سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: محمد بن علی بن ملک‌داد تبریزی، ملقب به شمس‌الدین، یا شمس تبریزی (زاده ۵۸۲ - درگذشته ۶۴۵ هجری قمری) از صوفیانِ مسلمان مشهور سده هفتم هجری است. سخنان وی را که در مجالس مختلف بر زبان آورده، مریدان گردآوری کرده‌اند که به نام "مقالات شمس تبریزی" معروف است. این کتاب به کوشش محمد علی موحد منتشر شده است.

بعضی از سخنان شمس تبریزی:

در این عالم کاری ندارم الا دیدار . آن دم که با خدای برآرند ، دمی بود باقی. اسرار می گویم کلام نمی گویم. هر مشکل که شود ، از خود گله کن هر که شکایت کرد ، بد اوست گلویش را بفشار. هر که فاضل تر ، دورتر از مقصود. همه رنج ها از این شد که ورق خود می خوانید ، ورق یار نمی خوانید. همه فدای آدمی اند و آدمی فدای خویش. یک پول پیش دنیاپرست یک قبله است. انصاف بده تا انصاف تو را به جایی برساند. این عوام که پنج نماز کنند از عذاب خلاص یابند. بد مکن که بد افتی، چه مکن که خود افتی. درویش را درویشی و خاموشی. دنیا گنج است و مار است، قومی با گنج بازی می کنند و قومی با مار سخن در اندرون من است. سخن پیش سخندانان گفتن بی ادبی است مگر بر طریق عرضه کردن. شیطان را هیچ نسوزد، الا آتش عشق مرد خدا. عشق را با دی و امروز و فردا چکار. عقل تا درگاه ره می برد. عقل در بیان محبوب سرگشته می شود. عیب بر خود نه ، بر روی آینه عیب منه. عقل سست پای است از او چیزی نیاید، اما او را بی نصیب هم نگذاشته اند. کافران را دوست دارم ، از اینکه دعوی دوستی نمی کنند. کسی که ما را دید یا مسلمان مسلمان شود یا ملحد ملحد. کسی را خواستم از جنس خود که او را قبله سازم و روی بدو آرم. مرا با رنج نسبتی نیست. مرا به نظر مجنون نگر. مرا حالی است گرم، کس هیچ طاقت حال من ندارد. من هرگز بد نیندیشم. میان ناس و تنها، در خلوت مباش و فرد باش. من خوی دارم که جهودان را دعا کنم. نهایت نیاز چیست، یافتن بی نیاز. و چون خود را نفی کردی او اثبات شد. وقت ها باشد که بگذرم یاران را سلام نکنم نه از آزار. و هر اعتقاد که تو را سرد کند، از آن دور باش. هر که او را به صورت نگرد به معنی ننگرد. هر که اهل ، اخلاص او بیشتر. صحبت با دزدان خوش است، صحبت بی خبران سخت مضر است، صحبت نادان حرام است. بدانکه تعلم نیز حجاب بزرگ است.

انتهای پیام/