سرویس مد و لباس هنرآنلاین : دونا کارن متولد 1948 یک طراح مد آمریکایی و صاحب برند لباس DKNY است. مادر دونا یک مدل و پدرش خیاط لباس مردانه بود. او به مدرسه طراحی پارسونز رفت و بعد از ترک کالج، مشغول کار برای کلوین کلاین شد. او تا سال 1985در کلاین باقی ماند و بعد برند دونا کارن را راه اندازی کرد.
کارن کسب و کار خود را به عنوان " طراحی لباس مدرن برای مردم مدرن" آغاز کرد و به زودی شهرت زیادی به دست آورد. او ابتدا هفت قطعه ساده ارائه کرد که میتوانست با چیزهای دیگر مخلوط شده و یک کمد لباس کاملا یکپارچه به وجود آورد. کارن همیشه اصرار داشت تنها لباسهایی مانند پیراهن ژرسه، که خودش آنها را میپوشید، طراحی کند. در سال 1988 کارن خط تولید لباسهای ارزانتری را برای زنان جوان راه انداخت که DKNY نام گرفت. دو سال بعد او شلوار جینDKNY را تولید کرد و بعد خط تولید لباس مردانه را راهاندازی کرد.
کارن موفق شد جوایز متعددی مانند جایزه منتقدین مد آمریکایی در سال 1977و 1982، جایزه شورای طراحان مد امریکا برای طراحی لباس مردانه در سال 1992 و برای لباس زنانه در سال 1990 و 1996 و... را به دست آورد.
حالا به نظر میرسد زمان غور و تعمق برای کارن فرار رسیده است. او در ماه ژوئن اعلام کرد که از برند خود کنارهگیری میکند و روی برنامههای جدیدی در آینده متمرکز شده است. علاوه بر این دو هفته قبل کتاب خاطرات خود را با نام "سفر من" منتشر کرد. در این کتاب آمده است که چگونه یک دختر که در کلاس طراحی پارچه در مدرسه پارسونز شکست خورد، در ادامه موفق به ایجاد یکی از غنیترین و خلاقترین مارکهای مد آمریکایی شد.
کارن در این کتاب از زنان نیویورکی یاد کرده است که میخواست برای آنها لباس طراحی کند، زنان دهه 80 که برای رفتن سر کار کت و شلوار میپوشیدند و شبیه مردان بودند. کارن به این فکر کرد که چنین لباسهایی وجود دارد، اما او نمیخواهد آنها را بپوشد. پس چه باید بکند؟ و اینگونه بود که کار او آغاز شد.
کارن نمیدانست که چقدر در این کار موفق خواهد بود، اما تولیدات او کمد لباس زنان شاغل را در طول سه دهه شکل داد، و حالا او سرسختانه تصمیم گرفته است برند خود را ترک کند. کارن میگوید: "همه چیز مربوط به زمان است. من در حال رفتن به یک سفر هستم، سفر بعدی من."
برای دانستن اینکه کارن چگونه توانست بین کار و زندگی خود تعادل برقرار کند و چه برنامهای برای آینده دارد با او گفت و گو کردیم.
کتاب شما به عنوان یک شئ، بسیار زیبا است. این موضوع برای شما مهم بود؟ آیا در ذهن شما هنگامی که روی آن کار میکردید حس زیباییشناسی وجود داشت؟
مسلما. برای من همه چیزهایی که میبینم و زیبایی آنها را لمس میکنم الهام بخش هستند. خواه درخت باشد یا آسمان، یک سنگ، یک رنگ و یا نور. هر موقع در یک محیط خارجی هستم به طور مداوم از رنگ سنگ دیوار، نور اطراف یک در، رنگ راهرو، هنر و اشیاء الهام میگیرم. فکر میکنم این همه چیزی است که در مورد هنرمند بودن میتوان گفت. شما به طور مداوم از هرچه در اطراف شماست الهام میگیرید. و اینها روی هرچه من میسازم تاثیر دارد.
شما همیشه این شیوه را پی میگیرید؟
این چیزی است که با آن متولد شدهام.
