به گزارش هنرآنلاین ، نشست نقد و بررسی نمایش "به خاطر ده دلار" با حضور مهرداد ابروان و سعید محبی از اعضای منتقدان کانون ملی تئاتر ایران روز دوشنبه نهم شهریورماه بعد از اجرای نمایش در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد.
در ابتدای این جلسه که سعید داخ کارگردان و بازیگران نمایش هم حضور داشتند، مهرداد ابروان ضمن اشاره به وضعیت هنرجویان رشته تئاتر و مقایسه آن با بازیگران نمایش گفت: در حال حاضر هنرجویان زیادی در کشور وجود دارند که بعد از فارغالتحصیل شدن ارتباط کاری با رشته تحصیلی خود پیدا نمیکنند. تئاتر مانند بعضی از رشتهها مانند خطاطی و نقاشی هنری فردی نیست. هنرجو باید اجرا را تجربه کند و بهاصطلاح خاک صحنه بخورد. اینکه هنر جویان نمایش چنین فرصتی را برای اجرا پیدا کردهاند جای تبریک و تشکر دارد. وی در ادامه سخنان خود به نهضت اقتباس در تئاتر اشاره کرد و افزود: ادبیات داستانی بستر بسیار خوبی برای اقتباس است که تئاتر میتواند از آن به نفع خود استفاده کند که این نمایش این کار را کرده است. به عنوان مثال در داستانهای کوتاه چخوف، خواننده با قصهای مواجه میشود که هرچند کوتاه است اما دارای نکات عمیق زندگی است. چنین آثاری میتواند بهترین محمل برای تئاتر باشد. این عضو کانون ملی منتقدان سپس به مینیمالیسم در هنر جدید اشاره کرد و گفت: در هنر قرن بیستم نهضت مینی مالیسم بسیار مهم است. برای همین هنرها بخصوص تئاتر به سمت و سوی کوتاه بودن و استفاده از ظرفیتهای آن برای صحنه نمایش رفته است. اجرای به خاطر ده دلار بر همین مبنا شکل گرفته و نمایشی کارگاهی به حساب میآید. ابروان در ادامه به مایههای گروتسک در نمایش اشاره کرد و افزود: شگفتآوری غرایب که به تعبیری همان مضمون گروتسک است در نمایش به وضوح دیده میشود و بجای دیدن لبخند در نمایش شاهد زهرخند هستیم. از این عنصر نمایش موفق شده به خوبی استفاده کند. وی همچنین گفت: کارگردان در نمایش توانسته با میزانسن های مناسب و راهنمایی خوب بازیگران اجرایی یکدست از هنرجویان رشته نمایش ارائه دهد که قابل تقدیر است. در ادامه جلسه سعید محبی عضو دیگر کانون ملی منتقدان تئاتر به مضمون نمایش اشاره کرد و گفت: نمایش در ساحت مفهومی خود، به آسیبشناسی روابط انسانی میپردازد و فقدان آن در زندگی بشر را مورد بررسی قرار میدهد. چنین مضمونی در نمایشهای معاصر مورد استفاده بسیاری دارد. وی سپس به ساختار نمایش پرداخت و افزود: نمایش ساختاری اپیزودیک دارد که در سه قسمت خود به روابط انسانی به عنوان مهمترین نیاز نوع بشر اشاره میکند. آسیبشناسی زندگی در دنیای مدرن از جمله مواردی است که نمایش از آن غافل نمیشود. برای همین در اجرا شاهد رنگینکمانی از ارتباطهای بشری از نسلهای مختلف هستیم. عضو کانون ملی منتقدان تئاتر سپس به بازی بازیگران اشاره کرد و گفت: بازیگران در نوع بازی خود رویکردی رئالیستی در پیش گرفتهاند و در بسیاری از بخشها طوری بازی میکنند که تماشاگر احساس نمیکند در حال دیدن نمایش است. چنین بازی به نوع بازیگری تلویزیونی و سینمایی نزدیکتر است. شاید دلیل آن هم کارگردان باشد که خود بازیگر مدیومهای تصویری است. هرچند آقای داخ ریشه اصلی خود را در هنر تئاتر قوی و محکم کرده است. محبی ضمن اشاره به اپیزودهای نمایش عنوان کرد: در اپیزود اول که صمیمیت نام دارد، تماشاگر شاهد جنگ و دعوای شدید زن و مردی است که با الفاظی تند و با چاقو از همدیگر انتقام میگیرند. در این صحنه نوعی طنز تلخ به چشم میخورد که خرابی رابطه را بیشتر از گذشته برجسته میکند. وی همچنین گفت: این مسئله در دو اپیزود دیگر هم به چشم میخورد. مضمون مشترک آنها ازهمپاشیدگی روابط انسانی است و معضلی که در آن قابل مشاهده است. سپس و در ادامه جلسه، سعید داخ کارگردان نمایش به نوع نگاه و دیدگاه خود به اجرا اشاره کرد و گفت: در اصل اجرای نمایش، کاری کارگاهی است. بازیگران نمایش همگی منتخب آموزشگاههای بازیگری هستند. ابتدا قرار بود که اجرای نمایش در آموزشگاه باشد اما بعد به این نتیجه رسیدیم که اجرا قابلیت این را دارد که به صحنه برود و اجرای عموم داشته باشد. وی سپس به ساختار نمایش اشاره کرد و افزود: سرعت در تئاتر امر مهمی است که باید در نظر گرفت. واقعیت این است که امروز زمان دیدن نمایشهای طولانی و مطول نیست. اعتقاد دارم که نمایش نباید طولانی باشد و انتخاب ساختار اپیزودیک هم ریشه در همین مضمون دارد. کارگردان نمایش در ادامه به نحوه تمرین پرداخت و گفت: در تمرین بسیار آدم پرتوقعی هستم و تمام سعی خود را برای بهتر شدن نمایش انجام دادهام.در این نوع از نمایش همه فشار بر روی بازیگر است و باید بازی درستی از خود نشان دهند. در غیر این صورت نمایش ریتم مناسب خود را از دست میدهد و در نتیجه تماشاگر دیگر رغبتی به دنبال کردن نمایش نخواهد داشت. وی ضمن تشریح مراحل تمرین نمایش به اجرا اشاره کرد و افزود: نمایش کاری رئالیستی است و تمام سعی من بر خلق ترفندهایی بود که بتوانم بازیگران را درست هدایت کنم. مدعی نیستم اجرا بسیار عالی بود. خطا هم در اجرا داریم. اما معتقدم گروه تمام سعی خود را انجام داد تا بهترین اجرا را داشته باشد. جلسه نقد و بررسی بعدی کانون ملی منتقدان تئاتر ایران به نمایش "مردههای بی کفن و دفن" نوشته ژان پل سارتر و به کارگردانی منوچهر هادی خواهد پرداخت. انتهای پیام/