سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: با اینکه ادبیات عاشورایی بیش از همه در شعر و نثر کهن فارسی نمود دارد اما در شعر معاصر فارسی نیز میتوان آثاری در خور یافت. در میان این آثار شعر "خط خون" سید علی موسوی گرمارودی شهرت بسیاری دارد.
در میان شاعران معاصر درختان را دوست می دارم که به احترام تو قیام کرده اند، و آب راکه مهر مادر توست خون تو شرف را سرخگون کرده است شفق، آینه دار نجابتت، و فلق محرابی ، که تو در آن نماز صبح شهادت گزارده ای . * در فکر آن گودالم که خون تو را مکیده است هیچ گودالی چنین رفیع ندیده بودم در حضیض هم می توان عزیز بود از گودال بپرس ! * شمشیری که بر گلوی تو آمد هر چیز و همه چیز را در کائنات به دو پاره کرد : هر چه در سوی تو : حسینی شد و دیگر سو : یزیدی. اینک ماییم و سنگها ماییم و آبها درختان ، کوهساران ، جویباران ، بیشه زاران که برخی یزیدی و گرنه حسینی اند . خونی که از گلوی تو تراوید همه چیز و هر چیز را در کائنات ، به دو پاره کرد ! در رنگ ! اینک هر چیز ، یا سرخ است یا حسینی نیست ! * آه ، ای مرگ تو معیار ! مرگت چنان زندگی را به سُخره گرفت و آن را بی قدر کرد که مُردنی چنان ، غبطۀ بزرگ ِ زندگانی شد ! خونت با خونبهایت - حقیقت - در یک طراز ایستاد . و عزمت ، ضامن ِ دوام ِ جهان شد - که جهان با دروغ می پاشد - و خون تو امضای "راستی" است ؛ و ستیزه با ناراستی. * تو را باید در راستی دید و در گیاه ، هنگامی که می روید در آب ، وقتی می نوشاند در سنگ ، چون "ایستادگی" است . در شمشیر، آنزمان که می شکافد و در شیر ، که می خروشد ؛ در شفق که گلگون است در فلق که خندۀ خون است در خواستن برخاستن ؛ تو را باید در شقایق دید در گل بویید. تو را باید از خورشید خواست در سحر جُست از شب شکوفاند با بذر پاشاند با باد پاشید در خوشه ها چید تو را باید تنها در خدا دید. هر کس ، هر گاه ، دست خویش از گریبان حقیقت بیرون آورد خون تو از سر انگشتانش تراواست . ابدیّت ، آیینه ای است پیش روی قامت رسای تو در عزم آفتاب لایق نیست وگرنه می گفتم جرقۀ نگاه توست . * تو ، تنهاتر از شجاعت در گوشۀ روشن وجدان ِ تاریخ ایستاده ای به پاسداری از حقیقت . و صداقت شیرین ترین لبخند بر لبان ِ ارادۀ توست . چندان تناوری و بلند که به هنگام ِ تماشا کلاه از سر کودک ِ عقل می افتد . بر تالابی از خون خویش در گذرگه تاریخ ایستاده ای با جامی از فرهنگ و بشریّت رهگذار را می آشامانی هر کس را که تشنۀ شهادت است ، هر کس را که تشنۀ حقیقت است . * نام تو خواب را بر هم می زند آب را طوفان می کند . کلامت قانون است خرد در مصاف عزم تو جنون تنها واژۀ تو خون است ؛ خون ای خداگون ! مرگ در پنجۀ تو زبونتر از مگسی است که کودکان به شیطنت در مشت می گیرند. و یزید ، بهانه ای دستمال کثیفی که خلط ستم را در آن تُف کردند و در زباله تاریخ افکندند. یزید کلمه نبود دروغ بود زالویی درشت که اکسیژن ِ هوا را می مکید . مُخَنّثی که تهمت ِ مردی بود بوزینه ای با گناهی درشت : سرقت ِ نام ِ انسان و سلام بر تو که مظلومترینی نه از آن جهت که عطشانت شهید کردند بل از این رو که دشمنت این است.
انتهای پیام/