌کار مای لی" (1970) به کارگردانی ریچارد پیرس هم بود که برنده اسکار بهترین مستند کوتاه شد.

وکسلر همچنین کارگردان، فیلمنامه‌نویس و سرمایه‌گذار دو فیلم بسیار سیاسی "Medium Cool" در 1969 و "لاتینو" در 1985 بود. او در 2007 فیلم "From Wharf Rats to Lords of the Docks" را کارگردانی کرد که اقتباسی از یک نمایشنامه درباره هری بریجز رهبر اتحادیه جهانی کارگران گمرک و بندرگاه بود.

سبک بصری سرد و بی‌پیرایه اما متمایز وکسلر در گذر سال‌ها کار به عنوان یک فیلمساز آموزشی و صنعتی شکل گرفت. او در دوران کاری‌اش با پول شخصی خود روی فیلم‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کرد که هدفی را دنبال می‌کردند، چرا که به فیلم‌ها به عنوان ابزاری برای تغییرات اجتماعی نگاه می‌کرد.

وکسلر در انبوه فیلم‌های تبلیغاتی تلویزیونی (او در شرکت‌های تبلیغاتی با فیلمبردارهایی چون ویلموش ژیگموند و کنراد هالن) دغدغه اصول اخلاقی را داشت. او مدت‌ها پیش از منع تبلیغات سیگار در تلویزیون آمریکا دیگر در فیلم‌های تبلیغاتی با موضوع سیگار همکاری نمی‌کرد (هرچند معروف‌ترین فیلم‌های تبلیغاتی مارلبرو را وکسلر فیلمبرداری کرد).

وکسلر می‌گفت: یک فرد نه تنها نسبت به خود مسئول است، بلکه باید نسبت به ارتباط خودش با وجود دیگران و دنیا احساس مسئولیت کند.

این نگاه نه تنها مستندهای او را شکل داد، بلکه با موضوع بسیاری از فیلم‌های بلند داستانی کارنامه‌اش نیز سازگار بود. وکسلر در 1922 در خانواده‌ای یهودی در شیکاگو در ایلینوی به دنیا آمد. او در دانشگاه برکلی تحصیل کرد و بعد از جنگ جهانی دوم در 1947 به عنوان دستیار فیلمبردار در فیلم‌های صنعتی مشغول کار شد. او همان سال به انجمن بین‌المللی فیلمبرداران پیوست. وکسلر از اوایل دهه 1950 شروع به ساخت فیلم‌های مستند کرد. او در 1953 مستند کوتاه "شهر زندگی" را فیلمبرداری و با همکاری جان بارنز کارگردانی کرد. فیلم آن‌ها نامزد اسکار شد.

وکسلر در 1957 با فیلم مستقل "Stakeout on Dope Street" به کارگردانی اروین کرشنر که راجر کورمن مدیر تولید و سرمایه‌گذار آن بود و چند فیلم کم‌هزینه دیگر، وارد سیستم هالیوود شد. موقعیت کاری وکسلر در 1961 با فیلمبرداری فیلم‌های "The Hoodlum Priest" و "Angel Baby" بهتر شد.

او تا 1964 با کارگردان مطرح چون الیا کازان ("آمریکا، آمریکا")، فرانکلین شفنر ("بهترین مرد") و تونی ریچاردسن ("عزیز ازدست‌رفته") کار کرده بود. فیلمبرداری سیاه‌وسفید و تروتازه او برای "چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟" با بازی الیزابت تیلور و ریچارد برتن اولین اسکار را برایش به همراه داشت.

وکسلر در سال‌های بعد تعدادی از خاطره‌انگیزترین فیلم‌های عصر خود (همه رنگی) را فیلمبرداری کرد، از جمله "در گرمای شب" به کارگردانی نورمن جویسن با بازی سیدنی پواتیه و راد استایگر، "مکالمه" به کارگردانی فرانسیس فورد کوپولا با بازی جین هکمن، "دیوار‌نوشته‌های آمریکایی" به کارگردانی جرج لوکاس با بازی ریچارد دریفوس و ران هوارد و "پرواز بر فراز آشیانه فاخته" به کارگردانی میلوش فورمن با بازی جک نیکلسن. او برای "پرواز بر فراز آشیانه فاخته" به طور مشترک با بیل باتلر نامزد اسکار شد.

او در 1976 برای موزیکال "در راه افتخار" با بازی دیوید کارادین دومین اسکار خود را گرفت و دیگر فیلم‌های هال اشبی شامل "بازگشت به خانه"، "قلب‌های دست دوم" و "Lookin' to Get Out" را هم فیلمبرداری کرد. وکسلر همچنین فیلمبردار فیلم "روزهای بهشت" به کارگردانی ترنس مالیک بود.

وکسلر در 1988 برای "Matewan" به کارگردانی جان سیلز و در 1990 برای "Blaze" به کارگردانی ران شلتن دو بار دیگر نامزد اسکار بهترین فیلمبرداری شد. "آبشار مالهالند" به کارگردانی لی تاماهوری از دیگر فیلم‌های او در دهه 1990 است. او در 1996 در پیاده‌رو مشاهیر هالیوود صاحب یک ستاره شد و بعد از 35 سال اولین فیلمبرداری بود که این افتخار را پیدا کرد. جامعه فیلمبرداران آمریکا در 1993 جایزه یک عمر دستاورد خود را به وکسلر اعطاء کرد. جایزه یک عمر دستاورد کمرایمیج نیز در 1996 به او اعطاء‌ شد.

او در 2005 سوژه فیلم مستند "به آن‌ها بگو کی هستی" به کارگردانی پسرش مارک وکسلر شد. پسرش جف نیز یک صداگذار است.

علی افتخاری