سرویس موسیقی هنرآنلاین: موسیقی از زمانی که اختراع شد کارکردهای مختلف پیدا کرد. هر قبیله و طائفه‌ای موسیقی خاص خود را یافت و به آن پرداخت. دیری نگذشت که موسیقی به دو شاخه شاد و غمگین تقسیم شد. موسیقی خیلی زود جای خود را در فرهنگ و آیین ملت‌ها نیز باز کرد. موسیقی مذهبی شکل و شمایل خاص یافت و کاربرد بیشتری پیدا کرد. به عنوان نمونه موسیقی کلیسایی بخشی از موسیقی مذهبی است که در ممالک مختلف دنیا رایج است. موسیقی شاد نیز به سرعت جهانگیر شد. با علمی شدن موسیقی و رواج نت نویسی، موسیقی به یک هنر و دانش تبدیل شد.

موسیقی آنچنان گسترده شد که برای هر مراسم و مناسبتی آهنگ خاصی ساخته و نواخته می‌شد. متاسفانه در ایران از دیرباز عنوان مطربی را به اهالی موسیقی و نمایش داده‌اند که صفت درستی نبود و نیست. مطرب یعنی کسی که اسباب طرب را فراهم می‌کند تا عده‌ای شاد باشند و بخندند. این با روح هنر موسیقی در تضاد است. موسیقی، یک علم و هنر است که شاخه‌های مختلف دارد، آهنگ‌های شاد تنها بخش کوچکی از آن را تشکیل می‌دهند.

ایران از گذشته‌های دور دارای موسیقیدانان و نوازندگان بزرگی، مانند باربد، نکیسا و... بوده است. هر چند که آنان برای درباریان هنرنمایی می‌کردند، اما نمایانگر شکوه هنر موسیقی در دنیا بودند. موسیقی حتی در جنگ‌ها نیز موثر بود، مارش‌های مختلف که غالبا هیجان برانگیز بودند و به سربازان و مردم روحیه مقاومت می‌دادند و می‌دهند.

کشور بزرگ ایران سرزمین موسیقی است، هر گوشه‌ای از این خاک فرهنگ خیز موسیقی خاص خود را دارد. موسیقی در جان مردم ایران ریشه دارد و آنان در مقاطع مختلف با موسیقی آشنا هستند.

مردم فهیم ایران موسیقی خوب را از بد تشخیص می‌دهند و بارها این را ثابت کرده‌اند. بگذریم از برخی که موسیقی را فقط برای تلف کردن وقت گوش می‌دهند. موسیقی‌های وارداتی غرب که بی‌هیچ ارزیابی و مطالعه‌ای وارد کشور شده‌اند آسیب‌های جدی به موسیقی ایرانی زده و می‌زنند. متاسفانه این ویروس بخشی از فرهنگ و آیین نوحه‌سرایی را نیز آلوده کرده و عده‌ای معدود از این سبک‌های من درآوردی در نوحه استفاده کرده‌‌اند که بسیار توهین‌آمیز است. متاسفانه اخیراً مد شده در مراسم درگذشتگان نیز به جای خواندن قرآن و نوحه‌سرایی از گروه‌های خود خوانده موسیقی استفاده می‌شود.

این گروه‌ها، همانانی هستند که در عروسی‌ها و دیگر مراسم اینچنینی مطربی می‌کنند. واژه مطرب اینجا مصداق دارد و باید از آن استفاده کرد و این توهینی به اهالی موسیقی نیست. چون این نوع موسیقی واقعاً مطربی است و غیر از طرب منظور دیگری در پی ندارد. متاسفانه این گروه‌های مطرب به مراسم ختم نیز راه پیدا کرده‌اند! اعضای این گروه‌ها در عروسی‌ها و جشن‌ها، با یک نوع لباس خاص حاضر شده و آهنگ‌های آنچنانی به خورد ملت می‌دهند و در مراسم ختم، با تغییر لباس و لحن، همان آهنگ‌های مطربی را به صورتی دیگر اجرا می‌کنند!

بین سازهای این گروه‌ها، هماهنگی نیز وجود ندارد که این ناهماهنگی روح و گوش آدمی را می‌خراشد. آن‌گونه که معلوم است هیچ نظارتی هم بر اجرای این نوع گروه‌های به نوعی سوء استفاده‌گر وجود ندارد که هر کاری دل‌شان می‌خواهد می‌کنند. این خیلی زشت است که یک گروه مطرب، در مجلسی لحن عزا به خود بگیرند و در ساعتی بعد در مجلس دیگر و در همان سالن لحن و شکل خود را تغییر داده و آن را شاد کنند.

این‌گونه حرکات شایسته موسیقی نیست و اهالی اصیل موسیقی و دلسوزان با این رفتارهای زننده به شدت مخالفند. معلوم نیست متولیانی که دائم کنسرت‌های موسیقی را به علت‌های مختلف، گاه واهی لغو می‌کنند، چرا با این گروه‌های قانون ستیز و سوء استفاده‌گر برخورد نمی‌کنند؟! آیا از نظر آنها گروه‌های هنجارشکن بر گروه‌های قانون‌گرا ارجح هستند؟!