سرویس مد و لباس هنرآنلاین : امیر کربلایی محمد با وجود تحصیل در رشته کشاورزی، تولید پوشاک را شغل خانوادگی خود می‌داند و در این زمینه مشغول فعالیت است. کربلایی در گفت‌و‌گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: از کودکی در کارگاه بزرگ شدم و همه خانواده ما خیاط و کارگاه‌دار هستند. با توجه به اینکه از کودکی در این شغل بودم روند بازار را به خوبی می‌شناسم و با مشکلات آن مانند ورشکستگی هم روبه رو شده‌ام، اما بعد از رخ دادن هر مشکلی، کار را از نو شروع کردبم و با انجام یک ریسک بزرگ، از دو سال پیش کارگاه خود را به یک شهرستان دورافتاده منتقل کرده و مشغول تولید پوشاک هستیم.

این تولیدکننده با بیان اینکه تولیدپوشاک به سرمایه زیادی نیاز دارد گفت: کسی که قصد ورود به این کار را دارد باید سرمایه زیادی داشته باشد، اگرچه در ایران شاهد هستیم که بعضی افراد با یکی دو چرخ خیاطی کار خود را شروع می‌کنند و به خاطر داشتن ایده و طرح خوب، مدتی فعالیت می‌کنند اما این نوع کارها نمی‌تواند ادامه دار باشد. تولید لباس باید به صورت گروهی انجام شود و افرادی با تخصص‌های مختلف در یک گروه حضور داشته باشند تا بتوانند کار را پیش ببرند.

کربلایی ادامه داد: به روز بودن ماشین آلات یک تولیدی از نکات ضروری کار است. اگر خط تولید کارگاه کامل باشد هزینه تولید محصول بسیار پایین می‌آید. البته مدیریت کار هم بسیار مهم است و مدیر باید در همه لحظات بالای سر کار باشد و بدون هیچ ملاحظه‌ای محصولات ایراد دار را پیدا کرده و آن‌ها را حذف کند.

او با اشاره به اهمیت توجه به تکنولوژی روز گفت: تولیدکنندگان ایرانی با استفاده از ماشین آلات به روز می‌توانند قیمت دوخت پوشاک را حتی از چین هم پایین‌تر بیاورند. چیزی که باعث ارزان تمام شدن لباس چینی می‌شود استفاده از تعداد زیادی از ماشین‌آلات به روز است که باعث بالا رفتن تولید می‌شود. تولیدات بالا با سود کم ارائه می‌شوند و با وجود اینکه قیمت نهایی برای مصرف کننده پایین است، تولیدکننده هم به سود مناسبی می‌رسد.

کربلایی ادامه داد: چینی‌ها همه هزینه‌های تولید را کم کرده‌اند. به عنوان مثال با ساخت کارخانه لباس در نزدیکی کارخانه نساجی، هزینه حمل و نقل را کاهش داده‌اند. همچنین پرداخت حقوق کارگران دوزنده به صورت تکه‌ای انجام نمی‌شود بلکه حقوق ثابت ماهانه برای آنها درنظر گرفته می‌شود. در چین تولید پوشاک به خانه‌ها رفته است و تولید ناخالص داخلی وجود دارد.

این تولیدکننده افزود: بسیاری از پارچه‌های ما از دوبی وارد می‌شود و سود کلانی روی آن‌ها کشیده می‌شود که باعث گرانی لباس در ایران است. یکی از دلایل اینکه لباس ایرانی گران‌تر از محصول خارجی تمام می‌شود، نداشتن سرمایه در گردش است. به همین دلیل تولیدکننده ناچار است پارچه مورد نیاز خود را با چک مدت‌دار و گرانتر از قیمت نقدی خریداری کند.

کربلایی ادامه داد: با توجه به این نکات صرفه با خرید پارچه ایرانی است، ولی پارچه ایرانی را باید نقدی خریداری کرد و کسانی که سرمایه در گردش ندارند مجبور به خرید پارچه خارجی می‌شوند. در صورتی که پارچه چینی اگر خراب شود نمی‌توان کاری انجام داد اما پارچه ایرانی در صورت خرابی قابل پیگیری است. اینها مزایای تولید در ایران است ولی فقط به دلیل نداشتن سرمایه در گردش توسط تولیدی‌ها، این امر محقق نمی‌شود و در نتیجه صنعت نساجی ایران هم غیرفعال می‌شود.

او در مورد اینکه چرا تولیدکننده‌ها سرمایه در گردش ندارند گفت: بر اساس قانون شهرداری موظف است محل‌هایی را به تولیدکنندگان خرد اختصاص دهد تا محصولاتشان را ارائه کنند. اما این قانون اجرا نمی‌شود و تولیدکننده خرد مجبور است محصول خود را به مغازه‌دار بدهد تا فروخته شود. مغازه‌دار هم سود خود را از فاکتور تولیدکننده کم می‌کند و در نهایت باعث بالا رفتن قیمت محصول ایرانی می‌شود. در صورتی که اگر تولیدکننده‌ها مکانی برای عرضه محصول خود داشتند مصرف کننده می‌توانست جنس را با قیمتی پایین‌تر از محصول چینی تهیه کند.

کربلایی دلایل بالا بودن قیمت لباس ایرانی نسبت به چینی را این گونه برشمرد: حمل و نقل، نداشتن سرمایه در گردش، درصد بالای فروشگاه‌دار، و عدم اختصاص محل عرضه محصول توسط شهرداری، نکاتی هستند که این اختلاف قیمت را به وجود می‌آورند. اگر به این مسائل توجه شود می‌توان قیمت محصول ایرانی را پایین آورد و بازار پوشاک ایران را در دست گرفت.

او با اشاره به سایر مشکلات این صنف گفت: مسئله بعدی در مورد مجوزهایی است که اصناف یا اتحادیه‌ها صادر می‌کنند. تولیدکننده برای اینکه بتواند اسم خود را روی محصول بزند باید مجوز داشته باشد. برای دریافت این مجوز باید از شهرداری، آتش نشانی، محیط زیست، اماکن، بهداشت و اصناف مجوز بگیرد. اما مراحل بسیار پیچیده و سختی وجود دارد که در نهایت باعث می‌شود بسیاری از تولیدکننده‌ها بدون داشتن مجوز به فعالیت بپردازند. در نتیجه مجبور هستند یک مارک خارجی روی کار خود بچسبانند و آن را برای فروش به مغازه‌ها بدهند. این اتفاقی است که الان در ایران رواج دارد.

کربلایی ادامه داد: در ایران تولیدکنندگان بسیار خوبی در زمینه نساجی و تولید پوشاک وجود دارند اما قوانین موجود تیشه به ریشه تولید می‌زند. بسیاری از تولیدکنندگان در سالهای اخیر ورشکسته شده‌اند و به دلیل نداشتن مجوز امکان وام گرفتن هم ندارند. بنابراین کسی که وارد این کار می‌شود باید سرمایه زیادی داشته باشد و قدرت ایستادگی در برابر مشکلات را داشته باشد.

انتهای پیام/