احساس میکنید که امروز نسبت به زمانی که زندگی حرفهای خود را شروع کردید، توجه بیشتر یا کمتری نسبت به آنچه میپوشید صرف میکنید؟
من به یونیفرم علاقه دارم. دوست دارم بتوانم صبح که از خواب بیدار میشوم لباسم را به تن کنم و به محل کار بروم و بعد آن را تغییر دهم، خواه با یک کفش پاشنه بلند، یا تخت، یا زیورآلات و یا چیزی شبیه به آن. دوست دارم چیزهای مشابه بپوشم.
شما یک تاجر، یک مادر و یک کارآفرین بسیار فعال هستید. چقدر زمان برای مراقبت از خودتان صرف میکنید؟
فکر میکنم زنان به طور کلی در حال بخشیدن، مراقبت کردن و تقسیم کردن هستند. این همه چیزی است که در مورد یک مادر میتوان گفت. ما به طور مداوم در حال خدمت کردن و مراقبت هستیم و گاهی اوقات چیزی که به آن فکر نمیکنیم مراقبت از خود است. مراقبت از دیگران بسیار آسانتر است.
شما در این کتاب نوشتهاید همیشه میخواستید مادری باشید که در خانه میماند، اما شما یک شرکت باور نکردنی ساختید و برای آن فداکاری کردید. بعد از این همه سال، احساس میکنید به درک بهتری از تعادل میان کار و زندگی رسیدهاید؟
فکر میکنم همیشه به خاطر اینکه نتوانستم مادری در خانه باشم احساس گناه میکنم، حتی اگر دخترم به طور مداوم تکرار کند که یک مادر باورنکردنی هستم. این که او این حرف را فقط به مطبوعات میزند یا برای شخص من، یک داستان متفاوت است.
لحظاتی وجود داشت که اولویتهای شما به عنوان یک مادر و به عنوان یک زن شاغل با هم تضاد داشته باشند؟
عملا هر روز. اما اغلب درست قبل از یک نمایش. همیشه صدایی بود که میگفت: "مامان، من به تو نیاز دارم". و من میخواستم پیش او بروم، اما باید یک مجموعه را نمایش میدادم! تنها صدایی که میشنیدم فقط مامان، مامان، مامان بود. و من احساس خیلی بدی داشتم که قادر به مراقبت از او نبودم چون باید به نمایش لباسها میرسیدم.
حالا که برند خود را اداره نمیکنید فرصت بیشتری برای رسیدگی به خود دارید؟
نه، اینطور فکر نمیکنم. احساس میکنم درحال حاضر باید از چیزهای بیشتری مراقبت کنم. به دلیل کار در فعالیتهای بشردوستانه، زمان زیادی صرف میکنم تا به نواحی مختلف سر بزنم و به امور بهداشت و درمان، آموزش و پرورش و فرهنگ رسیدگی کنم. احساسات بسیاری در من وجود دارد. جهانی که در آن زندگی میکنیم امروزه مسائلی دارد که باید حل و فصل شود. راه اندازی یک شرکت جدید ذهن را درهم میشکند و زمان بسیاری میبرد. این فعالیتها خیلی بیشتر از آنچه پیش بینی کرده بودم کار میبرد.
چه چیزی شما را در مورد این عصر جدید در زندگی حرفهای خود شگفتزده کرده است؟
آنقدر که فکر میکردم جوان نیستم! فکر کردم که باید این کار را شروع کنم و بعد با چالشی مواجه شدم. واقعا باید در مورد آنچه میخواهم انجام دهم روشن و شفاف باشم چون به اندازه یک عمر برای آن فرصت ندارم. مقدار نامشخصی زمان دارم که نشان میدهد این موسسه بشردوستانه نمیتواند محدود به من باشد. این کار باید با گردآمدن آگاهی جمعی "ما" انجام شود.
آیا در مورد تصمیمی که برای ترک برند خود گرفتید دچار تردید شدهاید؟
مسلما، من هر روز تردید دارم.
چگونه تردیدها را ساکت میکنید؟ چه چیزی به خودتان میگویید؟
میگویم، انجام شدو گذشت.
و در نهایت، به دنبال چه چیزی در آینده هستید؟
سفر، نوشتن یک "خاطرات موتورسیکلت" چیزی است که در لیست کارهای من قرار دارد. میخواهم در اطراف جهان سفر کنم و با صنعتگران در سراسر جهان کار کنم.
elle
انتهای پیام/
مریم درویش