سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: او در اول مهر سال 1325 در شهر زنجان و خانواده‌ای فرهنگی زاده شد. در سال ۱۳۴۴ وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شد. سپس این رشته را رها کرد به جامعه‌شناسی روی آورد اما این رشته را نیز ناتمام رها کرد. اولین دفتر شعرش "حنجره زخمی تغزل" در سال ۱۳۵۰ با همکاری انتشارات بامداد به چاپ رسید و با این مجموعه به عنوان بهترین شاعر جوان دوره شعر فروغ برگزیده شد.

"با عشق در حوالی فاجعه"، "از شوکران و شکر"، "با سیاوش از آتش"، "از ترمه و تغزل" و "از کهربا و کافور" از آثار این شاعر معاصر است.

در وصف منزوی گفته‌اند که او "شاعر عشق همیشه" است. با این حال، خودش می گفت: "هرچند پایگاه تغزل را عشق و عاشقی دانسته‌اند، ولی به گمان من، تغزل می تواند هر نوع حدیث نفسی را دربربگیرد حتا اگر اجتماعی و عرفانی باشد". او می‌افزاید: "در شعر هیچ الگویی نداشته‎‌ام، ولی به حافظ، مولوی، سعدی و خیام ارادت داشته ام. نیما، شاملو، فروغ و نادرپور نیز برایم بسی عزیزند". منوچهر آتشی منزوی را پرنده‌ی بی‌قرار غزل و قربانی فرشته‌ی بی‌رحم شعر معرفی می‌کرد و او را به‌نوعی، بنیان‌گذار شیوه‌ی دیگری از تغزل می‌دانست که تغزلی بدیع و چشمگیر در غزل داشت.

به‌اعتقاد آتشی، شعرهای منزوی تا کتاب دوم شعرهای خوبی بودند، اما به‌مرور زمان نقاهت روح او به شعرش نیز سرایت کرد و شعرش را دچار نوعی کم‌جانی کرد. محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)هم حسین منزوی را از نوآوران غزل معاصر می‌دانست که غزل را با مایه‌های شعر نو بیان می‌کرد.همچنین محمدعلی بهمنی سهم بزرگی از غزل امروز را متعلق به حسین منزوی می‌داند. سهیل محمودی نیز به استفاده منزوی از دستاوردهای شعری نیما اشاره دارد. او به غزل های سایه (هوشنگ ابتهاج ) اشاره می کند که رگه هایی از این تاثیر را به نمایش می گذارد و سپس به شعرهای منوچهر نیستانی اشاره می کند که دستاوردهای نیما در آن حضوری درخشان دارد. شاعر مطرح معاصر می افزاید: "حسین منزوی این روند را به خوبی ادامه داده است و وی را می توان یکی از درخشان ترین شاعران بعد از دهه پنجاه دانست ."

محمودی سپس به شاعرانی مثل دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی و سیمین بهبهانی اشاره می کند و منزوی را در کنار این دو از بزرگان شعر معاصر برمی شمرد. سهیل محمودی معتقد است که منزوی ظرافت زبان و رندی را از حافظ گرفته ، در کنار آن عاشقانه و شادمانه سعدی را افزوده و همه این ها را با دست افشانی صوفیانه مولانا به خوبی آمیخته بود.

او می‌افزاید: "او گذشته را به خوبی از نگاه امروز می دید."و همایون خرم با نام بردن از بهار، رهی ‌معیری، هوشنگ ابتهاج و شهریار به عنوان کسانی که تحت تاثیر موسیقی بوده‌اند، حسین منزوی را هم در کنار این شاعران قرار داده که سخت تحت تاثیر موسیقی بوده و این به روانی و موسیقایی بودن کلامش کمک زیادی کرده است.

انتهای پیام/