سرویس سینما هنرآنلاین: اکثر هنرمندان، به خصوص بازیگران و فیلمسازان تابع شرایط حاکم بر کشور خود هستند و طبق قوانین آن عمل میکنند. این اصلی است که همه کم یا بیش به آن عمل میکنند. هنرمندان ایرانی نیز از این امر مستثنی نیستند. پیش از وقوع انقلاب اسلامی، شرایط باعث میشد برخی از کارگردانان فیلمهای آنچنانی بسازند و بعضی از بازیگران بازیهای آنچنانی داشته باشند، هر چند که بسیاری تن به آن شرایط نداده و راه خود را میرفتند، اما آنان نیز باید در چارچوب قانون عمل میکردند یا مخفیانه فیلم میساختند.
با پیروزی انقلاب اسلامی، شرایط کشور کاملاً تغییر کرد، یعنی درست برعکس آن چیزی که وجود داشت. برخی از به اصطلاح هنرمندان چمدانها را بسته و به سرعت از کشور گریختند. بعضی نیز ماندند تا تحت هر شرایطی در وطن خود تنفس کنند. تعدادی از کارگردانان و بازیگران برای کار در جمهوری اسلامی مجوز گرفتند، اما متاسفانه به خاطر برخی از تنگنظریها به بعضی از کارگردانان و بازیگران اجحاف شد، اجحافی نابخشودنی. اینکه آنان پیش از انقلاب اسلامی چه نوع آثاری میساختند و بازیگران در چه فیلمهایی بازی میکردند، ملاک خوبی برای روا داشتن این اجحاف نبود و نیست. اگر قرار بود همه آنانی که پیش از انقلاب بازی کردهاند مجوز نگیرند باید این مهم شامل همه میشد، چرا نشد؟ این یعنی مسوولان هنری وقت عدالت را زیر پا نهادهاند و متاسفانه هنوز هم ادامه دارد. بازیگری که پس از وقوع انقلاب اسلامی، با وجود سختیهایی که پیش رویش بود، اما ماندن در وطن را به جلای آن ترجیح داد، چرا باید از عشقش که همان بازیگری بود و هست محروم شود؟ یک بازیگر حرفهای به بازی زنده است، همان طور که یک نویسنده به نوشتن. اکثر آنان دوست داشتند در دوره جدید، هنر خود را به مردمی که عاشقش بودند و منتقدان نشان دهند، اما این فرصت به آنان داده نشد. همه آنانی که انقلاب اسلامی را پذیرفته و به قانون آن گردن نهادهاند، حق دارند از حقوق خود استفاده کنند.
امام(ره) بارها فرمودند: "میزان حال افراد است" این یک پیام روشن بود، اما برخی به آن عمل نکرده و نمیکنند. مسوولان فرهنگی باید میدانستند، اما ندانستند و نمیخواهند بدانند که این بازیگران محروم از بازی، قرار است در ایران و برای جمهوری اسلامی مقابل دوربین بروند، نه حکومت دیگری.
در جمهوری اسلامی ایران داشتن عقیده آزاد است، هر کس با هر عقیدهای حق دارد از حقوق خود بهره ببرد. این حق از بسیاری از بازیگران گرفته شد. بیشتر عمر این بازیگران در حسرت بازی کردن تلف شد و برخی نیز به واقع دق کردند.
چه کسی باید تاوان این اشتباه بزرگ را بدهد؟ این هم برای خودش نوعی حقالناس است و باعث آن باید جواب پس دهد. نزدیک به چهل سال آنان را در آتش حسرت نگه داشتید، لااقل پیش از آنکه به دیار باقی بشتابند بگذارید چند صباحی مقابل دوربین بروند و برای مردمشان که به خاطر آنان ماندند و نرفتند هنرنمایی کنند.
بیش از این به این حسرت کشیدگان حسرت بازی کردن ندهید. برخی از آنان حاضرند یک بار هم که شده در جمهوری اسلامی مقابل دوربین بروند و بعد با خیال راحت بمیرند. به آنان فرصت دهید خود را به جمهوری اسلامی و مردم اثبات کنند.