سرویس سینما هنرآنلاین: دنیا محل گذر است و عرصه رقابت. همواره آنان که قوی‌تر و بهترند، موفق‌تر نیز هستند. این اصلی است که در تمام عرصه‌های زندگی حرف اول و آخر را می‌زند. هنر با وجود لطافتی که دارد یکی از عرصه‌های مهم رقابت است. همین رقابت است که باعث می‌شود آثار تولید شده کیفیت بهتری پیدا کنند، زیرا هر هنرمندی دوست دارد، هنرش برتر باشد. این حس خوب است، چون معطوف به رقابت است، اما اگر بوی حسادت از آن به مشام برسد، هم کار هنرمند خراب می‌شود، هم تخریب هنرمندان دیگر را به دنبال دارد و هم مخاطب را فراری می‌دهد.

در کشورهای صاحب هنر، رقابت حرف اول و آخر را می‌زند، برای همین سال‌های سال از دیگر کشورها در تولید آثار هنری پیش هستند. نمی‌شود گفت آنجا از حسادت خبری نیست، هست، اما به علت قلت راه به جایی نبرده و نمی‌برد. متاسفانه در کشور فرهنگ‌ خیز ما که باید فرهنگ رقابت بیش از دیگران در آن متجلی باشد، این‌گونه نیست و حسادت و خود محوری حرف اول را می‌زند، البته عده‌ای قلیل هستند که با حسادت بیگانه‌اند و به رقابت می‌پردازند برای نیل به هنر برتر، اما تعدادشان بسیار اندک است و در این آشفته بازار به چشم نمی‌آیند.

ناگفته نماند که غبطه خوردن با حسادت فرق دارد، غبطه آدم را به حرکت در می‌آورد و حسادت به خاک سیاه می‌نشاند. عادت بدی است بین اهالی به اصطلاح هنر که به جای خود را بالا کشیدن، تمام توان خود را به کار می‌گیرند تا دیگران را به زیر بکشند! معلوم نیست چرا کسی که از سرودن یک بیت موزون و مقفا عاجر است، به حافظ، سعدی، فردوسی و دیگر بزرگان ادب ایران می‌تازد؟ اول خود را به سطح آن بزرگان برساند بعد رجزخوانی پیشه کند! مگر می‌توان آن بزرگانی که در جان و دل این مردم ریشه کرده و بر قله توانایی و هنر نشسته‌اند را به زیر کشید؟!

کسی که خود نمی‌تواند حتی یک نقاشی ساده بر بوم بنشاند، تمام نقاشان بزرگ ایران و جهان را به باد انتقاد می‌گیرد. این رقابت است یا حسادت؟

کارگردانی نمایشی را روی صحنه می‌آورد و با تحسین منتقدان و تماشاگران روبرو می‌شود، بعضی از اهالی تئاتر و برخی منتقدان چنان به او می‌تازند که انگار گناه کبیره مرتکب شده یک نمایش موفق اجرا کرده است!

آهنگساز یا خواننده‌ای، هنوز درست نمی‌تواند نت بنویسد یا بخواند، اما شمشیر خود را برای آهنگسازان بزرگ و خوانندگان سترگ از رو می‌بندند و با تیغ بی‌هنری به آنان می‌تازد و زخم می‌زند.

سینمای ایران که ماجرای خود را دارد و حکایات خود. اینجا از ریز و درشت همه چیز را برای خود می‌خواهند. راز موفقیت را در خراب کردن دیگران و محروم کردن آنان از همه چیز می‌دانند. جالب است، از همه، همه چیز را می‌گیرند و برای خود همه چیز را می‌خواهند، جل الخالق!

برخی از تهیه‌کنندگان و کارگردانان خود را سلطان بلامنازع می‌دانند و می خوانند، اما الفبای سلطنت را نمی‌دانند. فقط دست به کمر زده و برای همه شاخ و شانه می‌کشند: فیلم خارجی اکران نشود... مخاطب حق انتخاب ندارد... دولت کاری به ما نداشته باشد... تمام سرمایه‌ها را به ما بدهید... ما ولی نعمت سینمای ایرانیم... ما باید برای همه تعیین تکلیف کنیم... سینما ارث پدری ماست و دیگران از این ارث محروم هستند... از ما مالیات نباید بگیرند... تلویزیون تیزرهای ما را مجانی پخش کند... شهرداری بیلبورد مجانی بدهد... مطبوعات آگهی ما را رایگان چاپ کند... بانک‌ها فقط به ما وام دهند...! وقتی از آنان می‌پرسی در برابر گرفتن همه اینها شما چه می‌دهید؟ با غروری کاذب می‌گویند: آنچه خودمان می‌خواهیم، کسی هم حق دخالت ندارد و نباید از ما سوالی کند، مخاطب که اصلاً حق ندارد اعتراض کند، قلم منتقدان را هم می‌شکنیم اگر بخواهند حتی کلمه‌ای علیه ما بنویسند و... .

یکی نیست به اینها بگوید جمع کنید...! البته بارها گفته‌اند، اما به روی مبارک خود نمی‌آورند!

انتهای پیام/

سید رضا اورنگ